Strona główna » Dla dzieci i młodzieży » DUFF. Ta brzydka i gruba

DUFF. Ta brzydka i gruba

4.00 / 5.00
  • ISBN:
  • 978-83-276-1395-0

Jeżeli nie widzisz powyżej porównywarki cenowej, oznacza to, że nie posiadamy informacji gdzie można zakupić tę publikację. Znalazłeś błąd w serwisie? Skontaktuj się z nami i przekaż swoje uwagi (zakładka kontakt).

Kilka słów o książce pt. “DUFF. Ta brzydka i gruba

Siedemnastoletnia Bianca ma lojalne grono przyjaciół, dosadne poczucie humoru i niezawodny wykrywacz głupoty i pozerstwa. Wesley, bezczelny licealny podrywacz, szczególnie działa jej na nerwy. Tym bardziej, że uważa ją za DUFF – dziewczynę z drugiej ligi, tło dla ładniejszych koleżanek.

Mimo że Wes ją wkurza, jest nim zaintrygowana. Zaczynają się spotykać. Jego męski punkt widzenia pozwala Biance zrozumieć, że nie musi się wstydzić swoich uczuć i wyglądu. Okazuje się, że Wes, największe szkolne ciacho, ukrywa kłopoty z poczuciem własnej wartości, a atrakcyjne przyjaciółki Bianki też mają kompleksy. Bianca nabiera pewności siebie, ma coraz większe powodzenie, ale czy dzięki temu rozwiąże wszystkie swoje problemy?

 

Książka jest bestsellerem „New York Timesa”, a na jej kanwie powstał film z Mae Whitman w roli Bianki.

Polecane książki

Poradnik do „Empire: Total War” zawiera wskazówki dotyczące bitew, mechaniki gry i zachowania na mapie, opisy podstawowych jednostek, porady dotyczące kampanii wszystkich grywalnych nacji, a także solucję amerykańskiej „Drogi ku Niepodległości”. Empire: Total War - poradnik do gry zawiera poszukiwan...
Wbrew pozorom, nie jest to kolejna powieść z gatunku „Dziennika narkomanki” czy „My, dzieci z dworca ZOO”. Pomimo że opowiada o nałogu, w który każdy z nas popadł nie raz.   „Detoks” to historia dwudziestoczterolatki z Krakowa o imieniu Majka, kt&oac...
„Metafora Współczesności” ma korzenie w „Metaforze”, która znajdowała się pod redakcją Alicji Kuberskiej i Katarzyny Lisowskiej. Pismo jest jednak odrębną publikacją o charakterze międzynarodowym. Niemniej pozostaje otwarte na debiutant&oacut...
Trzecia część Syntezy Nadprzestrzeni. Obecna Ziemia to świat po wielu apokalipsach, który zamieszkują już nie tylko ludzie, ale także androidy, kosmici oraz cyber-istoty z wirtualnej Sieci. Tymczasem w pobliżu orbity okołoziemskiej przelatuje asteroida spoza znanej części kosmosu. Zaś na jej pow...
Cenzo to prosty rybak usiłujący przeczekać na uboczu do końca wojny. Stara się nie rzucać w oczy, łowiąc ryby w lagunach u północnych wybrzeży Włoch. Pewnego wieczoru w jego sieci zaplątuje się młoda kobieta.Giulia jest włoską Żydówką, której udało się uniknąć schwytania przez nazistów, zdeterminowa...
Ta książka powstała z miłości do drzew. Chociaż nasza egzystencja jest zależna od lasów, paradoksalnie jesteśmy dla nich największym zagrożeniem. Rośliny od wieków o nas dbały, lecz dziś to my musimy zadbać o nie, pozostawiając im wolną przestrzeń, w którą nie będziemy ingerowa...

Poniżej prezentujemy fragment książki autorstwa Kody Keplinger

Kody KeplingerDuff. Ta brzydka i gruba

Tłumaczenie:
Martyna Bielik

1

To już było nudne.

Casey i Jessica zachowywały się jak kompletne idiotki, trzęsąc tyłkami jak te laski w hiphopowych teledyskach. Ale zdaje się, że faceci się ślinią na taki widok, no nie? Normalnie czułam, jak spada mi IQ, gdy po raz setny tego wieczoru zastanawiałam się, po co znowu dałam im się tu zaciągnąć.

Każda nasza wizyta w Gnieździe wyglądała tak samo. Casey i Jessica tańczyły, flirtowały i ściągały na siebie uwagę wszystkich chłopaków w zasięgu wzroku, aż ich troskliwa przyjaciółka – ja – wywlekała je stamtąd, żeby któryś z napalonych ogierów ich nie wykorzystał. Wcześniej siedziałam przy barze, gadając z Joem, trzydziestoletnim barmanem, jakie to mamy problemy z dzisiejszą młodzieżą.

Joe zapewne obraziłby się, gdybym mu powiedziała, że jednym z największych problemów jest właśnie to miejsce. Gniazdo, niegdyś prawdziwy bar, trzy lata temu przerobiono na klub dla nastolatków. Chwiejący się dębowy kontuar wciąż tam był, ale Joe obsługiwał zza niego dzieciaki, które przyszły potańczyć albo posłuchać muzyki na żywo, sprzedając im colę i inne napoje bezalkoholowe. Nienawidziłam Gniazda z prostego powodu – moje przyjaciółki, które zazwyczaj zachowywały się raczej rozsądnie, tutaj zamieniały się w kretynki. Na ich obronę mogę powiedzieć, że nie one jedne. W weekendy pojawiała się tu połowa Hamilton High i do końca wieczoru nikomu nie udawało się zachować godności.

Czy na tym właśnie polega zabawa? Serio? Na kiwaniu się co tydzień do tego samego dudniącego techno? Bosko! Na próbach poderwania któregoś spoconego futbolisty erotomana? I porozmawiania z nim o czymś istotnym, na przykład o polityce albo filozofii, w trakcie symulowania stosunku na parkiecie? Rzeczywiście, już lecę.

Casey opadła ciężko na krzesło koło mnie.

– Powinnaś z nami potańczyć – powiedziała, dysząc po morderczym wysiłku, jakim jest kręcenie tyłkiem. – To świetna zabawa.

– Z pewnością – mruknęłam.

– Rany! – Jessica usiadła po mojej drugiej stronie. Ściągnięte w kucyk miodowoblond włosy opadły jej na ramię. – Widziałyście to? O ja cię, widziałyście? Harrison Carlyle totalnie mnie podrywał! Widziałyście?! O mój Boże!

Casey wywróciła oczami.

– Spytał cię, gdzie kupiłaś buty, Jess. To stuprocentowy gej.

– Jest zbyt uroczy na geja.

Casey ją zignorowała. Przesunęła palce za ucho, jakby chciała założyć za nie nieistniejący kosmyk – nawyk, który został jej z czasów, gdy nosiła długie włosy. Teraz miała krótką zadziorną fryzurkę.

– Bianca, zatańcz z nami. Wzięłyśmy cię, żeby trochę z tobą pobyć. Nie, żeby Joe nie był zabawny – puściła oko do barmana, prawdopodobnie w nadziei wyżebrania kilku darmowych napojów – ale jesteśmy twoimi przyjaciółkami. Mówię ci, powinnaś tańczyć. Prawda, Jess?

– Oczywiście – zgodziła się Jessica, gapiąc się na Harrisona Carlyle’a, który siedział przy stole w boksie po drugiej stronie pomieszczenia. Zamilkła i odwróciła się z powrotem do nas. – Zaraz. Co? Sorki, nie słuchałam.

– Wyglądasz, jakbyś umierała z nudów. Chcę, żebyś też się dobrze bawiła.

– Jest świetnie – skłamałam. – Bawię się doskonale. Wiecie, że nie umiem tańczyć. Tylko bym przeszkadzała. Idźcie… używać życia czy coś. Mnie tutaj dobrze.

Casey zmrużyła orzechowe oczy.

– Jesteś pewna? – spytała.

– Na stówę.

Zmarszczyła brwi, ale po chwili wzruszyła ramionami, złapała Jessicę za nadgarstek i pociągnęła na parkiet.

– Jasna cholera! – wrzasnęła Jessica. – Zwolnij, Case! Wyrwiesz mi rękę!

Ruszyły dziarsko na środek pomieszczenia, kręcąc biodrami w rytm pulsującego techno.

– Dlaczego im nie powiedziałaś, że fatalnie się czujesz? – spytał Joe, popychając w moją stronę szklankę cherry coke.

– Czuję się doskonale.

– Za to kiepsko kłamiesz – zdążył odpowiedzieć, zanim grupa pierwszoklasistów na drugim końcu kontuaru zaczęła domagać się napojów.

Sączyłam swoją colę, patrząc na wiszący nad barem zegar. Miałam wrażenie, że krótka wskazówka zastygła w bezruchu. Modliłam się, żeby to cholerne urządzenie było zepsute czy coś. Do jedenastej nie mogłam poprosić Casey i Jess, żebyśmy wyszły. Jeśli zrobiłabym to wcześniej, zepsułabym im zabawę. Tymczasem zegar nie wskazywał jeszcze dziewiątej, a ja już miałam migrenę od tego łomotu, którą powiększały migające stroboskopowe światła i krzyki: „Ręce w górę na powitanie kaca!”.

– Hej!

Przewróciłam oczami i spiorunowałam natręta wzrokiem. Od czasu do czasu zdarzało się coś takiego. Koleś, przeważnie upalony albo śmierdzący potem, siadał obok i bez przekonania mnie zagadywał. Żaden z nich nie mógł być szczególnie bystry, bo inaczej by załapał, że nie mam najmniejszej ochoty na podryw.

O dziwo, od gościa, który usadowił się obok, nie zalatywało trawką ani potem. Całkiem możliwe, że wyczułam nawet zapach wody kolońskiej. Ale moja niechęć jedynie wzrosła, gdy zdałam sobie sprawę, kto się nią spryskał. Serio, wolałabym już upalonego do nieprzytomności frajera.

Cholerny Wesley Rush.

– Czego chcesz? – spytałam, nawet nie siląc się na uprzejmość.

– Ależ ty jesteś milutka – zauważył Wes. – Przyszedłem z tobą porozmawiać.

– No to masz pecha. Dzisiaj nie rozmawiam. – Siorbnęłam głośno colę z nadzieją, że zrozumie tę niezbyt subtelną aluzję i sobie pójdzie. Niestety. Obejrzał mnie od stóp do głów tymi swoimi ciemnoszarymi oczami. Nie mógłby chociaż udawać, że patrzy mi w oczy? Ohyda!

– Hej – ironizował dalej – nie musisz być taka oziębła.

– Daj mi spokój – syknęłam przez zaciśnięte zęby. – Spróbuj może pouwodzić jakąś puszczalską z niskim poczuciem własnej wartości, bo ja się na to nie nabiorę.

– Och, nie interesują mnie puszczalskie – stwierdził. – Nie mój typ.

Prychnęłam.

– Wesley, dziewczyny, które się z tobą zadają, muszą być puszczalskie. Nikt z gustem, klasą i godnością nie uzna, że jesteś atrakcyjny.

Dobra. To było drobne kłamstwo.

Wesley Rush był najbardziej obrzydliwym podrywaczem i playboyem, jaki kiedykolwiek krążył po korytarzach Hamilton High… ale był dość przystojny. Może, gdyby się nie odzywał… i gdyby obciąć mu ręce… może – ale tylko może – dałoby się go znieść. Pod każdym innym względem był prawdziwym dupkiem. I to napalonym.

– Zakładam, że ty masz gust, klasę i godność? – zapytał, szczerząc zęby w uśmiechu.

– No pewnie.

– Jaka szkoda.

– Próbujesz ze mną flirtować? – spytałam. – Bo jeśli tak, idzie ci beznadziejnie. Wręcz tragicznie.

Roześmiał się.

– Flirtowanie zawsze idzie mi świetnie. – Przeczesał palcami ciemne, kręcone włosy i wykrzywił usta w aroganckim uśmieszku. – Po prostu zachowuję się uprzejmie. Próbuję nawiązać miłą rozmowę.

– Przykro mi. Nie jestem zainteresowana.

Odwróciłam głowę i upiłam kolejny łyk coli. Ale on się nie poruszył. Nawet na milimetr.

– Możesz już iść. – To było wyraźne polecenie.

Wesley westchnął.

– Dobrze. Nie współpracujesz, wiesz? W takim razie chwila szczerości. Jesteś mądrzejsza i bardziej uparta niż większość dziewczyn, z którymi rozmawiam. Ale chodzi mi o coś więcej niż inteligentną pogawędkę. – Przeniósł wzrok na parkiet. – Właściwie to potrzebuję twojej pomocy. Widzisz, twoje koleżanki są seksowne. A ty, kochanie, jesteś duffem[1].

– Kim?!

– Tą grubą i brzydką przyjaciółką – wyjaśnił. – Bez obrazy, ale padło na ciebie.

– Nie jestem…

– Hej, nie bądź taka wrażliwa. Nie jesteś ogrem ani nic takiego, ale w porównaniu z nimi… – Wesley wzruszył szerokimi ramionami. – Zastanów się. Dlaczego cię tu ciągną, skoro nie tańczysz? – Miał czelność wyciągnąć rękę i poklepać mnie po kolanie, jakby na pocieszenie. Odsunęłam się gwałtownie. Cofnął dłoń i odgarnął włosy, które opadły mu na twarz. – Posłuchaj – ciągnął. – Twoje przyjaciółki są apetyczne… to naprawdę gorące laski. – Zamilkł na chwilę, patrząc na parkiet, po czym znów odwrócił głowę w moją stronę. – Widzisz, naukowcy udowodnili, że w każdej grupie przyjaciół pojawia się duff, słabe ogniwo. A dziewczyny lepiej traktują kolesi, którzy kolegują się z ich duffami.

– Naukowcy? Łał. Nie pomyliłeś ich z ćpunami?

– Nie bądź rozgoryczona. Mówię tylko, że dziewczyny w rodzaju twoich przyjaciółek uważają, że to seksowne, gdy faceci okazują trochę wrażliwości i rozmawiają z duffami. Gadając teraz z tobą, podwajam szanse na to, że dzisiaj zaliczę. Proszę, pomóż mi i po prostu udawaj, że konwersacja ze mną sprawia ci przyjemność.

Patrzyłam na niego w osłupieniu przez dłuższą chwilę. Naprawdę nie należy oceniać książki po okładce. Wesley Rush może i miał ciało greckiego boga, ale jego dusza była czarna i pusta jak wnętrze mojej szafy. Co za drań!

Skoczyłam na równe nogi i chlusnęłam w niego zawartością szklanki. Cherry coke ochlapała białą i z pewnością drogą koszulkę polo. Krople ciemnoczerwonego płynu błyszczały na policzkach Wesleya i zabarwiły brązowe włosy. Na jego twarzy pojawił się grymas wściekłości, a mocno zarysowana szczęka się zacisnęła.

– A to za co? – warknął, wycierając twarz wierzchem dłoni.

– A jak myślisz? – ryknęłam. Ręce zacisnęłam po bokach w pięści.

– Serio, słoniku, nie mam pojęcia.

Moje policzki pałały z wściekłości.

– Jeśli myślisz, że pozwolę którejś z moich przyjaciółek wyjść stąd w twoim towarzystwie, Wesley, to się ogromnie mylisz – wypaliłam. – Jesteś obrzydliwym, płytkim babiarzem i dupkiem. Mam nadzieję, że cola zniszczy ci tę snobistyczną koszulkę. – Zanim odeszłam, spojrzałam przez ramię i dodałam: – I nie nazywaj mnie duffem. Mam na imię Bianca. Chodzimy do tej samej klasy od gimnazjum, ty samolubny kutasie.

Nigdy nie sądziłam, że to powiem, ale na szczęście to cholerne techno głośno dudniło. Nikt z wyjątkiem Joego nie słyszał naszej wymiany zdań, a on zapewne uznał tę scenę za nadzwyczaj zabawną. Musiałam przepchnąć się przez tłum na parkiecie, żeby znaleźć przyjaciółki. Kiedy już namierzyłam Casey i Jessicę, mocno złapałam je za łokcie i pociągnęłam w kierunku wyjścia.

– Hej! – zaprotestowała Jessica.

– Co się stało? – spytała Casey.

– Chodźmy stąd, do cholery – powiedziałam, wlokąc za sobą zdziwione dziewczyny. – Wyjaśnię wam w samochodzie. Nie usiedzę w tej pieprzonej norze ani sekundy dłużej.

– Czy mogę najpierw pożegnać się z Harrisonem? – jęknęła Jessica, próbując rozluźnić uścisk na swoim ramieniu.

– Jessica! – Boleśnie strzyknęło mi w szyi, kiedy odwróciłam się, żeby na nią spojrzeć. – On jest gejem! Nie masz szans, więc daj już sobie spokój. Muszę stąd wyjść. Proszę.

Pociągnęłam je na parking, gdzie lodowaty styczniowy wicher niemal zdarł nam skórę z twarzy. Casey i Jessica poddały się i przytuliły do mnie. Ich stroje, w zamierzeniu seksowne, kiepsko chroniły przed przenikliwymi podmuchami wiatru. Skulone doszłyśmy do mojego samochodu, rozdzielając się, dopiero kiedy dotarłyśmy do przedniego zderzaka. Wcisnęłam przycisk otwierający drzwi i bez zwłoki wgramoliłyśmy się do odrobinę cieplejszego wnętrza auta.

Casey skuliła się na przednim siedzeniu.

– Dlaczego tak wcześnie wychodzimy? Jest dopiero dziewiąta piętnaście czy coś – spytała, szczękając zębami.

Na tylnym siedzeniu nadąsana Jessica owinęła się starym kocem szczelnie jak kokonem. (Moje gówniane ogrzewanie rzadko raczyło się włączać, więc trzymałam na podłodze zapas koców).

– Pokłóciłam się z kimś – wyjaśniłam, wbijając kluczyk w stacyjkę z nadmiarową energią. – Wylałam na niego colę i nie chciałam czekać na reakcję.

– Z kim? – spytała Casey.

Obawiałam się tego pytania, bo wiedziałam, jak zareagują.

– Z Wesleyem Rushem.

W odpowiedzi usłyszałam dwa rozmarzone, dziewczęce westchnienia.

– Och, dajcie spokój. – Wściekłam się. – Ten koleś to męska zdzira. Nie cierpię go. Sypia ze wszystkim, co się rusza, a mózg ma w majtkach, co znaczy, że wiele tam nie ma.

– Szczerze wątpię. – Casey westchnęła ponownie. – Boże, Bianca, tylko ty jesteś w stanie znaleźć w Wesleyu jakieś wady.

Spiorunowałam ją spojrzeniem i odwróciłam głowę, żeby wyjechać z parkingu.

– To dupek.

– Nieprawda – wtrąciła się Jessica. – Jeanine mówiła, że rozmawiał z nią ostatnio na imprezie. Była z Vikki i Angelą. Podobno po prostu podszedł i usiadł koło niej. Był naprawdę miły.

To miało sens. Jeanine zdecydowanie była duffem, gdy porównało się ją z Angelą i Vikki. Zastanawiałam się, która z nich wyszła tamtego wieczoru z Wesleyem.

– On jest uroczy – powiedziała Casey. – A ty po prostu jesteś zbyt cyniczna. – Uśmiechnęła się do mnie ciepło. – Ale co ci takiego zrobił, że aż oblałaś go colą? – Dopiero teraz w jej głosie zaczęła pobrzmiewać troska. Lepiej późno niż wcale. – Powiedział coś przykrego?

– Nie – skłamałam. – To nic takiego. Po prostu mnie wkurzył.

Duff.

Słowo wirowało w mojej głowie, gdy pędziłam Piątą Ulicą. Nie mogłam zmusić się do podzielenia z przyjaciółkami wspaniałą nową obelgą, którą właśnie dopisałam do mojego słowniczka. Kiedy jednak spojrzałam na siebie w lusterku, teza Wesleya, że jestem brzydkim, niepożądanym (i w dodatku męczącym) dodatkiem do ładniejszych koleżanek wydawała się uzasadniona. Jessica miała figurę w idealnym kształcie klepsydry i oczy o przyjemnym ciepłym brązowym kolorze. Casey miała doskonałą cerę i nogi do nieba. Nie mogłam się równać z żadną z nich.

– Cóż, w takim razie może pojedziemy na inną imprezę, skoro jest tak wcześnie? – zaproponowała Casey. – Słyszałam, że coś ma dziś być w Oak Hill. Angela mówiła mi rano, że jakiś jej studiujący znajomy wrócił do domu na ferie i postanowił to hucznie uczcić. Chcecie iść?

– Tak! – Jessica wyprostowała się pod kocem. – Jasne, że powinnyśmy iść! Imprezy studenckie oznaczają studentów. Będzie super, prawda, Bianca?

Westchnęłam.

– Jasne. Już to widzę.

– Och, no weź. – Casey ścisnęła mnie za ramię. – Tym razem żadnych tańców, dobra? A Jess i ja będziemy trzymać z daleka od ciebie wszystkich przystojniaków, skoro najwyraźniej ich nienawidzisz. – Uśmiechnęła się złośliwie, próbując przywrócić mi dobry humor.

– Nie chodzi o to, że nienawidzę przystojniaków – odpowiedziałam. – Tylko tego jednego. – Po chwili westchnęłam i skręciłam na autostradę, zmierzając w stronę granicy hrabstwa. – Dobrze, pojedziemy. Ale potem kupujecie mi lody. Dwie kulki.

– Umowa stoi.

2

Nie ma nic spokojniejszego niż późna sobotnia noc, a raczej bardzo wczesny niedzielny poranek. W korytarzu rozlegało się stłumione pochrapywanie taty, ale poza tym panowała cisza, kiedy kilka minut po pierwszej rano zakradłam się do domu. A może ogłuchłam od dudniących basów na imprezie w Oak Hill? Szczerze mówiąc, perspektywa utraty słuchu nie martwiła mnie za bardzo. Jeśli dzięki temu już nigdy nie będę musiała słuchać techno, byłam za.

Zamknęłam za sobą frontowe drzwi na klucz i przeszłam przez ciemny, pusty salon. Na stoliku leżała pocztówka z miasta, w którym obecnie przebywała mama, ale nie zawracałam sobie głowy czytaniem. Rano wciąż będzie tu leżała, a ja byłam okropnie zmęczona. Powlokłam się po schodach do mojego pokoju.

Zdusiłam ziewnięcie, powiesiłam płaszcz na oparciu krzesła przy biurku i usiadłam na łóżku. Ból głowy zaczynał mijać. Kopnęłam swoje conversy na drugi koniec pokoju. Byłam wykończona, ale moje natręctwa dawały się we znaki. Na podłodze przy końcu łóżka leżała sterta czystego prania. Musiałam ją poskładać, inaczej nie mogłabym spać.

Ostrożnie podnosiłam każdą sztukę ubrania i składałam z żenującą precyzją. Potem ułożyłam koszulki, dżinsy i bieliznę w osobne kupki na podłodze. Z jakiegoś powodu to mnie uspokajało. Kiedy tworzyłam idealne stosiki, umysł mi się oczyszczał, ciało się rozluźniało, a irytacja spowodowana faktem, że miałam za sobą noc słuchania zbyt głośnej muzyki w towarzystwie obleśnych, bogatych, opętanych seksem wieprzy, słabła. Z każdą wygładzoną fałdką rodziłam się od nowa.

Kiedy wszystkie ubrania były już poskładane, wstałam. Ściągnęłam sweter i dżinsy, które śmierdziały stęchłym imprezowym powietrzem, i wrzuciłam je do kosza na brudną bieliznę w rogu pokoju. Prysznic mogłam wziąć rano. Teraz byłam zbyt zmęczona.

Zanim wczołgałam się pod kołdrę, spojrzałam w duże lustro na ścianie. Przeanalizowałam swoje odbicie świeżym okiem, bogatsza o nową wiedzę. Burza rudobrązowych włosów. Długi nos. Szerokie biodra. Małe cycki. Tak. Zdecydowanie materiał na duffa. Jak mogłam o tym nie wiedzieć?

Nigdy nie uważałam się za specjalnie atrakcyjną. Faktycznie Casey i Jessica, obydwie szczupłe blondynki, były prześliczne. Mimo wszystko nigdy nie pomyślałam, że przypadła mi w udziale rola brzyduli, na której tle mógł błyszczeć ten pociągający duet. Zauważyłam to dopiero dzięki Wesleyowi.

Czasem lepiej jest żyć w nieświadomości.

Podciągnęłam kołdrę pod szyję, ukrywając nagie ciało przed oskarżycielskim odbiciem w lustrze. Wes był żywym dowodem na to, że piękno zewnętrzne nie równa się wewnętrznemu, więc dlaczego przejęłam się jego słowami? Byłam inteligentnym, dobrym człowiekiem. Nawet jeśli byłam dla kogoś duffem, to co z tego? Gdybym uchodziła za ładną, musiałabym radzić sobie z podrywami kolesi pokroju Wesleya. Fuj. Czyli to, że nie uchodziłam za laskę, miało jednak swoje dobre strony, tak?

Cholerny Wesley Rush! Nie mogłam uwierzyć, że przez niego przejmuję się taką głupią, bezsensowną, płytką bzdurą.

Zamknęłam oczy. Zapomnę o tym do rana. Nigdy więcej nie będę myśleć o duffach.

Niedziela okazała się fantastyczna – wypełniona przyjemną, cichą, niczym niezakłóconą euforią. Kiedy mamy nie było, zazwyczaj panował spokój. Gdy wracała, dom stawał się głośny. Zawsze grała muzyka, ktoś się śmiał, coś się działo. Dom tętnił życiem i wypełniał go chaos. Ale ostatnio mama rzadko gościła w Hamiltonie dłużej niż kilka miesięcy, a kiedy jej nie było, świat zamierał. Tata, podobnie jak ja, nie udzielał się towarzysko. Zazwyczaj wolny czas spędzał, oglądając telewizję. To znaczyło, że w domu Piperów przeważnie panowała cisza.

Cichy dom wydawał mi się ideałem zwłaszcza po tych wieczorach, kiedy przyjaciółki zmuszały mnie do znoszenia hałasu klubów i imprez.

Za to poniedziałek okazał się do dupy.

Oczywiście wszystkie poniedziałki są do chrzanu, ale ten był naprawdę podły. Wszystko zaczęło się na pierwszej lekcji. Jessica przywlekła się na hiszpański z policzkami poznaczonymi śladami łez i spływającym tuszem do rzęs.

– Jessica, co ci jest? – spytałam. – Czy coś się stało? Wszystko w porządku?

Naprawdę wpadam w panikę za każdym razem, kiedy Jessica przychodzi na lekcje i wygląda mniej żwawo niż zazwyczaj. Chodzi o to, że ona przeważnie podryguje i chichocze. Solidnie się przestraszyłam, gdy pojawiła się taka ponura.

Pokręciła żałośnie głową i opadła na krzesło.

– Wszystko w porządku, tylko… nie mogę iść na bal koszykarzy! – Z jej szeroko otwartych, czekoladowych oczu popłynęły świeże strumienie łez. – Mama mi nie pozwala!

Tylko o to chodziło? Wystraszyła mnie niemal na śmierć z powodu balu?

– Dlaczego? – spytałam, wciąż starając się okazywać współczucie.

– Jestem uziemiona. – Pociągnęła nosem. – Znalazła dziś rano w moim pokoju wykaz ocen. Odkryła, że zawalam chemię, i wściekła się! To cholernie niesprawiedliwe! Zjazd koszykarzy to mój ulubiony bal w ciągu roku… poza studniówką, balem Sadie Hawkins i zjazdem futbolistów.

Opuściłam głowę i spojrzałam na nią drwiąco.

– Jejku, to ile masz ulubionych bali?

Nie odpowiedziała. Ani się nie roześmiała.

– Przepraszam, Jessica. Wiem, że to do bani… ale ja też nie idę. – Nie wspomniałam, że zwyczaj urządzania szkolnych bali uważam za poniżający ani że są one po prostu ogromną stratą czasu i pieniędzy. Jessica i tak znała moją opinię na ten temat, a nie sądziłam, by jej powtarzanie ją pocieszyło. Nawet się ucieszyłam, że nie będę jedyną dziewczyną, która zostanie w domu. – Przyjadę do ciebie i całą noc będziemy oglądać filmy. Co ty na to? Czy twoja mama nam pozwoli?

Jessica skinęła głową i wytarła oczy mankietem rękawa.

– Tak – powiedziała. – Mama cię lubi. Uważa, że masz na mnie dobry wpływ. Na pewno się zgodzi. Dzięki, Bianca. Możemy znów obejrzeć Pokutę? Czy masz jej już dość?

Owszem, miałam serdecznie dość ckliwych romansów, którymi zachwycała się Jessica. Ale pomyślałam, że jakoś to przeżyję. Uśmiechnęłam się do niej szeroko.

– James McAvoy nigdy mi się nie znudzi. Możemy nawet obejrzeć Zakochaną Jane, jeśli chcesz. Zrobimy sobie minimaraton.

Roześmiała się – nareszcie – w tym samym momencie, kiedy w klasie pojawiła się nauczycielka i z chorobliwym skupieniem zaczęła układać na biurku ołówki przed odczytaniem listy obecności. Jessica spojrzała na chudą belferkę, po czym ponownie popatrzyła na mnie. W jej ciemnobrązowych oczach błyszczały świeże łzy.

– Wiesz, co jest najgorsze? – szepnęła. – Chciałam poprosić Harrisona, żeby ze mną poszedł. Teraz będę musiała poczekać do studniówki, żeby zaprosić go na bal.

Była w kiepskim stanie, więc postanowiłam nie przypominać jej, że Harrison raczej nie będzie zainteresowany. W końcu miała cycki – i to duże.

– Wiem. Przykro mi, Jessica – powiedziałam tylko.

Po zażegnaniu tego drobnego kryzysu lekcja hiszpańskiego przebiegła bez zakłóceń. Łzy Jessiki obeschły i kiedy zadzwonił dzwonek, już śmiała się do rozpuku z opowieści naszej koleżanki Angeli o jej nowym chłopaku. Dostałam piątkę ze sprawdzianu ze słownictwa i teraz naprawdę rozumiałam, jak używać trybu łączącego w czasie prostym teraźniejszym. Byłam więc w bardzo dobrym nastroju, kiedy Jessica, Angela i ja wychodziłyśmy z klasy.

– I pracuje w miasteczku uniwersyteckim… – paplała Angela, gdy przepychałyśmy się przez zatłoczony korytarz.

– Gdzie chodzi do szkoły? – spytałam.

– Do pomaturalnej w Oak Hill. – Wydawała się nieco zawstydzona, bo szybko dodała: – Ale jak tylko dostanie dyplom, idzie na uniwersytet. A uczelnia w Oak Hill nie jest wcale zła.

– Ja tam właśnie się wybieram – powiedziała Jessica. – Nie chcę studiować zbyt daleko od domu.

Jessica i ja byłyśmy tak skrajnymi przeciwieństwami, że czasami było to aż zabawne. Można było przewidzieć, czego będzie chciała jedna z nas, bo druga na pewno chciała czegoś całkiem odwrotnego. Osobiście pragnęłam wyjechać z Hamiltonu tak szybko, jak to możliwe. Koniec szkoły średniej mógłby dla mnie nadejść już dziś. Wtedy czym prędzej zmyłabym się na studia do Nowego Jorku.

Ale myśl o tym, że znajdę się tak daleko od Jessiki – nie będę oglądać codziennie jej radosnych podrygów ani słuchać, jak papla o balach i gejach – nagle mnie przestraszyła. Nie byłam pewna, jak zdołam to znieść. Ona i Casey w pewien sposób mnie równoważyły. Czy ktokolwiek inny zdoła wytrzymać mój cynizm, kiedy już wyjadę z miasta?

– Powinnyśmy iść na chemię, Jess. – Angela potrząsnęła głową i długa grzywa czarnych włosów przestała przysłaniać jej oczy. – Wiesz, jak pan Rollins wścieka się, kiedy się spóźniamy.

Pobiegły w stronę pracowni chemicznej, a ja ruszyłam korytarzem na lekcję nauk politycznych. Zamyśliłam się nad tym, jak będzie wyglądała moja przyszłość, gdy najlepsze przyjaciółki przestaną chronić mnie przed obłędem. Nigdy wcześniej się nad tym nie zastanawiałam i teraz naprawdę się zdenerwowałam. Pewnie będą się ze mnie śmiały, ale musiałam znaleźć sposób, żeby pozostać z nimi w kontakcie.

Najwyraźniej mój umysł stracił kontakt z ciałem, bo w następnej chwili z impetem wpadłam na Wesleya Rusha.

Mój dobry humor się skończył.

Zatoczyłam się do tyłu. Podręczniki wypadły mi z rąk i spadły z hukiem na podłogę. Wesley złapał mnie mocno za ramiona swoimi wielkimi łapskami, zanim potknęłam się o własne nogi i walnęłam tyłkiem o ziemię.

– Spokojnie! – powiedział, pomagając mi odzyskać równowagę.

Staliśmy teraz zdecydowanie zbyt blisko siebie. Miałam wrażenie, że w miejscach, w których mnie dotykał, pod moją skórą pełzają robaki. Otrząsnęłam się ze wstrętu, a on zinterpretował to po swojemu.

– Hej, brzydulo. – Z aroganckim uśmiechem popatrzył na mnie z góry. Był naprawdę wysoki – zapomniałam o tym, kiedy siedziałam obok niego tamtej nocy w Gnieździe. To jeden z niewielu wyższych niż Casey chłopaków w naszej szkole. Miał przynajmniej metr osiemdziesiąt pięć. Całą głowę więcej niż ja. – Czyżby w moim towarzystwie miękły ci kolana?

– Chciałbyś. – Wyrwałam się z jego uchwytu w pełni świadoma, że brzmię jak Alicia Silverstone w Słodkich zmartwieniach, ale niezbyt się tym przejęłam. Uklękłam i zaczęłam zbierać książki. Wes ukucnął obok, ku mojemu głębokiemu niezadowoleniu. Zgrywał się oczywiście na dobrego samarytanina. Zapewne miał nadzieję, że obok będzie przechodzić jakaś seksowna cheerleaderka w rodzaju Casey, która uzna go za wielkiego dżentelmena. Co za świnia! Zawsze szukał okazji, żeby zaliczyć.

– Hiszpański, co? – spytał, spoglądając na zbierane papiery. – Umiesz powiedzieć coś interesującego?

– El tono de tu voz hace que quiera estrangularme. – Wstałam i poczekałam, aż poda mi notatki.

– Brzmi seksownie. – Wyprostował się i wręczył mi stosik zebranych w kupkę hiszpańskich ćwiczeń. – Co to znaczy?

– Dźwięk twojego głosu sprawia, że mam ochotę się udusić.

– Perwersyjne.

Nie odpowiedziałam. Wyrwałam mu papiery z rąk, wcisnęłam je w jedną z książek i podreptałam do klasy. Musiałam znaleźć się tak daleko od tego wrednego playboya, jak to tylko możliwe. Brzydula? Serio? Znał moje imię! Ten egoistyczny fiut po prostu nie mógł zostawić mnie w spokoju. Skóra wciąż swędziała w miejscu, gdzie mnie dotknął.

Na nauki polityczne z panem Chaucerem chodziło zaledwie dziewięciu uczniów, a kiedy weszłam do środka, siedmiu z nich siedziało już w klasie. Nauczyciel rzucił mi groźne spojrzenie spod zmrużonych powiek, dając w ten sposób do zrozumienia, że dzwonek zadzwoni lada chwila. Spóźnianie jego zdaniem było zbrodnią, a bycie niemal spóźnionym – wykroczeniem. Na szczęście to nie ja przyszłam ostatnia.

Zajęłam miejsce na końcu sali i otworzyłam notatnik w nadziei, że pan Chaucer nie skomentuje faktu, że niemal się spóźniłam. W tym nastroju nie mogłam zagwarantować, że nie zacznę przeklinać. Na szczęście nie odezwał się, oszczędzając nam obojgu awantury.

Ostatni uczeń wszedł do klasy idealnie razem z dzwonkiem.

– Przepraszam, panie Chaucer. Rozwieszałem plakaty o ceremonii inauguracyjnej w przyszłym tygodniu. Mam nadzieję, że jeszcze pan nie zaczął?

Podniosłam głowę i spojrzałam na chłopaka, który właśnie wszedł. Moje serce podskoczyło z radości.

Owszem, nie raz, nie dwa mówiłam, że nie cierpię nastolatków, którzy chodzą na randki w liceum i nieustannie opowiadają, jak bardzo „kochają” swojego chłopaka albo swoją dziewczynę. Przyznaję się bez bicia – nie znoszę dziewczyn twierdzących, że zakochały się w kimś, z kim nawet nie były na randce. Moim zdaniem miłość potrzebuje lat (przynajmniej pięciu albo dziesięciu), żeby się rozwinąć, a związki licealne to kompletny bezsens. Wszyscy o tym wiedzieli… ale nikt nie wiedział, że byłam niemal hipokrytką.

Oprócz Casey i Jessiki, ale one się nie liczyły.

Toby Tucker. Poza tą nieszczęśliwą aliteracją był doskonały pod każdym względem. Nie miał nic wspólnego z naładowanymi testosteronem futbolistami ani nadwrażliwymi, grającymi na gitarach hipisami. Nie pisał poezji i nie używał kredki do oczu. Pewnie nikt nie zaklasyfikowałby go jako typowego przystojniaka, ale to tylko działało na moją korzyść, prawda? Mięśniaki, chłopaki z zespołów ani typki emo z pewnością nie spojrzałyby na duffa – jak to uprzejmie określił Wesley. Prawdopodobnie miałam większe szanse u inteligentnego, politycznie zaangażowanego, nieco nieprzystosowanego społecznie kolesia w typie Toby’ego. Prawda?

Otóż nie. Całkowita nieprawda.

Toby Tucker pasował do mnie idealnie. Niestety, zupełnie nie był świadomy tego faktu. Głównie dlatego, że kiedy się do mnie zbliżał, traciłam umiejętność tworzenia logicznych zdań. Pewnie uważał, że jestem niemową albo coś w tym rodzaju. Nigdy na mnie nie patrzył, nie rozmawiał ze mną ani nawet mnie nie zauważał. Jak na dziewczynę z tak wielkim tyłkiem, czułam się dość niewidzialna.

Za to ja zauważałam Toby’ego. Miał zielone oczy, niemodną, ale słodką blond fryzurę na pazia i bladą cerę w kolorze kości słoniowej. Nosił owalne okulary, marynarkę do wszystkiego i przygryzał uroczo dolną wargę, kiedy mocno się nad czymś zamyślił. Byłam… dobrze, może nie zakochana, ale z pewnością go lubiłam. Byłam głęboko zalubiana w Tobym Tuckerze.

– Dobrze – mruknął pan Chaucer. – Po prostu jutro patrz na zegarek, Tucker.

– Oczywiście, proszę pana.

Toby usiadł w pierwszym rzędzie koło Jeanine McPhee. Podsłuchiwałam ich rozmowę jak rasowa stalkerka, podczas gdy pan Chaucer zapisywał na tablicy notatki do wykładu. Zazwyczaj nie zachowuję się jak wariatka, ale mi… lubienie sprawia, że ludzie tracą rozum. Przynajmniej tak głosi popularna wymówka.

– Jak ci minął weekend, Toby? – Jeanine jak zawsze mówiła przez nos. – Robiłeś coś ciekawego?

– Było całkiem miło – odparł Toby. – Tata zabrał mnie i Ninę poza granice stanu. Zwiedziliśmy Uniwersytet Południowego Illinois. Fajna wyprawa.

– Nina to twoja siostra? – spytała Jeanine.

– Nie, to moja dziewczyna. Chodzi do liceum w Oak Hill. Nie opowiadałem ci o niej? Oboje dostaliśmy się na ten uniwerek, więc chcieliśmy zobaczyć, jak tam jest. Zastanawiałem się też nad kilkoma innymi szkołami, ale jesteśmy razem od półtora roku i gdybyśmy poszli do tego samego college’u, uniknęlibyśmy problemów ze związkiem na odległość.

– To słodkie! – wykrzyknęła Jeanine. – Ja chciałabym skończyć kilka kursów w wyższej szkole w Oak Hill, zanim zdecyduję się na uniwersytet.

Skóra przestała mi cierpnąć, ale teraz żołądek wywijał dzikie koziołki. Myślałam, że zwymiotuję. Musiałam się powstrzymywać, żeby nie wybiec z klasy z ustami zasłoniętymi ręką. W końcu wygrałam ze sobą batalię o utrzymanie śniadania w miejscu, w którym powinno się znajdować. Wciąż jednak czułam się paskudnie.

Toby miał dziewczynę? Od półtora roku? O mój Boże! Jak mogłam tego nie wiedzieć? I razem szli do college’u? Czy to znaczyło, że był jednym z tych głupich, sentymentalnych romantyków, z których codziennie się nabijałam? Po Tobym Tuckerze spodziewałam się znacznie więcej. Sądziłam, że równie sceptycznie jak ja podchodził do tematu nastoletniej miłości. Myślałam, że wybór uniwersytetu był dla niego poważną decyzją, na którą nie mógł mieć wpływu fakt, że gdzieś przyjęto jego dziewczynę. Spodziewałam się, że będzie… no cóż, mądrzejszy!

I tak by się z tobą nie umówił, syknął w mojej głowie jakiś głos. Brzmiał niesamowicie podobnie do irytującego szeptu Wesleya Rusha. Jesteś duffem, pamiętasz? Jego dziewczyna pewnie jest szczuplejsza i ma większe cycki.

Nie nadeszła jeszcze pora obiadu, a ja już chciałam rzucić się z urwiska. Dobrze, może odrobinę dramatyzuję. Marzyłam jednak, żeby wrócić do domu i schować się pod kołdrą. Chciałam zapomnieć, że Toby ma dziewczynę, i zmyć z siebie dotyk rąk Wesleya. Głównie jednak pragnęłam wymazać z pamięci słowo „duff”.

A to jeszcze nie był koniec koszmaru.

Około szóstej wieczorem facet z wiadomości oznajmił, że „we wczesnych godzinach porannych” nadejdzie wielka śnieżyca. Szkolna rada najwyraźniej litowała się nad nami, bo do tej pory ani razu nie odwołano lekcji z powodu złej pogody. Zawsze odwoływali je wcześniej. Tak też było tym razem. Casey zadzwoniła o siódmej trzydzieści, nalegając, żebyśmy poszły do Gniazda, skoro następnego dnia nie musiałyśmy wcześnie wstawać.

– Nie wiem, Casey. A jeśli zasypie drogi? – Muszę przyznać, że szukałam jakiegokolwiek powodu, by nie wychodzić z domu. I tak już miałam gówniany dzień. Nie byłam pewna, czy przeżyję koszmar przesiadywania w tym upiornym przybytku.

– Burza ma się zacząć dopiero o trzeciej nad ranem. Nic nam nie będzie, jeśli wrócimy wcześniej.

– Mam mnóstwo zadane.

– Musisz oddać swoją pracę dopiero w środę. Jeśli chcesz, możesz jutro siedzieć nad książkami cały dzień.

Westchnęłam.

– Może poszukałabyś innego kierowcy i pojechałybyście z Jessicą beze mnie? Nie mam nastroju na imprezę. To był kiepski dzień.

Casey zawsze reagowała, gdy węszyła problemy. Mogłam na niej polegać.

– Co się stało? – spytała. – Wszystko w porządku? Podczas przerwy obiadowej wyglądałaś na smutną. Chodzi o twoją mamę?

– Casey.

– Powiedz mi, co się stało.

– Nic – zapewniłam ją. – Po prostu dzisiejszy dzień był do chrzanu, jasne? Nic wielkiego się nie stało. Nie jestem w nastroju, żeby iść z wami na imprezę.

Na drugim końcu linii zapadła cisza.

– Bianca, wiesz, że możesz mi wszystko powiedzieć, prawda? – odezwała się w końcu Casey. – Jeśli potrzebujesz się wygadać, jestem tutaj. Nie zamykaj się w sobie. To niezdrowo.

– Casey, nic mi…

– Nic ci nie jest – przerwała. – Tak, rozumiem. Mówię tylko, że gdybyś miała jakiś problem, wysłucham cię.

– Wiem – mruknęłam. Poczułam się winna, że zdenerwowałam ją z powodu takiej głupoty. Miałam kiepski nawyk duszenia w sobie emocji, a Casey wiedziała o tym aż za dobrze. Zawsze starała się o mnie dbać. Usilnie namawiała na zwierzenia, dzięki czemu później nie wybuchałam. Irytowało mnie to czasem, ale z drugiej strony świadomość, że komuś na mnie zależało… cóż, była miła. Nie potrafiłam się naprawdę wściec z tego powodu. – Wiem, Casey. Ale naprawdę nic mi nie jest. Po prostu… dowiedziałam się dzisiaj, że Toby ma dziewczynę, i jestem trochę przygnębiona. To wszystko.

– Och, Bianca – westchnęła. – Co za porażka. Przykro mi. Ale może pocieszyłybyśmy cię z Jess, gdybyś z nami wyszła? Kupiłybyśmy ci dwie kulki lodów i w ogóle.

Roześmiałam się krótko.

– Dzięki, ale nie. Myślę, że zostanę dziś w domu.

Rozłączyłam się i zeszłam na dół. Tata był w kuchni, rozmawiał przez telefon bezprzewodowy. Usłyszałam go, jeszcze zanim go zobaczyłam, bo strasznie wrzeszczał do słuchawki. Stanęłam w drzwiach. Myślałam, że ściszy głos, kiedy mnie zauważy – pewnie właśnie obsobaczał jakiegoś sprzedawcę, jak to Mike Piper miał w zwyczaju. Jednak w tej samej chwili usłyszałam swoje imię.

– Pomyśl, co robisz Biance! – mówił tata głośno. Nie z gniewem, raczej błagalnie. – To niedobre dla siedemnastoletniej dziewczyny i jej matki. Ona potrzebuje cię w domu, Gino. Oboje cię potrzebujemy.

Ze zdumieniem stwierdziłam, że rozmawiał z mamą. Cofnęłam się do salonu. Szczerze mówiąc, nie bardzo wiedziałam, co o tym myśleć. O jego słowach. Tak, oczywiście, tęskniłam za mamą. Byłoby miło, gdyby wróciła, ale przyzwyczailiśmy się przecież i radziliśmy sobie bez niej.

Mama pracowała jako trenerka motywacyjna. Kiedy byłam dzieckiem, napisała pokrzepiającą, inspirującą książkę o pewności siebie. Poradnik sprzedawał się słabo, ale mimo to proponowano jej wykłady na uczelniach, w grupach wsparcia i na uroczystościach wręczania świadectw w całym kraju. Ponieważ książka zaliczyła klapę, mama nie mogła żądać zbyt wygórowanych stawek.

Przez jakiś czas przyjmowała tylko oferty pracy w okolicy. Dzięki temu gdy już skończyła opowiadać ludziom, jak pokochać siebie, mogła wrócić samochodem do domu. Ale kiedy miałam dwanaście lat, zmarła moja babcia. Po jej śmierci mama wpadła w depresję. Tata zasugerował, żeby zrobiła sobie wakacje. Po prostu wyjechała na kilka tygodni.

Kiedy wróciła, rozpływała się z zachwytu nad miejscami, które odwiedziła, i nad ludźmi, których poznała. Może właśnie dlatego uzależniła się od podróży. Po tych wakacjach mama zaczęła przyjmować oferty pracy w całym kraju. W Kolorado i New Hampshire. Organizowała całe tournée.

Jej aktualna podróż trwała najdłużej ze wszystkich. Nie było jej w domu od niemal dwóch miesięcy i tym razem nie wiedziałam nawet, gdzie miała wykłady.

Najwyraźniej dlatego tata był wkurzony. Bo wyjechała na tak długo.

– Do diabła, Gino! Kiedy przestaniesz zachowywać się jak dzieciak i wrócisz do domu? Kiedy wrócisz do nas… na dobre? – Głos taty załamał się w taki sposób, że niemal się rozpłakałam. – Gino – powiedział cicho. – Gino, kochamy cię. Tęsknimy za tobą. Chcemy, żebyś wróciła do domu.

Oparłam się o ścianę, która oddzielała mnie od taty, i zacisnęłam usta. Boże, to się robiło żałosne. Dlaczego jeszcze nie wzięli tego cholernego rozwodu? Czy tylko ja widziałam, że im nie wychodzi? Jaki sens miało ich małżeństwo, skoro mamy nigdy nie było?

– Gino… – Tata był bliski płaczu. W końcu odłożył słuchawkę na blat. Rozmowa się skończyła.

Dałam mu kilka minut na dojście do siebie, po czym weszłam do kuchni.

– Cześć, tato. Wszystko w porządku?

– Tak. – Rany, ale był z niego beznadziejny kłamca. – Jest dobrze, pszczółko. Rozmawiałem właśnie z twoją mamą i… przesyła pozdrowienia.

– Skąd tym razem?

– Hm… z Orange County – powiedział. – Wpadła z wizytą do ciotki Leah przy okazji wykładu w tamtejszym liceum. Fajnie, co? Możesz powiedzieć przyjaciołom, że twoja mama bawi się teraz jak w Życiu na fali. Lubisz ten serial, prawda?

– Tak – zgodziłam się. – Lubiłam… zdjęli go kilka lat temu.

– Cóż… najwyraźniej nie jestem na czasie, pszczółko. – Jego wzrok powędrował w stronę blatu, gdzie zostawił kluczyki do samochodu. Również na nie spojrzałam. Zauważył to i odwrócił wzrok, zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć. – Masz plany na dzisiejszy wieczór? – spytał.

– Mogłabym mieć, ale… – Odchrząknęłam, niepewna, jak ująć to, co chciałam powiedzieć. Zazwyczaj ze sobą nie rozmawialiśmy. – Mogłabym też zostać w domu. Chcesz, żebym została? Pooglądalibyśmy razem telewizję albo coś w tym rodzaju.

– Och nie, pszczółko. – Roześmiał się bez przekonania. – Idź i baw się dobrze z przyjaciółkami. Ja i tak pewnie pójdę wcześnie spać.

Spojrzałam na niego w nadziei, że zmieni zdanie. Po kłótniach z mamą zawsze wpadał w okropny dołek. Martwiłam się o niego, ale nie umiałam tego wyrazić.

W tyle głowy czaiła się nieprzyjemna myśl. Nie potrafiłam jej odepchnąć, chociaż była naprawdę głupia. Mój ojciec był niepijącym alkoholikiem. Przestał pić, zanim się urodziłam, i od tamtej pory nie tknął nawet kropelki… ale czasami, kiedy był smutny z powodu zachowania mamy, bałam się, martwiłam, że złapie za te kluczyki i pojedzie do monopolowego albo coś. To niedorzeczne, ale nie mogłam się pozbyć lęku.

Tata odwrócił głowę i niespokojnie się poruszył. Podszedł do zlewu i zaczął myć talerz, z którego przed chwilą jadł spaghetti. Chciałam wyrwać mu ten talerz – co za żałosna próba oderwania myśli od problemu – i rzucić nim o ziemię. Pragnęłam mu powiedzieć, że sytuacja z mamą jest głupia. Powinien wreszcie zdać sobie sprawę, że te wszystkie jego chandry i kłótnie są bez sensu. Mógłby przyznać, że im się nie układa.

Ale, oczywiście, nie potrafiłam tego zrobić. Zdołałam tylko szepnąć:

– Tato…

Odwrócił się do mnie i pokręcił głową. W ręku trzymał ściereczkę do mycia naczyń.

– Idź i baw się dobrze – powiedział. – Naprawdę, zrób to. Dzieckiem jest się tylko raz.

Nie mogłam się z nim kłócić. W ten sposób dawał mi do zrozumienia, że chce zostać sam.

– Dobrze – zgodziłam się. – Jeśli jesteś pewien… Zadzwonię do Casey.

Ruszyłam po schodach do swojego pokoju. Podniosłam leżącą na toaletce komórkę i wystukałam numer telefonu przyjaciółki. Odebrała już po dwóch sygnałach.

– Cześć, Casey. Zmieniłam zdanie w sprawie Gniazda… Jak myślisz, czy mogłabym nocować dziś u ciebie? Opowiem ci później, ale… po prostu nie chcę wracać do domu.

Przed wyjściem złożyłam ponownie czyste ubrania leżące w stercie na podłodze. Tym razem niezbyt mi to pomogło.

[1] DUFF (designated ugly fat friend) – najbrzydsza i najgrubsza z przyjaciółek, skazana na brak faceta.

Tytuł oryginału:

The Duff: (Designated Ugly Fat Friend)

Pierwsze wydanie:

Hachette Book Group, Inc. 2010

Opracowanie graficzne okładki: Kuba Magierowski

Redaktor prowadzący: Joanna Stryjczyk

Opracowanie redakcyjne: Dominik Osuch

Korekta: Władysław Ordęga

© 2010 by Kody Keplinger

© for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 2015

© for the cover art by CBS Films Inc., 2015. All rights reserved.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieł w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-276-1395-0

Konwersja do formatu EPUB:
Legimi Sp. z o.o. | www.legimi.com