Strona główna » Obyczajowe i romanse » Maraton do szczęścia

Maraton do szczęścia

4.00 / 5.00
  • ISBN:
  • 9788379767076

Jeżeli nie widzisz powyżej porównywarki cenowej, oznacza to, że nie posiadamy informacji gdzie można zakupić tę publikację. Znalazłeś błąd w serwisie? Skontaktuj się z nami i przekaż swoje uwagi (zakładka kontakt).

Kilka słów o książce pt. “Maraton do szczęścia

Co mają wspólnego rybki akwariowe, niesforny, gustujący w pożeraniu ubrań amstaff, tajemniczy dręczyciel i pocięte opony? Tu nie ma mowy o przypadku!

Aleksandrze przyjdzie stawić czoła niecodziennym sytuacjom, które sprawią, że zaplanowana w najdrobniejszych szczegółach codzienność zacznie przypominać kryminalny film z romansem w tle. Choć już wielokrotnie zawiodła się na związkach, lekceważy ostrzeżenia Dariusza przed zbyt bliską znajomością z jego bratem, Łukaszem, mieszkającym w kraju zaledwie od kilku tygodni. Tylko czy oni na pewno są braćmi?

Jak wielki chaos w pozornie uporządkowanym życiu trzydziestoletniej instruktorki fitness wprowadzi pojawienie się tajemniczego mężczyzny?

 

Ta powieść ma świetnie skrojoną fabułę, wartką akcję, tajemnice i rodzinne sekrety, ale też trochę humoru i… dreszczyk grozy!

Do szczęścia, gotowi, START!

 

Polecane książki

„Opowieść Srebrnego Wilka” to kolejna historia ze Świata Innych, wyjątkowo nie widziana oczami Dantego i Marielle, lecz rodziców dziewczyny: Shawna i Charlotte. Książka — oznaczona jako Tom 4,5 — odnajduje swoje miejsce wewnątrz tomu 4 pomiędzy „Przebudzenie Demona”, a „Ślubowanie Demona” i ma za za...
Kolejna książka bestsellerowego autora specjalizujące go się w życiu prywatnym elit II Rzeczypospolitej. Każdy kraj, każda epoka i każdy ustrój miał swoje skandale i afery. Niewolna była od nich również Druga Rzeczypospolita. W książce zostały ukazane różne odcienie skandalizującej historii okresu ...
Wielka bliskość emocjonalna, przeżywana przede wszystkim w związkach partnerskich i relacjach małżeńskich, czyni nas szczególnie podatnymi na zranienia. Potrzebujemy masek, aby się pod nimi chronić, a czasami nawet ukryć. Potrzebujemy tej ochrony, aby możliwe były spotkania z innymi. Bez masek n...
„Czas na biznes“ to seria mini-poradników dla rozważających założenie własnej działalności w konkretnej branży. Poznaj charakterystykę rynku i konkurencję w sektorze, który najbardziej Cię interesuje. Dowiedz się jakiej kadry potrzebujesz, w co musisz wyposażyć lokal, a co najważniejsze – ile to ws...
Claudius Bombarnac pracuje dla dziennika „XX Wiek”. Jego zadaniem jest sporządzenie wielkiego reportażu z podróży odbywanej trasą Wielkiej Kolei Transazjatyckiej, łączącej Rosję z Chinami. Przedsiębiorczy i pełen poczucia humoru dziennikarz obawia się, że na przestrzeni sześciu tysięcy mil podróż za...
„Fraszki igraszki część III” Witolda Oleszkiewicza to najnowszy, już trzeci zbiór autora. Tym razem nie jest on tak obszerny jak dwa poprzednie i zawiera tylko pięćset dziewięćdziesiąt cztery strony. Bardzo krótkie kilkuwersowe, rymowane i wierszowane utwory obejmują r&o...

Poniżej prezentujemy fragment książki autorstwa Marta Radomska

Copyright © Marta Radomska, 2017

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2017

WYDANIE ELEKTRONICZNE 2017

Redaktor prowadzący: Patryk Mierzwa

Redakcja: Hanna Trubicka

Korekta: Bartosz Ludkiewicz

Projekt okładki: Anna Damasiewicz

Fotografie na okładce: © Volha Sinitsyna | Depositphotos.com

Konwersja: Grzegorz Kalisiak

978-83-7976-707-6

CZWARTA STRONAGrupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fre­dry 8, 61-701 Po­znań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Para brązowych oczu raz jeszcze omiotła uważnym spojrzeniem ławkę w parku, na której przed chwilą siedział wysoki, czarnowłosy mężczyzna i towarzysząca mu drobna szatynka. Choć zdążyli wstać i oddalić się w kierunku stojącej na parkingu grafitowej hondy civic, w brązowych oczach nadal złośliwym blaskiem lśniło zadowolenie. Rozbłysło, gdy kobieta nerwowym ruchem wyciągnęła z torebki niewielką kopertę i podała towarzyszowi.

Dostali zdjęcia.

I, jak to było do przewidzenia, trochę się zdenerwowali.

Można podenerwować ich jeszcze trochę, choć tak naprawdę w tej grze nie chodziło o nich. Ale skoro już mieli takiego pecha, żeby się spotkać…

* * *

Pragnienie wyjścia za mąż zakorzeniło się w Beatce na amen. Nic dziwnego, że gdy na horyzoncie pojawił się odpowiedni kandydat, bez wahania przyjęła obietnicę miłości, wierności, pierścionek (z szafirem wprawdzie, ale odpowiedniej wielkości) i czteropokojowe mieszkanie na nowym osiedlu na obrzeżach Poznania zamiast połowy królestwa, jakie zwykle otrzymują w posagu księżniczki. Na królestwach większych niż 120 metry kwadratowe jakoś jej nie zależało. W charakterze karocy wystarczała jej srebrna trzyletnia toyota yaris, nabyta jeszcze przed pojawieniem się rycerza na białym koniu, co wydatnie obniżyło stopień wymagań wobec mojego najlepszego kumpla. W rezultacie na początku czerwca odebrałam dwa niemal identyczne telefony od przyjaciół, pałających pragnieniem podzielenia się radosną nowiną i zaangażowania mnie w planowanie swojego szczęścia.

— Zgodziła się! — jako pierwszy wieść o zaręczynach przekazał mi Darek.

— Domyślam się — uśmiechnęłam się, oczyma wyobraźni widząc, jak przyszły pan młody biega po pokoju, potykając się od czasu do czasu o rozwalone na podłodze ciuchy po treningu. — I nie musiałeś jej porywać, torturować ani obiecywać wymiany szafiru na większy?

— Żadne takie — zasapał Darek do słuchawki. — To znaczy porwałem ją na weekend do Zakopanego, więc jako prawdziwe porwanie się chyba nie liczy. Zresztą Beatka nie pozwoliła mi za dużo gadać, sama ci opowie. Ja dzwonię w kwestii formalnej…

Jęknęłam w duchu. Pomogłam wybrać pierścionek, załatwiłam romantyczny weekend w górach, kupiłam nawet kwiaty, z którymi spocony z przejęcia narzeczony poszedł na spotkanie z przyszłymi teściami. Czego, do licha, mógł chcieć jeszcze?

— Jakaż to? — spytałam ostrożnie. — Jak nie chcesz mówić, to nie mów…

— Ola, pomożesz nam zorganizować ślub? — wszedł mi w słowo Darek. — Nikt nie zna Beaty i mnie tak dobrze, ty po prostu będziesz wiedziała, jak to powinno wyglądać. Dostaniesz do dyspozycji fundusze, nasze błogosławieństwo i co tam jeszcze potrzebujesz.

— Zgoda, pod warunkiem, że będę mogła dokonać defraudacji tych funduszy — rzuciłam ciekawa, czy na to również otrzymam błogosławieństwo.

Darek był widocznie gotowy prawie na wszystko.

— Jak coś ci zostanie, to tak — oznajmił wspaniałomyślnie.

— Postaram się oszczędnie gospodarować gotówką — mruknęłam. — W takim razie, Dariuszu, wydaje mi się, że najbliższy weekend poświęcimy na planowanie waszego ślubu. W sobotę od szesnastej jestem do dyspozycji.

— Bóg ci to wynagrodzi!

— I ustalcie wysokość odszkodowania za moje nieprzespane noce i tortury psychiczne — dodałam. — Nienawidzę ślubów.

Niespełna pół godziny później odebrałam podobny telefon od rozpromienionej Beatki. Wysłuchałam znacznie obszerniejszej relacji z pobytu w górach, próśb, gróźb i przekupstw, byle bym tylko odwiesiła na jakiś czas swoją niechęć do sformalizowanych związków, niebacznie wyraziłam zgodę na wszystko i chwilę później gorzko tego pożałowałam.

— Świetnie, bo nie wyobrażam sobie, żeby ktokolwiek inny był moim świadkiem — usłyszałam i aż mnie zatkało.

Jednak słowo się rzekło. Wyrażając zgodę na wszystko, nie przewidziałam, jak szeroki zakres może przybrać wyzysk, który postanowili zafundować mi najbliżsi przyjaciele. Z ciężkim sercem przyjęłam rolę świadka i wysłuchałam licznych zapewnień o dozgonnej wdzięczności, po czym resztę wieczoru poświęciłam rozważaniom, jak zorganizować Beatce interesujący i niestandardowy wieczór panieński.

Temat jako taki nie był mi obcy. Na wieczorach panieńskich bywałam, nawet często. Śluby budziły we mnie znacznie mniejszy entuzjazm, dlatego w kościołach i urzędach stanu cywilnego pojawiałam się rzadziej. Do tej pory udawało mi się z wdziękiem wymigiwać od zostawania druhną, świadkiem lub jedną z przepychających się panien, gotowych przelać krew cudzą i własną (przypuszczam, że tę pierwszą chętniej), by złapać bukiet panny młodej. Tym razem jednak, przyciśnięta do muru przez najlepszych przyjaciół, nie miałam ochoty walczyć na dwa fronty.

Postawmy sprawę uczciwie. Nie żeby w moim duchu i umyśle nie tlił się nędzny płomyczek altruizmu i empatii, nakazujący wbrew wygodnictwu i antymatrymonialnym deklaracjom poświęcić czas i wysiłek na przygotowanie ślubu najbliższych przyjaciół. Tlił się, a wieloletnia sympatia do Darka i Beatki skutecznie go wzmagała.

I pozwalała cieszyć się chociaż ich szczęściem, skoro własne jakoś do tej pory skutecznie mnie omijało. Zaś przede wszystkim pozwalała zająć się czymś, co o umykającym szczęściu pozwoliłoby choć na chwilę zapomnieć.

Teoretycznie nie powinnam narzekać. Tak przynajmniej stwierdziłby każdy, kto pobieżnie rzuciłby okiem na moją sytuację. Czego bowiem może czepiać się trzydziestoczteroletnia, całkiem atrakcyjna (a co mi tam) kobieta, żyjąca w ustabilizowanym (jako tako) związku i posiadająca równie ustabilizowaną i satysfakcjonującą pracę?

Swoją pracę trenera personalnego w fitness klubie kochałam bez reszty. Podobnie jak ludzi, z którymi w owym miejscu pracowałam od lat siedmiu, a do których należał między innymi właśnie Dareczek, zatrudniony krótko przede mną, z którym przegrałam wprawdzie wyścig o stanowisko menadżerskie, wygrywając za to przyjaźń z człowiekiem, który zastąpił mi brata. Szybko okazało się, że brata raczej młodszego, jednak będąc jedynaczką, nie marudziłam. Choć metrykalnie starszy, organizacyjnie i życiowo kompletnie nieprzystosowany i czarująco nieogarnięty, Daruś chętnie obsadził mnie w roli swego anioła stróża, ceniąc wysoko moje zdanie, opinie, kompetencje i gotowość do niesienia pomocy. Wykorzystywał je dość bezwstydnie, jednak totalne pasożytnictwo w jego naturze nie leżało. Do Darka właśnie mogłam zadzwonić o każdej porze dnia i nocy, z gwarancją, że zostanę natychmiast wysłuchana, rozbawiona i pocieszona. Może i nadal tak samo skazana na samodzielne rozwiązanie zaistniałego problemu, ale przynajmniej z poczuciem, że dla kogoś moje kłopoty są ważne i jest gotów się nimi zainteresować. Na bardziej konkretną pomoc i radę mogłam za to liczyć w wykonaniu państwa Nawrockich, rodziców Darka. Życzliwie nastawieni, wdzięczni za czujność w obliczu popełnianych przez syna idiotyzmów, chętnie zastąpili mi własną, często nieobecną w kraju z powodów służbowych rodzinę. Miałam w ich domu własny kubek do kawy, kapcie, a przede wszystkim nieocenione wparcie, gdy coś zaczynało się walić.

Waliło się najczęściej na jednym i tym samym polu. Chronicznie cierpiąc na brak odpowiedniego mężczyzny (bo na sam brak narzekać nie mogłam), wiecznie miotałam się między aktualnym, wybrakowanym egzemplarzem partnera, z którym nie potrafiłam sobie poradzić, a kompletną nieumiejętnością dokonania właściwego wyboru. Nie potrafiłam również poradzić sobie z konsekwencjami kiepskich decyzji. Coraz bardziej zniechęcona do facetów, dryfowałam sobie po morzu niespełnionych uczuć, całą aktywność pakując w to, co wychodziło mi najlepiej: pracę i patronat nad życiem przyjaciół, przede wszystkim zaś nad życiem Dareczka. Pewnie nie był to najlepszy sposób radzenia sobie z totalnym fiaskiem uczuciowym, ale przynajmniej dawał poczucie, że jestem potrzebna. I dawał zajęcie. Idealny pretekst, by machnąć ręką na konieczność uporządkowania własnych spraw, bo przecież wiecznie byłam niezbędna gdzieś indziej.

Tak jak teraz. Wyswatanie Beatki i Darka ciągnęło za sobą organizację ślubu, opiekę nad mieszkaniem młodej pary podczas miesiąca miodowego i zapewne chwilowe przejęcie obowiązków zawodowych, jakimi na czas wyjazdu zamierzał uszczęśliwić mnie Darek. Czyli remontu w fitness klubie, zapowiadanego przez szefa od kilku tygodni.

Takie chwile w swoim życiu lubiłam najbardziej. Gdy zmordowana i wiecznie pędząca gdzieś na złamanie karku nie miałam już ani czasu, ani sił na zamartwianie się. I pewnie właśnie dlatego rzuciłam się w cały ten ślubny obłęd, dziękując Bogu, że zyskam możliwość zapomnienia o własnych, bardzo marnych szansach na szczęśliwy finał przed ołtarzem.

Postawmy sprawę jasno. Nie zawsze widziałam siebie w roli wiecznej druhny, bez możliwości awansowania na pozycję tej jednej jedynej, najważniejszej, stojącej przy ołtarzu. Każdy nowy związek rozpoczynałam z sercem kwitnącym białym kwieciem nadziei, które pielęgnowałam troskliwie, czekając, aż rozwinie się i rozrośnie. Tyle że koniec końców wychodziłam na kiepską ogrodniczkę, bo kwiecie usychało, marniało i kończyło w charakterze zwiędłych sentymentów, zdeptane na dnie rozczarowanej duszy.

Aktualnie jeszcze się jakoś trzymało, choć przybierało coraz bardziej formę kruchego suszu. Schło już od trzech lat, a mnie jak zwykle brakowało determinacji, by rozwiązać problem. Albo po prostu nadal głupio wierzyłam, że jestem w stanie zmienić mężczyznę. Nic bardziej błędnego.

Mój mężczyzna zmienić się nie chciał. Nie uznawał kompromisów w żadnej dziedzinie, bo wymagałyby one przyznania się do własnych błędów. Był wybitnym teoretykiem — wybitnie nieskłonnym przekuwać teorię w praktykę, zwłaszcza w dziedzinie naprawy auta lub kranu, który doprowadzał mnie ciurkaniem do szału od ładnych kilku tygodni. Praktykował za to z zapałem ingerowanie w moją garderobę, makijaż i posiadane obuwie, by dostosować je do własnych wyobrażeń o kobiecie idealnej, czyli takiej, którą można by było się pochwalić przed kolegami. Chętnie oglądał się również za kobietami bliższymi ideału niż ja. Oczywiście jedynie po to, by wskazać mi drogę do doskonałości.

Sama nie wiem, jakim cudem i po co w ogóle wytrzymywałam te nieustające poprawki. Być może miały tu coś do powiedzenia moje kompleksy, które o swoim istnieniu przypomniały sobie, gdy pewnego pięknego zimowego wieczoru bezskutecznie szarpałam się z zamarzniętym zamkiem w aucie. Z czerwonym z wściekłości i zimna nosem, włosami byle jak wciśniętymi pod sportową czapkę z polaru, bez grama makijażu, za to z obłażącym z paznokci lakierem, nie wyglądałam na wymagającą ratunku księżniczkę. Może inaczej. Ratunku wymagałam rozpaczliwie. Za to do księżniczki było mi dalej niż kiedykolwiek. Tym większe było moje zdziwienie, gdy na ratunek ruszył wysoki, jasnowłosy książę, który wyłonił się z parkującego obok lśniącego, czarnego citroena. A potem postanowił z kopciuszka uczynić księżniczkę.

Po trzech latach kreowania się na księżniczkę miałam serdecznie dość. Podobnie jak Krzysztof moich początkowo nieśmiałych, potem coraz bardziej odważnych buntów i prób manifestowania własnego zdania, które z czasem doprowadziły do tego, że i od samego nieskazitelnego księcia zaczęłam domagać się zmian. On natomiast domagał się uznania swej nieskazitelności. Jak nie ode mnie, to od innych, bardziej skłonnych do podziwu księżniczek. Jakie spoidło trzymało nas jeszcze razem, Bóg raczy wiedzieć. W przypadku Krzysztofa był to zapewne optymizm i niezachwiana wiara w swą nieomylność. Nie mógł przecież pomylić się, wybierając kobietę. W moim — nieszczęsna ambicja i upór w zakresie naprawiania związku, który zapowiadał się idealnie. A możliwe, że i cholerne kompleksy, szepczące do ucha, że książę to książę i nie wiadomo, czy trafię na lepszego. Kiepska motywacja.

Pewnie dlatego po trzech latach nadal mieszkaliśmy oddzielnie, a widoki na „żyli długo i szczęśliwie” były bardzo odległe. Osobno spędzaliśmy też coraz więcej czasu. Również na ślub Beatki i Darka mieliśmy przyjechać osobno. Ja, jako świadek i organizatorka, musiałam być do dyspozycji państwa młodych od wczesnego poranka. Krzysztof nie zamierzał rezygnować z dwudniowego wyjazdu na wieczór kawalerski kolegi z pracy. Na ślub obiecał dojechać we własnym zakresie, o ile impreza nie przeciągnie się do późnych godzin porannych, a jej uczestnicy będą w stanie wsiąść za kierownicę i nie wylądować w pierwszym lepszym rowie. Machnęłam ręką i zrezygnowana zgodziłam się na spotkanie w kościele. Dobrze chociaż, że kolega Krzysztofa żenił się dopiero za tydzień i nie istniało ryzyko zbiegnięcia się dat ślubów. Wówczas miałabym naprawdę poważny problem. Ceniący towarzystwo kolegów Krzysztof zapewne zdecydowałby za mnie, na który ślub należy się udać. W najlepszym wypadku każde z nas udałoby się na inną imprezę. Tak przynajmniej istniała szansa, że na ślubie Beatki i Darka poudajemy szczęśliwą parę i może choć na chwilę udzieli nam się romantyczny nastrój. A wychodząc z domu będę miała pewność, że w spiętych włosach i z zaczesaną grzywką wyglądam całkiem seksownie, bo nikt tym przekonaniem nie będzie próbował zachwiać. Zresztą bądźmy uczciwi. Nie miałam nic przeciwko jego spędzaniu czasu w towarzystwie kolegów z pracy. Miałam coś przeciwko jego nadmiernej uprzejmości i życzliwości wobec koleżanek, z których szczególnie jedna spędzała mi ostatnio sen z powiek.

Aż do dnia wieczoru panieńskiego wszystko szło podejrzanie dobrze i sama byłam z siebie dumna, że niechęć do rodzaju organizowanego przedsięwzięcia udało mi się zamienić na chłodny profesjonalizm. Z ulgą pomyślałam, że do godziny zero pozostał już tylko tydzień, a i świadkowi należą się chwila wytchnienia i odrobina dobrej zabawy. Najwyraźniej były potrzebne też pannie młodej, która od kilku dni znajdowała się w stanie permanentnego stresu.

Wieczór panieński postanowiłam zorganizować w mieszkaniu Darka, gdyż primo — moje własne lokum było mniejsze i niekoniecznie się nadawało, secundo — Darek wyjeżdżał na dwudniowe szkolenie i na moją prośbę zgodził się przedłużyć pobyt w Krakowie do soboty.

— Mam nadzieję, że nie zdemolujecie mi mieszkania — zażartował, wręczając mi klucze. — Wracam pod wieczór, więc do dwudziestej macie czas na mały remont.

— Remont może nie, ale scenografię będzie trzeba usunąć — uświadomiłam go. — Spokojnie, nikt ścian nie przemaluje, mebli przez okno też nie powyrzucam. Zamierzam wprowadzić zmiany czysto kosmetyczne.

— Co to znaczy „kosmetyczne”? — chciał wiedzieć Darek, na którego moje wyjaśnienia nie wpłynęły uspokajająco. Znał mnie wystarczająco długo, by wiedzieć, że należę do jednostek kreatywnych i nie umiem robić niczego na pół gwizdka.

— To znaczy, że część odbędzie się u kosmetyczki! — odgryzłam się i wypchnęłam go z mieszkania.

— Czego zapomniałeś? — spytałam po kilku sekundach, otwierając drzwi dzwoniącemu jak na pożar Dareczkowi.

— Ola, chciałbym, żeby moje złote rybki pływały, jak wrócę. Nie brzuszkami do góry! Trzeba będzie je nakarmić…

— No przecież nie dam im tortu — syknęłam, ponownie zatrzaskując drzwi i ignorując informacje, jakie miał mi do przekazania Darek w kwestii rybek oraz ich żywienia. Następnie zrobiłam sobie kawę i usiadłam na kanapie z komórką w dłoni. Ostatecznie kosmetyczka w planach była jako żywo. Po półgodzinnej debacie z właścicielką zaprzyjaźnionego salonu udało mi się podjąć decyzję, jakie atrakcje na wstępie zafundujemy Beatce.

W głębi duszy byłam bardzo wdzięczna Darkowi za beztroskie udostępnienie mieszkania i odpuszczenie rozmowy na temat czysto kosmetycznych zmian, jakie zamierzałam wprowadzić w wystroju wnętrza. Siedem lat bliskiej przyjaźni to całkiem dużo czasu, by móc zorientować się w mojej kreatywności, jednak okres ten nie obejmował zwariowanych czasów licealnych, kiedy to obie z Beatką przechodziłyśmy mroczny i ciężki (zwłaszcza dla naszych rodzin) etap fascynacji kulturą gotycką. Wprawdzie szał na punkcie farbowania włosów na czarno z granatowymi (Beatka) lub czerwonymi (ja) pasemkami, równie czarnych odcieni dominujących w makijażu i paradowania w czarnych ubraniach, obowiązkowo wzbogaconych o pokaźną kolekcję srebrnej biżuterii, już nieco nam przeszedł, pozostawiając po sobie ślady w postaci płyt i kilku tatuaży, jednak upodobanie do pełnych dramatyzmu scenerii i ciężkiego gitarowego brzmienia wcale nie miało zamiaru nas opuszczać. Powrót do szalonych czasów był najlepszym sposobem na oderwanie Beatki od ślubnej nerwówki i zapewnienie jej dobrej zabawy.

I tylko jeden Darek zapewne nie bawiłby się zbyt dobrze, wiedząc, że na ścianach salonu i przedpokoju wiszą czarne, jedwabne draperie, a podłogę i większość mebli zdobią wzorki ułożone z małych, zapachowych świeczek, które miały zastąpić elektryczne oświetlenie dzisiejszej nocy…

A gdyby dodatkowo ktoś podszepnął mu, że mieszkaniem zawładnie trzynaście wampirzyc, ustrojonych w wypożyczone lub swoje własne stare suknie ślubne, szanse na dobrą zabawę straciłybyśmy bezpowrotnie wraz z kluczami do drzwi wejściowych…

* * *

Zabawa odbywała się w najlepsze, była w pełni rozkwitu, gdy podejrzane odgłosy z przedpokoju skłoniły mnie do przyciszenia muzyki. Ktoś grzebał w zamku i najwyraźniej w świecie próbował dostać się do mieszkania.

— A cóż to, striptizera też zamówiłyście? — zapytała Beatka, odrywając się od prezentów.

— Właśnie nie — mruknęłam zaniepokojona. — Sprawdzę, co się dzieje.

Wstałam z fotela i na palcach podeszłam do przedpokoju. Dźwięk przybrał na sile i dotarło do mnie, że niewinne uwagi na temat włamywaczy, które słyszałam za plecami, mają dużą szansę stać się rzeczywistością. Cofnęłam się do kuchni i chwyciłam butelkę wina, która chyba tylko przez niedopatrzenie nie została jeszcze otwarta. Cicho wróciłam do przedpokoju i zgasiłam światło. Był to ostatni moment, gdyż w tej samej chwili niespodziewany gość poradził sobie z kluczami. Drzwi otworzyły się i do mieszkania wszedł wysoki facet. Czając się w przejściu do sypialni, podniosłam butelkę. Niech stracę, przemknęło mi przez myśl i ze złości, że ostatnie wino muszę zmarnować w tak niestosownym celu, zamierzyłam się na złoczyńcę. Jednocześnie domniemany włamywacz zapalił światło i dostrzegł moją przyczajoną sylwetkę. Skoczyłam na korytarz z wzniesioną wojowniczo butelką.

— Coś ty za jeden? — syknęłam, starając się wyglądać na tyle groźnie, na ile byłam w stanie, ubrana w suknię ślubną i z kłębami tiulu upiętymi na głowie.

Takiego widoku facet się chyba nie spodziewał, bo zbladł, oparł się o ścianę i spazmatycznie chwytał powietrze. Przez chwilę staliśmy naprzeciwko siebie, mierząc się wzrokiem, przy czym jego wzrok był coraz bardziej przerażony. Gdy szlachetna bladość na obliczu zaczęła nabierać podejrzanie sinych barw, zdołał wreszcie wykrztusić:

— Przepraszam, ja tylko przyszedłem nakarmić rybki!

Teraz ja patrzyłam osłupiała, jak zatrzaskuje drzwi wejściowe i znika w sypialni Darka. Rumor dochodzący ze środka pozwolił mi się domyślić, że napadłam i zapewne przeraziłam niewinnego, gdyż biedny facet niewątpliwie barykadował się od wewnątrz. Wzruszyłam ramionami i postanowiłam dowiedzieć się więcej, jak się uspokoi. Odwróciłam się, by wrócić do salonu i parsknęłam śmiechem. Na szybką poprawę samopoczucia naszego gościa szanse raczej były niewielkie, zważywszy, że oprócz mnie dostrzegł znienacka dwanaście innych wampirzyc w sukniach ślubnych, tkwiących w salonie i wgapionych w tę niezwykłą scenę.

— Co to było? — Karolinie nie dość było widoków, domagała się jeszcze wyjaśnień i przypisów.

— Skąd mam wiedzieć? — spytałam cierpko, gdy wróciłyśmy do salonu. — Wszedł, miał chyba klucze, bo sprawnie otworzył drzwi i twierdził, że chce nakarmić te cholerne rybki Darka.

— To ma sens — zastanowiła się Beata. — Schował się w odpowiednim pokoju. Z rybkami.

— Ja się nie zdziwię, jak się schował w akwarium — zachichotała Sylwia. — Darka akwarium duże, najwyżej trochę wody wychlapie…

— Nie zmieściłby się, widziałyście jaki wysoki — stwierdziłam krytycznie.

— A jednak szkoda, że nie striptizer — Karola najwyraźniej nastawiła się już na dodatkowe rozrywki. — Jak myślicie, może warto mu zaproponować?

Ogólna debata nad tożsamością i celem przybycia tajemniczego gościa trwała jeszcze kwadrans i przerwał ją on sam. Trzaśnięcie drzwiami i zgrzyt zamka oznajmiły, że misję karmienia rybek zakończono. Na dalsze atrakcje w wykonaniu nieznajomego nie było co liczyć, więc nieco rozczarowane wróciłyśmy do zabawy.

Sprawa nie dawała mi spokoju, więc około północy wymknęłam się do sypialni z zamiarem wybrania numeru Dariusza. Jednak w chwili, gdy wygrzebałam z torebki komórkę, Darek zadzwonił do mnie sam.

— Ola, co wy tam wyprawiacie? — usłyszałam gniewne sapanie. — Łukasz omal zawału nie dostał!

— Łukasz… No właśnie, chciałabym się dowiedzieć, co to za Łukasz — odparowałam. — Od karmienia rybek czy jakaś niespodzianka? Bo jak niespodzianka, to z tortu powinien wyskoczyć, czy coś…

Cisza w słuchawce. Darek widocznie spodziewał się innej odpowiedzi.

— Łukasz rybki przyszedł nakarmić — odezwał się wreszcie niepewnie. — Ola, to ja ci nie mówiłem, że mój brat wpadnie do rybek?

— I stała się światłość! — zawołałam. — Nareszcie wiem, kto się włamał do domu. Wyjaśnij mi tylko, dlaczego on karmił rybki tu, skoro od ośmiu lat mieszka w Stanach. I dlaczego ma czarne włosy, skoro wszyscy w twojej rodzinie to blondyni?

Najwyraźniej Dariusz odbył z bratem długą, wyczerpującą rozmowę przez telefon i cierpliwości na kolejne wyjaśnienia mu zabrakło.

— Odmawiam zeznań — zakomunikował. — To nie temat na telefon. Jestem po ośmiogodzinnym szkoleniu i chcę się położyć. A sprawa mojego brata nadaje się bardziej na rozmowę w łazience.

Wobec takiej deklaracji odpuściłam drążenie tematu. Jeszcze raz złożyłam solenną obietnicę posprzątania mieszkania po imprezie i wróciłam do koleżanek.

Wieczór przeciągnął się do nieprzyzwoicie wczesnych godzin porannych i dopiero o czwartej trzydzieści zakończyłam pakowanie wesołej ekipy do taksówek. I choć alkohol dawno wywietrzał mi z głowy, myśl o przedziwnie czarnowłosym i przybywającym z Nowego Jorku w celu karmienia rybek bracie Darka gnębiła mnie zbyt mocno, by położyć się na kilka godzin i zebrać siły na sprzątanie. Ostatecznie za porządki zabrałam się natychmiast, co miało ten dobry skutek, że gdy o dziewiętnastej Darek pojawił się w domu, po czarnym suknie na ścianach nie było śladu, rozlany w łazience wosk ze świeczek został już zeskrobany, a w lodówce czekały posegregowane jadalne pozostałości imprezy. Szokujące widoki, na jakie natknął się Łukasz, zostały Dariuszowi oszczędzone, a wisząca w przedpokoju suknia ślubna nie wywarła na nim zbyt dużego wrażenia. W efekcie Darek poczęstował się kawałkiem tortu, wykąpał się i dopiero wtedy przystąpił do budzenia świadka swojej narzeczonej, drzemiącego słodko na kanapie z welonem w objęciach.

Lekkie tarmoszenie za ramię zmusiło mnie do otwarcia oczu. Przez moment patrzyłam półprzytomna to na pochylonego nade mną Darka, to na zegarek, wskazujący godzinę dwudziestą piętnaście.

— Zgiń, przepadnij, maro nieczysta — wymamrotałam po chwili, bardziej pod adresem zegarka, jednak Darek poczuł się dotknięty.

— Jestem po kąpieli i mam czyste skarpetki, nie czepiaj się.

Powoli podźwignęłam się do pozycji siedzącej. Darek przyglądał mi się z zainteresowaniem.

— To kac? — zapytał po chwili.

— Nietolerancja organizmu na wino — sprostowałam z godnością.

Godność mi chyba nie wyszła, bo Darek parsknął śmiechem.

— Odwieźć cię do domu?

Propozycja była kusząca, jednak poprzez pulsujący ból głowy i mętne wrażenie zmęczenia nadal próbowały się przedrzeć wrodzona ciekawość i niechęć do spraw niewyjaśnionych. Wspomnienie dręczącej mnie od kilkunastu godzin postaci Łukasza szybko przywróciło mi trzeźwość i siły.

— Powiedz mi lepiej, co z tym twoim bratem — zażądałam i lekko chwiejnym krokiem udałam się do kuchni po kawałek ciasta. Wspólna nam obojgu namiętność do tortów z kremem rumowym sprawiła, że Darek podążył za mną. Ukroiłam dwa kawałki i skierowałam się do salonu. Wlazłam na kanapę i otuliłam się kocem.

Darek popatrzył na mnie ciężkim wzrokiem.

— Ola, zlituj się. Chcę się rozpakować i zresetować umysł i ciało. Za pięć minut nie będzie mi się chciało cię odwozić. O Łukaszu pogadamy kiedy indziej.

Okrzyk protestu wyrwał mi się z gardła natychmiast.

— Darek, ty chyba żartujesz! Czy ty wiesz, co przeżyłam, jak obcy facet wpakował się w nocy do mieszkania? Należą mi się wyjaśnienia, jakaś rekompensata za stres! Trzeba było uprzedzić, że zaplanowałeś nam dodatkowe atrakcje! A do domu mogę pojechać taksówką.

Darek z westchnieniem rozpiął torbę podróżną i wyciągnął z niej kosmetyczkę.

— Mamy pół godziny do filmu, który chciałbym obejrzeć. Z Bradem Pittem — więc zakładam, że ty też byś chciała oglądać. Pomożesz mi się rozpakować, ja odpowiem na pytania, a potem uwalimy się na kanapę. Później już na pewno nie będzie mi się chciało cię odwozić, więc śpisz tutaj — zaproponował wspaniałomyślnie. — Może być?

Spodobała mi się ta perspektywa. Następne pół godziny spędziłam, włócząc się za Darkiem po mieszkaniu i poznając nieznane mi dotychczas fakty z życia przyjaciela.

To, iż Darek posiada brata, tajemnicą tak naprawdę nie było. Sama jednak postać Łukasza stanowiła dla mnie zagadkę, gdyż wyjechał on za granicę zanim poznałam Dariusza. Wiedziałam, że był od Darka o rok młodszy, wyemigrował po studiach, w Polsce pojawiał się rzadko i choć często bywałam w domu państwa Nawrockich, ani razu nie miałam okazji poznać „brata-widmo”, jak ochrzciłyśmy z Beatką Łukasza. Ochrzciłyśmy, a potem zapomniałyśmy o jego istnieniu aż do wczorajszej nocy.

— Słuchaj, on naprawdę z tej Ameryki się teleportował, żeby nakarmić ci rybki? — zapytałam niepewnie, siedząc na krawędzi brodzika i patrząc, jak Darek upycha kosmetyki do szafki. — Tubkę od pasty masz dziurawą… Na miłość boską, poleciało na koszulę!

— Oj — zdziwił się Dariusz. — Jak się pakowałem, nie było dziury…

— Skoro wepchnąłeś pastę razem z nożyczkami do paznokci do kosmetyczki, to musiała się pojawić — pokiwałam głową z politowaniem.

— A gdzie miałem schować? — zirytował się Darek. — Masz głupie pomysły, a Łukasz to nie Harry Potter, żeby się umiał teleportować. Przybył drogą powietrzno-lądową, korzystając ze znanych ludzkości środków transportu.

— Żeby nakarmić rybki? — cel podróży i odległość nadal w moim mniemaniu mocno się z sobą kłóciły.

— Co ty z tymi rybkami, obsesję masz, dziewczyno. Przyjechał zamieszkać. Osiedlić się na ziemi ojczystej.

— To chyba niedawno — pochyliłam się, żeby podnieść skarpetki, które właśnie zostały wytrzepane z nogawek spodni wyciągniętych z torby.

— Dzięki, do pralki z tym — sapnął Darek, miotając się w poszukiwaniu proszku do prania. — Ola, coś ty tu za bajzel zrobiła?

Wzniosłam oczy do nieba i stanowczym gestem odsunęłam Darka od pralki.

— Nie bajzel, tylko porządek. Proszek masz w szafce pod umywalką, a czarnych skarpetek z jasną koszulą się nie pierze. Ożeń się wreszcie, bo ja cię do końca życia niańczyć nie będę.

— Taki mam zamiar — pouczył mnie Darek, ale zajął moje miejsce i pozwolił mi włączyć pralkę. — Co ty tam chciałaś wiedzieć? Kiedy przyjechał Łukasz? Jakoś miesiąc temu.

Miesiąc? Znieruchomiałam. Coś tu naprawdę nie pasowało i bynajmniej nie chodziło o teleportację.

— Jak to miesiąc? W ciągu miesiąca były urodziny twojego ojca, kolacja zaręczynowa, impreza z okazji awansu Beatki i coś tam jeszcze…

— Imieniny miałem — przypomniał Darek uprzejmie.

— Imieniny, właśnie — podchwyciłam. — Byłam na każdej z tych imprez i nie pamiętam, żeby twój brat się pokazał. Objawił się dopiero wczoraj.

— Bo wczoraj nie istniało niebezpieczeństwo, że natknie się na ojca — mruknął Darek. — Oni się tak jakby nie trawią.

Coś zaczynało się rozjaśniać, jednak do pełnego oświecenia wciąż wiele mi brakowało.

— Jakaś awantura? — zasugerowałam delikatnie.

— Awantura — przyznał Darek. — Z olbrzymią ilością fajerwerków. Temat tabu, zakazany i nieprzyjemny w każdym calu, dlatego więcej ani słowa nie powiem. Może Łukasz kiedyś ci wyjaśni.

— Nie mam rybek, więc raczej jest małe prawdopodobieństwo spotkania — nadąsałam się. — Na twój ślub pewnie nie przyjdzie, bo ojca z listy gości nie wykreślisz.

Temat najwyraźniej naprawdę był ciężki, gdyż Darek zasapał gniewnie w odpowiedzi. Wypchnął mnie z łazienki, potruchtał do salonu i włączył telewizję. Liczył, że film i obecność Brada Pitta na ekranie wystarczająco mnie zainteresują. Zainteresowały. Na półtorej godziny odpuściłam temat.

Jednak natrętnymi pytaniami poruszyłam wrażliwą strunę, gdyż kiedy mościłam się do snu na kanapie, Darek, zamiast udać się do sypialni, zastygł jak posąg z ręką na klamce.

— Długo tak jeszcze? — wymamrotałam. — Idź sobie albo przynajmniej zgaś światło.

— Dobra, już dobra, ulatniam się… — z westchnieniem wyszedł z pokoju, by natychmiast wsadzić głowę z powrotem.

— Ola…

Podniosłam rękę z poduszką, kierując ją w stronę drzwi.

— Ola, na jutro zaplanowałem naradę bojową z mamą i Beatą, żeby faktycznie pomyśleć, jak to rozegrać bez użycia ciężkiej artylerii.

— Wojna na tort jest ciekawszym rozwiązaniem — zgodziłam się przez coraz bardziej ogarniający mnie sen.

— Olka, jutro na siedemnastą. Zależy mi, żebyś przyszła.

Z jękiem zerwałam się z kanapy.

— Ale ja nie jestem twoją mamą, babcią, Beatką ani cioteczną kuzynką ze strony ojca! — wrzasnęłam. — Może ja się po prostu do końca weekendu od ciebie nie ruszę! Wygodnie mi tu, nie uśmiechają mi się pielgrzymki tam i z powrotem!

— Dobry pomysł — ucieszył się Darek i uspokojony perspektywami na przyszłość ewakuował się do sypialni, skąd po niedługim czasie dobiegł mnie odgłos potężnego chrapania.

Zacisnęłam zęby i wsadziłam głowę pod poduszkę, myśląc z ulgą, że chrapanie i rzucanie się Darka przez sen to nie mój problem. Niech sobie radzi Beata.

* * *

Następnego dnia rano udałam się na zakupy, obdarowana przez Darka licznymi błogosławieństwami oraz sporą ilością gotówki, gdyż mój przyjaciel posiadał dosyć godności, by nie wykorzystywać mnie finansowo. Postanowił ograniczyć się do wykorzystania kulinarnego. Ledwo wstałam, uszczęśliwił mnie przypaloną jajecznicą na bekonie i uśmiechając się z wdziękiem pięciolatka, stwierdził, że trudne rozmowy najlepiej prowadzi się przy stole, zaś jego talenty w tej dziedzinie gwarantują porażkę. Zazgrzytałam zębami, zażądałam podania liczby zaproszonych osób i zaproponowałam menu w postaci łososia w cieście francuskim. Następnie wysłałam Darka do cukierni, a sama po dokonaniu zakupów zamknęłam się w kuchni. Kiedy Darek udawał się po mamę i Beatę, stół był już zastawiony, a w piekarniku dopiekał się łosoś. Wykorzystałam pół godziny świętego spokoju na prysznic i wróciłam do kuchni, by nadzorować jakość pracy nowego piekarnika.

Gwar, jaki rozległ się w przedpokoju, wywabił mnie z kuchni bardzo szybko. Wyszłam zaintrygowana faktem, że cztery spokojne osoby i jeden narwany gospodarz robią aż tyle hałasu. Szybki rzut oka wystarczył, by przekonać się, że albo Dariusz ma problem z matematyką, albo goście dokonali cudownego rozmnożenia. W korytarzu kłębiło się bowiem osiem osób, przepychając się wzajemnie w ciasnym przejściu, wydając okrzyki radości i posykując z bólu na okoliczność podeptanych stóp. Darek próbował odbierać płaszcze, ustawiać buty i generalnie pełnić honory domu, przy czym już na początku zaczęło brakować mu rąk i pomysłu, jak towarzystwo ogarnąć. „Jeszcze tydzień”, pomyślałam z rozpaczą i rzuciłam się przyjacielowi na pomoc.

Wtedy zorientowałam się, że popełniłam błąd. Rozentuzjazmowane grono natychmiast porwało mnie w objęcia i zaczęło wyrywać sobie nawzajem. Było to w pełni usprawiedliwione, gdyż szybko okazało się, że kłębiący się w przedpokoju tłum składał się z ludzi dobrze mi znanych i lubianych. Oprócz zapowiedzianych Beatki i mamy Darka pojawili się również seniorzy rodu oraz kolega z pracy, Piotrek, który wraz ze mną koordynował działania na ślubnym froncie. Nie bardzo wiedziałam, czemu Darek zataił przede mną ilość członków narady, jednak z praktycznego punktu widzenia obecność każdej z tych osób była jak najbardziej uzasadniona.

Wyściskawszy każdego z osobna, a niektórych nawet po dwa razy, wydarłam się z objęć i wycofałam do kuchni, żartując, że teraz muszę z równą czułością potraktować łososia w piekarniku. Dariusz ogarnął wreszcie towarzystwo i posadził przy stole. Po chwili z obłędem w oczach wpadł do kuchni.

— Dwie kawy zbożowe, chyba cztery zwykłe, dla babci Janeczki herbata…

— Dla mnie sok ananasowy i litr wódki — uzupełniłam zamówienie. — Czemu mi nie powiedziałeś, że tyle osób będzie? Tego łososia nie starczy.

— Są jeszcze ślimaczki z tortilli i sałatka, nie marudź — syknął Darek. — Ciasta kupiłem więcej, a mama upiekła sernik.

— Masz rację — byłam w ugodowym nastroju. — Ostatecznie usmażenie twoich rybek też nie zajmie dużo czasu.

Darek łypnął groźnie i wyszedł z pierwszą partią napojów. Gdy wynosił drugą, powędrowałam za nim, niosąc tacę z przekąskami.

Z zadowoleniem stwierdziłam, że narada powinna potoczyć się pomyślnie, zważając na entuzjazm, z jakim towarzystwo odniosło się do zawartości naczyń na stole. Atmosfera nie sprzyjała jednak snuciu planów wojennych. Ponieważ ostatnio w tak sympatycznym gronie widzieliśmy się na urodzinach taty Darka, poruszane tematy koncentrowały się na sukni ślubnej Beatki, sukniach pozostałych pań, planach przeprowadzki i nowinkach ze świata cygar, które Piotrek sprzedawał obu żywo zainteresowanym dziadkom. Jako jednostka niepaląca skupiłam się raczej na dyskusjach dotyczących makijażu Beaty.

— Makijaż zrobi mi Ola — upierała się Beatka, odrzucając kolejne reklamy salonów kosmetycznych. — To już postanowione.

Wsparłam Beatę skinieniem głowy.

— Na ósmą jesteśmy umówione z fryzjerką — wyjaśniłam. — Beatka będzie czesana w domu, więc będzie mi wygodniej. Najpierw fryzura i paznokcie, potem makijaż. Mamy już wypróbowany, pasuje idealnie.

— Coś czuję, że bez Oli ten ślub by się nie odbył — zażartowała pani Eliza. — Mojego syna też będziesz robiła na bóstwo?

— Musiałabym się rozdwoić — mruknęłam. — Przeszedł już odpowiedni trening. Będę potrzebna tylko do wiązania krawata. Mam nadzieję…

— Oleńko, a kiedy ty się zajmiesz własnym ślubem? — na babcię Janeczkę można było liczyć w tym temacie niezawodnie.

Na takie okazje posiadałam wprawdzie całkiem pokaźny arsenał pokrętnych wymówek i tłumaczeń, jednak sięgałam po nie bardzo niechętnie. Co z tego, że były skuteczne, jeżeli równie skutecznie przypominały mi, że skoro w ogóle są potrzebne, to znaczy, że z moim życiem prywatnym jest coś mocno niedobrze?

— Mamo… — na szczęście pani Eliza aż nazbyt dobrze znała moje podejście do planów matrymonialnych.

— Najpierw ich muszę związać węzłem małżeńskim — uśmiechnęłam się wymijająco. — I sprawdzić, jak idą zaślubiny łososia z ciastem francuskim.

Tak, jak przewidywałam, hasło „łosoś” szybko odwróciło uwagę od niewygodnego tematu. Piekarnik był już wprawdzie wyłączony i ryzyko spalenia rybki tudzież wysadzenia mieszkania w powietrze nam nie zagrażało, zależało mi jednak na chwilowym ulotnieniu się z pokoju.

Szybko okazało się, że ulotnił się ktoś jeszcze.

Wchodziłam właśnie do kuchni, gdy poczułam zaciskające się na ramieniu palce. Prowadzona silnym chwytem wykonałam półobrót i znalazłam się w łazience. Razem ze mną znalazł się tam Darek.

— No, z pralki głównego dania nie wyciągnę — powiedziałam niezadowolona. — Szparagami w twoich skarpetkach ich nie uraczę.

— Są szparagi? — zainteresował się Dariusz.

— Przywlokłeś mnie tu, żeby pogadać o szparagach? — syknęłam. — Ciesz się, że są, bo tego tłumu jednym łososiem nie zatkam.

— Ola, zabijesz mnie. Nie mamy jeszcze kompletu.

Spojrzałam na Darka przerażona.

— Jak to nie ma kompletu? Jeszcze trochę i będę zasuwać do domu po zapasową zastawę i krzesła! To jest jakaś gigantyczna impreza integracyjna, czy co?

— Nie, no tak źle nie jest — próbował uspokoić mnie Darek. — Jeszcze jedna sztuka.

— Że niby kto? — warknęłam i zamarłam, gdyż uchylone drzwi do łazienki właśnie się otworzyły i stanął w nich ostatni z oczekiwanych gości.

— O Chryste, przepraszam — wytchnął spłoszony Łukasz i natychmiast cofnął się na korytarz. — Chciałem się przywitać.

— No, to już mamy wszystkich — ucieszył się Darek. — Ola, chyba się już znacie, ale dokonam oficjalnej prezentacji. Mój brat, Łukasz. A to Aleksandra, z którą zawarłem braterstwo krwi — zachichotał. — Nasza ślubna koordynatorka, przyjaciółka i wysłanniczka opatrzności w przypadku każdych problemów.

— No, to się wyjaśniło, dlaczego tak broniła mieszkania przed włamaniem — uśmiechnął się Łukasz.

Na wspomnienie butelki wina, której omal nie rozwaliłam mu na głowie, zrobiło mi się gorąco. Wprawdzie agresja wobec potencjalnego włamywacza wydawała się w pełni uzasadniona, jednak chyba wypadałoby jakoś się wytłumaczyć…

— Darek zapomniał mnie wtajemniczyć — bąknęłam. — Gdybym wiedziała, nie zaryzykowałabym rozwalenia ci na głowie ostatniej butelki wina.

— Całe szczęście znalazła inne zastosowanie.

Uścisnęliśmy sobie dłonie.

— To teraz zapraszam na łososia — zaproponował wspaniałomyślnie Darek.

— Rozumiem, że go pokroisz i przyniesiesz — parsknęłam, uwalniając rękę z silnej, chłodnej dłoni Łukasza i czym prędzej zostawiłam panów samych. Gdy po kilku minutach wróciłam do salonu, Łukasz z Darkiem siedzieli przy stole.

Wbrew moim przypuszczeniom atmosfera wcale nie siadła z powodu pojawienia się ostatniego z gości. W mojej karmionej sensacyjnymi historiami wyobraźni zakorzeniło się przekonanie, że skoro na horyzoncie pojawia się wielka rodzinna awantura, względnie konflikt kilku jednostek, przybycie owych jednostek powinno wywołać konsternację, znaczące westchnienia lub co najmniej nerwowe milczenie. Tymczasem jedynymi osobami, które czuły się nieco nieswojo z powodu obecności Łukasza, byłam ja i Beatka. Żadna z nas nie miała okazji poznać go wcześniej, jednak bardziej możliwą przyczyną pojawienia się naszych mieszanych uczuć był pamiętny wieczór panieński.

Czterogodzinna narada zgodnie z moimi nieśmiałymi przeczuciami aż do końca miała charakter imprezy integracyjnej. Kwestii zasadniczych nie poruszono. Zdegustowana zerkałam w stronę Łukasza, który od chwili przybycia stał się w męskim gronie niekwestionowaną gwiazdą wieczoru, błyszcząc dowcipem i fachową wiedzą w zakresie motoryzacji. Z jeszcze większym niesmakiem zerkałam na Darka, który najpierw roztoczył przede mną mroczne wizje jeszcze bardziej mrocznego charakteru brata, teraz zaś doskonale bawił się w jego towarzystwie, zapominając o wciskanych mi dzień wcześniej bajeczkach na temat czarnych owiec i stada upiornych rodzinnych tajemnic.

Nade wszystko jednak intrygował mnie fakt, że cała impreza najprawdopodobniej została skrzętnie zatajona przed panem Antonim. Czyżby konsekwencje próby integracji ojca z młodszym synem mogły przybrać aż tak okrutny i ociekający krwią charakter?

Uczestnicząc z roztargnieniem w damskiej debacie na temat weselnego menu, przeżuwałam dręczące mnie wątpliwości z coraz mniejszą nadzieją na szybkie uzyskanie jakiejkolwiek odpowiedzi. Bardzo wątpiłam, by z Darka udało się wycisnąć jakikolwiek konkret. Z żalem pożegnałam także głupi pomysł, by podpytać panią Elizę lub pana Antoniego. Nie miałam ochoty rozgrzebywać rodzinnych brudów Nawrockich i ryzykować utraty sympatii i zaufania z powodu własnego wścibstwa. Ani sprowokowania awantury, która, nie daj Boże, zepsuje ślub Darkowi i Beacie. Pozostawało siedzieć cicho i mieć nadzieję, że w najbliższym czasie wyleje się samo.

Po skończonej imprezie troskę o doprowadzenie mieszkania do ładu pozostawiłam Beacie, która i tak coraz więcej czasu spędzała w swoim przyszłym królestwie. Ja do własnego chciałam wreszcie dotrzeć. Odczekałam cierpliwie rozwożenie gości honorowych i załapałam się na ostatni kurs „Darek Taxi”. Było po dwudziestej drugiej, gdy wsiedliśmy do auta.

Dopiero teraz zdecydowałam się zwerbalizować swoje wątpliwości.

— Szczerze mówiąc, nie wiem, czy coś wynikło z tej imprezy — stwierdziłam.

— Jak to, wszyscy dobrze się bawili — Darek spojrzał na mnie zaskoczony.

— No tak, racja. I wiem, że dobrze przyprawiłam rybę — zgodziłam się. — Ale jak pogodzić obecność Łukasza i waszego ojca na ślubie? Nie mówiąc o tym, że ja nadal nie wiem, co ich poróżniło.

— Czyżbyś nie znalazła okazji, żeby wyciągnąć z Łukasza intymne zwierzenia?

— Nie znalazłam w sobie nawet odwagi, żeby z nim pogadać — mruknęłam. — Głupio mi, nigdy nikogo nie zaatakowałam butelką od wina. Zresztą w ogóle tak jakoś… Twój brat mnie ogólnie onieśmiela. Nie wiem czemu. Nie wiem, co o nim myślę — poskarżyłam się. — Pierwszy raz w życiu poznałam kogoś, o kim nie wiem, co myślę. Irytujące.

— Ale nie zaskakujące — westchnął Darek. — Mój brat tak ma. Nikt nie wie do końca, co o nim myśleć. Przepraszam, matka wie. Ja go nigdy nie rozgryzłem.

— Brzmi jak wyzwanie…

Darek zaparkował pod moim blokiem, jednak zamiast mnie wysadzić, zgasił silnik i spojrzał na mnie uważnie.

— Aleksandro, wolałbym, żebyś jednak nie podejmowała tego wyzwania.

— Twój brat też jest bliski zaobrączkowania? — spytałam niechętnie. — Nie zdziwiłabym się.

— Nie, z nikim się nie spotyka — wyjaśnił Darek i skrzywił się, słysząc westchnienie ulgi w moim wykonaniu. — Ale wolę, żeby z tobą się tym bardziej nie spotykał. On… nie do końca się nadaje do spotykania.

To zabrzmiało interesująco…

— Nie zauważyłam defektów, jest całkiem przystojny. Poza tym, że brunet. Nadal nie wiem, czemu on taki czarny.

— Czarna owca — mruknął Darek. — Wiem, że jest przystojny, chodzi mi raczej o defekty, hm, charakterologiczne. Nie jakieś straszliwe odchyły, ale dla ciebie absolutnie się nie nadaje i to tylko dla twojego dobra.

Co za klątwa jakaś… Z trudem stłumiłam cisnący się na usta komentarz, że to by nie była żadna nowość. Ostatecznie do takich właśnie facetów, kompletnie nienadających się dla mnie, miałam szczęście. Bardzo wątpliwe szczęście…

— Tak, mamusiu — wydęłam usta w grymasie. — Dariuszu, mało mnie wtajemniczasz, za mało. Nadal nic nie wiem, a to co mówisz, zachęca do dokonywania odkryć.

— Dokonuj sobie, czego chcesz — machnął Darek z rezygnacją. — Tylko żeby to się nie skończyło płaczem. Jutro po pracy jadę odebrać obrączki z Beatką, więc w domu będę późno, ale zadzwoń, jak coś głupiego strzeli ci do głowy.

— Nie martw się, powiadomię cię o swoich głupich pomysłach — obiecałam, wysiadając z auta. — Choć nie wiem, jakie by miały być. Nie wiem, gdzie Łukasz mieszka, nie mam numeru telefonu ani innych koniecznych danych.

— I chwała Bogu — westchnął Darek i odpalił samochód.

Pomachałam mu na pożegnanie i wróciłam do mieszkania. Zaparzyłam herbatę i postanowiłam wziąć prysznic. Dopiero leżąc w miękkim szlafroku w łóżku i analizując rozmowę z Darkiem, zorientowałam się, że na kciuku mojej lewej ręki widać bladą obrączkę nieopalonej skóry. Szerokiego pierścionka, który nosiłam od piętnastu lat, nie było. Gdzie, do diabła, mogłam go zgubić? Zapewne gdzieś u Darka… Sprzątałam, gotowałam, zmywałam gary… Do każdej z tych czynności zdejmując pierścionki i bransoletkę. Przekładana w pośpiechu z miejsca na miejsce biżuteria mogła się łatwo zawieruszyć, a zaabsorbowana zorganizowanymi przez Dareczka zajęciami zwyczajnie nie zauważyłam, że czegoś mi brakuje. Na wszelki wypadek przetrząsnęłam torebkę i kieszenie spodni, a przed położeniem się do łóżka napisałam jeszcze do Beatki z prośbą o sprawdzenie podłogi w łazience, zanim następnego dnia włączy odkurzacz.

* * *

Tydzień dzielący nas od wielkiej uroczystości upłynął zdecydowanie zbyt szybko i do ostatniej chwili pozostawił mnie w przeświadczeniu, że o czymś ważnym zapomniałam. Być może brak pewności zrodził się z braku ulubionego pierścionka, który nosiłam od lat i uważałam za rodzaj amuletu. Puste miejsce na palcu irytowało mnie i rozpraszało niewymownie, w przeciwieństwie do Beaty, która podczas zakładania sukni ślubnej wyznała, że gdyby nie poszukiwania mojej zguby, już dawno oszalałaby ze zdenerwowania. Po odebraniu wiadomości natychmiast rzuciła się w wir poszukiwań, przekopała całe mieszkanie, starannie przejrzała zawartość worka w odkurzaczu i każdą wolną chwilę poświęcała pełzaniu z latarką po podłodze w łazience. Wzruszona takim zaangażowaniem, tym bardziej złościłam się własnym rozkojarzeniem. Nic dziwnego, że gdy wreszcie wypchnęłam Beatkę i jej ojca z zakrystii i rączym galopem przemknęłam boczną nawą na swoje miejsce, serce waliło mi jak oszalałe. Emocje wzięły górę nad rozsądkiem. Na widok pary najlepszych przyjaciół, których osobiście wyswatałam i doprowadziłam do ołtarza, łzy napłynęły mi do oczu. „Pierwszy raz w życiu ryczę na ślubie”, pomyślałam z niezadowoleniem i by oderwać się od mazgajstwa, skupiłam wzrok na Beacie, chcąc jak najdłużej napawać się widokiem prześlicznej tego dnia, wzruszonej przyjaciółki.

Beatka ubrana była w dopasowaną suknię z gorsetem, na którym mieniły się kryształki Swarovskiego. Identyczne kryształki wpięłyśmy w jej długie, splecione w fantazyjny, luźny warkocz kasztanowe włosy. Zrezygnowała z biżuterii, z wyjątkiem mojej delikatnej bransoletki z cyrkoniami, wybranej jako przysłowiowe „coś pożyczonego”. Założyła też stare kolczyki z cyrkoniami, które dostała od Darka na urodziny. Jako niebieski dodatek wystąpił pierścionek zaręczynowy z szafirkiem. Z zadowoleniem pomyślałam, że udało się nam skompletować wszystkie akcesoria przynoszące szczęście. Na wszelki wypadek pana młodego uszczęśliwiłyśmy błękitnym krawatem. Przeciwko bladoniebieskim skarpetkom Darek stanowczo zaprotestował.

Patrząc na Darka i Beatkę czułam, jak rozpiera mnie duma, że udało mi się zorganizować dla nich ślub, który pogodził odmienne poglądy obojga narzeczonych co do przebiegu uroczystości. Bez nadmiernej pompy i z umiarkowaną liczbą gości, za czym gorąco optował Dariusz, jednak pełen emocji i wzbogacony elementami bardzo osobistymi i bliskimi młodej parze, był jedynym ślubem, na jakim czułam się swobodnie. Zapatrzona we wzruszone twarze Beatki i Darka, wsłuchana w śpiew zaproszonej sopranistki z opery, czułam jednak uwierający lekko niedosyt. Otaczając młodą parę troskliwą opieką od początku znajomości aż do połączenia świętym węzłem małżeńskim, miałam nadzieję, że rozdzieliwszy role pozostałym członkom ich rodzin w dniu ślubu, choć przez chwilę przestanę czuć się przygnieciona ciężarem odpowiedzialności za szczęście nowożeńców. „Może czas najwyższy zadbać o własne”, przemknęła mi przez głowę sugestia babci Janeczki. Natychmiast otrząsnęłam się z niechęcią i znów pogrążyłam się w kontemplacji przebiegu uroczystości, niepewna, czy po całym włożonym w przygotowania wysiłku nie powinnam dociągnąć sprawy do końca, wyręczając ojca Beatki w prowadzeniu córki do ołtarza. No tak, ale w takim przypadku jednocześnie należało czekać razem z Dariuszem w charakterze drużby, przez co Piotrek siedziałby teraz w ławce obok swojej żony, wyczekując chwili wyjścia z kościoła, by dyskretnie mnie zamordować. Pomijając podwójną rolę w kościele, mogłabym pewnie jeszcze tkwić w hotelowej restauracji, pilnując realizacji własnych dyspozycji odnośnie rozsadzenia gości i nadzorować sprzątanie sypialni nowożeńców. Ilość pomysłów, czego jeszcze mogłabym w tej chwili dopilnować, szybko doprowadziła mnie do wniosku, że w takim razie należało rozpocząć proces tworzenia odpowiedniej liczby klonów kilka miesięcy temu, co lekko mnie orzeźwiło.

Przytomność umysłu wróciła mi we właściwej chwili, gdyż poproszony o obrączki Piotrek w wielkim przejęciu, zamiast sięgnąć do kieszeni, zaczął ściągać z palca własną.

— Kieszeń — syknęłam, dyskretnie pokazując właściwe miejsce pobytu obrączek. Poczekałam, aż zestresowany drużba wydobędzie ozdobne pudełeczko i rozejrzałam się po kościele, próbując się zorientować, czy ktoś poza mną dostrzegł gafę.

Wpadka Piotra została zauważona chyba jedynie przez Ewkę, jego żonę, która zasłaniała usta, próbując się nie roześmiać. Surowy i przenikliwy zazwyczaj wzrok ojca Darka tym razem z dumą spoczywał na pierworodnym. Siedząca obok pani Eliza uśmiechała się delikatnie, pozornie spokojna i opanowana, jednak gnieciona w dłoniach chusteczka zdradzała silne emocje. Nasz wzrok spotkał się na chwilę i obie uśmiechnęłyśmy się porozumiewawczo. Od początku znajomości rozumiałyśmy się bez słów i przez krótki moment pomyślałam, że choć z Darkiem byliśmy jak rodzeństwo, dla takiej teściowej jak pani Eliza może należało postarać się o odrobinę chemii…

Z rodzicami Beatki nie byłam tak zaprzyjaźniona, nie znałam ich też za dobrze. W okresie zasmarkanego dzieciństwa zdążyła nawiązać się między nami nić życzliwości i sympatii, która uległa jednak znacznemu rozluźnieniu, gdy siostra Beaty z rozmachem zdemolowała mój jedyny jak dotąd przypływ chęci do zawarcia związku małżeńskiego, odbijając mi ówczesnego narzeczonego tuż po zaręczynach. Z Konradem pożegnałam się bez większego żalu, wychodząc z słusznego założenia, że za wiarołomcą nie ma co tęsknić, jednak całą złość i całe rozczarowanie przelałam na samą instytucję małżeństwa, rezygnując z każdego dobrze zapowiadającego się związku, gdy tylko pojawiała się najmniejsza nawet groźba oświadczyn. Z wściekłością na Izę poradziłam sobie, uszczęśliwiając ją informacją o aktualnych podrywach Konrada, który z rozrywkowego trybu życia nie zrezygnował. Ostatecznie na dzisiejszej uroczystości pojawiła się z nowym fatygantem i mocnym postanowieniem ignorowania mojej osoby, choć kiepsko jej to wychodziło. Rzucane w moim kierunku ponure spojrzenia kipiały od niechęci, zwłaszcza że bardzo zależało jej na roli świadka Beatki. Problem polegał na tym, że świadoma popełnionego przez siostrę świństwa, Beatka trzymała moją stronę. W rezultacie przestałam bywać w rodzinnym domu przyjaciółki i utrzymywać kontakt z jej rodzicami. Patrzyłam na nich dziś jak na pozostałych gości, obojętnie, zadowolona z czytanego w oczach podziwu dla sposobu zorganizowania uroczystości. W głębi duszy wiedziałam, że nie na ich uznaniu mi zależy. Oprócz Beaty i Darka to pan Antoni i pani Eliza byli osobami, których nie chciałam zawieść.

Poza najbliższą rodziną pojawiło się niewielkie grono przyjaciół, z którymi związani byliśmy od czasu studiów. Zauważyłam kilka osób z pracy, w tym naszego szefa, który pomógł mi znaleźć mały, romantyczny hotelik w Alpach, idealny na podróż poślubną. W jednej z dalszych ławek dostrzegłam moją mamę, serdecznie zaprzyjaźnioną z panią Elizą. Zupełnie z tyłu mignęła mi znajoma, szczupła twarz i czarne, zbyt czarne w rodzinie Darka włosy. Więc jednak Łukasz przyszedł na ślub brata.

W przeciwieństwie do Krzysztofa, którego na próżno wypatrywałam wśród zaproszonych gości. I choć kilka minut po dwunastej odebrałam sms-a z informacją, że stan zwany kacem uniemożliwi mu przybycie na ślub, tuż przed końcem uroczystości nadal gryzłam nerwowo wargi, z nadzieją, że przy odpowiedniej dawce farmaceutyków i silnej woli Krzysztof pojawi się u mego boku chociaż na chwilę. Którego z czynników zabrakło, nie miałam pojęcia. Nie obraziłam się śmiertelnie i na wieki wieków, bo sama na taki scenariusz wyraziłam zgodę. A i do roboty miałam coś innego, niż płakać rzewnymi łzami nad własnym brakiem konsekwencji. Postanowiłam złość i rozczarowanie upchnąć głęboko w torebce, zwłaszcza, że druga część sms-a obiecywała rekompensatę w postaci wieczoru-niespodzianki w najbliższym tygodniu. Przyjęłam obietnicę za dobrą monetę i zwiedziona po raz kolejny babską naiwnością, odpuściłam dąsy. Jak pokazała przyszłość, niesłusznie.

Gdy przy dźwiękach marsza weselnego państwo młodzi opuszczali kościół, dyskretnie przemknęłam do ostatniej ławki.

— Myślałam, że nie przyjdziesz — szepnęłam, siadając obok Łukasza.

— Ja też. Nie powinnaś nadzorować sypania ryżem?

— Od ryżu jest wasza mama i Piotrek — wyjaśniłam. — Zostaniesz na weselu?

— Nie — padła krótka, stanowcza odpowiedź.

Niecne plany upicia Łukasza i ułatwienia sobie dokonywania zabronionych przez Darka odkryć spaliły na panewce.

— W takim razie musimy zacząć się przepychać do wyjścia, bo nie zdążysz złożyć życzeń — powiedziałam rozczarowana. — Posypiesz sobie chociaż ryżem, mam jeszcze jeden woreczek.

Łukasz parsknął śmiechem.

— Zaczekaj, niech te tabuny przelecą. Właściwie przyszedłem tu też z twojego powodu.

Spojrzałam na niego zdziwiona.

— Chciałem oddać twoją własność — wyjaśnił, wyciągając z kieszeni marynarki srebrny pierścionek. — Darek znalazł i zapomniał ci zwrócić. Dostałem dziś rano na przechowanie i uznałem, że sam załatwię temat, zanim Dareczka po raz kolejny trafi ciężki atak amnezji.

Z niedowierzaniem patrzyłam na dłoń Łukasza, w której błyszczał mój pierścionek z markazytami. W to, że Darek wolał oddać go na przechowanie komuś mniej roztargnionemu, uwierzyłam bez zastrzeżeń, choć w głębi umysłu mignęło mi nieprzyjemne zdziwienie, że skoro Daro dał dziś rano mój pierścionek swojemu bratu, wiedział, że Łukasz na ślub jednak przyjdzie. I ani słowem się na ten temat nie zająknął… A że nie przekazał mojej zguby nikomu innemu… Cóż, znając przyjaciela, mogłam przewidzieć, że wykorzysta w tym celu pierwszą lepszą osobę, którą będzie miał pod ręką, zamiast poprosić matkę albo Beatę. I tak cud, że nawinął się akurat Łukasz, a nie, na przykład, kościelny.

Na razie byłam jednak zbyt zaabsorbowana uroczystością, by czepiać się kręcenia za moimi plecami i obiecałam sobie zmyć Dariuszowi łeb w bardziej stosownych okolicznościach. Najważniejsze, że miałam ulubiony pierścionek z powrotem.

— Dziękuję. Pomyśleć, że Beatka przewróciła całe mieszkanie do góry nogami, szukając go — szepnęłam.

Wyciągnęłam rękę, by wziąć od Łukasza pierścionek i z niezadowoleniem stwierdziłam, że nie bardzo mam jak. W jednej dłoni trzymałam torebkę, którą dyskretnie podała mi Beatka, by łatwiej przyjmować kwiaty, i misternie ułożony ślubny bukiet, druga zaś była dłonią, na której nosiłam pierścionek, więc raczej trudno byłoby mi jednocześnie odebrać ozdobę i ją założyć. Rozpoczęłam zatem skomplikowane machinacje, by przełożyć bukiet i torebkę do drugiej ręki tak, by ich nie uszkodzić, jednak Łukasz szybko je przerwał.

— Na ten palec? — zapytał tonem raczej twierdzącym i włożył mi pierścionek.

— Dziękuję — wymamrotałam, gdyż chłodny dotyk szczupłej, bladej dłoni Łukasza sprawił, że zrobiło mi się gorąco. Nie tylko dlatego, że zielonkawe oczy Łukasza przez chwilę patrzyły prosto w moje, a ja tonęłam w głębi kłębiących się w ich barwie myśli, nie potrafiąc odczytać ani jednej. Jednocześnie dotarło do mnie, że pozwoliłam obcemu mężczyźnie włożyć na palec pierścionek, choć nawet zaręczając się z Konradem, zrobiłam to sama. Metal na palcu, dający zawsze przyjemne poczucie ciepła, tym razem wręcz palił skórę.

— Chodź, najwyższy czas ustawić się w kolejce — Łukasz wstał i delikatnie pociągnął mnie za sobą.

Wyszliśmy z pustego już prawie kościoła. Chciałam jeszcze przez chwilę zostać z Łukaszem, jednak gdy przeciskaliśmy się wśród gości, Darek dyskretnie przytrzymał mnie za rękę.

— Gdzieś ty zniknęła?

— Łukasz przyszedł, rozmawialiśmy przez chwilę — szepnęłam, zajmując miejsce obok Beaty. — Mogłeś powiedzieć, że będzie…

— Nie mogłem, bo wiedziałem, że zaczniesz knuć — padła krótka odpowiedź.

— Ale mój pierścionek mu dałeś na przechowanie — burknęłam, obrażona posądzeniami o skłonność do knucia. Nawet, jeżeli były uzasadnione.

— Bo ja ci go oddawałem od tygodnia i sama widzisz, z jakim skutkiem — zirytował się Daro. — Dziś też bym zapomniał, gwarantuję. Masz pierścionek? Masz. Więc nie marudź. Pomożesz mamie z kwiatami?

Poszukałam wzrokiem pani Elizy, która próbowała zmieścić odebrane do tej pory od gości kwiaty w samochodzie, i ruszyłam w jej kierunku. Rozejrzałam się jeszcze szybko w poszukiwaniu Łukasza. Składał życzenia młodej parze.

— Widziałam się z Łukaszem — szepnęłam do pani Elizy. — Próbowałam go namówić, żeby został na weselu, ale się nie zgodził.

Pani Eliza natychmiast oderwała się od kwiatów.

— Gdzie go widziałaś?

— Siedział z tyłu w kościele — wyjaśniłam. — Przed chwilą składał życzenia Beatce i Darkowi — spojrzałam w kierunku nowożeńców, jednak nie dostrzegłam już Łukasza. — Nie wiedziała pani, że przyjdzie?

— Wiedziałam, że nie przyjdzie — pani Eliza nadal rozglądała się nerwowo. — Oleńka, zaczekaj chwilę, poukładaj proszę te kwiaty.

Zajęłam się kolejnymi bukietami, zerkając kątem oka, jak pani Eliza odchodzi na bok i wyciąga z torebki telefon. Przez krótką chwilę dyskutowała z kimś zawzięcie. Kiedy się rozłączyła, dostrzegłam na jej twarzy wyraz rozczarowania i przykrości. Aż za dobrze domyślałam się, że kim rozmawiała.

Poza przybyciem niespodziewanego gościa uroczystość przebiegła zgodnie z planem i kiedy kilka minut po północy odwiozłam Darka i Beatkę na lotnisko, wsadziłam w samolot i pomachałam ręką, życząc szczęśliwej podróży, uznałam, że moje zadanie zostało wykonane. Wróciłam do domu, pozostawiając troskę o rozbawione towarzystwo rodzicom państwa młodych. Mi pozostała jeszcze troska o nieszczęsne rybki Darka i roślinność, która dzięki botanicznym zamiłowaniom Beatki opanowała mieszkanie.

Opieka