Strona główna » Humanistyka » Nikt tylko Mickiewicz

Nikt tylko Mickiewicz

5.00 / 5.00
  • ISBN:
  • 978-83-7453-324-9

Jeżeli nie widzisz powyżej porównywarki cenowej, oznacza to, że nie posiadamy informacji gdzie można zakupić tę publikację. Znalazłeś błąd w serwisie? Skontaktuj się z nami i przekaż swoje uwagi (zakładka kontakt).

Kilka słów o książce pt. “Nikt tylko Mickiewicz

Gustaw i Konrad to kolejne wcielenia Nikogo – postaci, której pierwowzorami są Odys Homera i Nemo Radulphusa. Odwołując się do motywu rozwijanego między innymi przez Jörga Schana, Ulricha von Huttena, Williama Wordswortha, Jeana Paula, Ludwiga Tiecka i Achima von Arnim, autor skupia się na zjawisku znanym pod nazwą lusus de Nemine, oznaczającym grę z Nikim lub w Nikogo. Mickiewicz podejmował tę tematykę, aby przedstawić istoty nieprzedstawialne, będące negacją bytu. Badacz stawia pytania o granice języka, którym poeta opisywał owe skrajne formy istnienia. To książka o giętkości, ale także o przewrotności tego języka.

Polecane książki

Przełomowa książka autora bestsellera Zjedz tę żabę! przedstawia wyjątkowy pomysł na to, CZYM i KIEDY należy się zajmować, a także metodę zarządzania najróżniejszymi szczegółami naszego życia. Jakość naszego życia w dużej mierze zależy od tego, jak sobie radzimy z zarządzaniem czasem. Zarządzanie cz...
Zbiór sześćdziesięciu najbardziej charakterystycznych dla poety utworów poetyckich ze wszystkich okresów jego życia. Jak napisał autor wyboru: "Utwory, które wybrałem do tego tomu, mają pokazać Broniewskiego kompletnego, autora wierszy, które nadal nie pozostawiają czytelnika obojętnym. Poetę wa...
Dbam o swoją intymność - wiersze wybrane...
  Dzięki tej książce dowiesz się: - czym są biofizkalne metody terapeutyczne, biorezonans, terapia częstotliwościowa, celowana terapia molekularna, - jak skutecznie zwalczać choroby powodowane przez bakterie, wirusy, grzyby, pasożyty, - jakie skutki powoduje tłumienie potliwości, - dlaczego niewłaśc...
Neil Josten jest zapalonym graczem Exy, który podpisał kontrakt z drużyną Uniwersytetu Stanowego Palmetto. Niezbyt wysoki, ale szybki, posiada ogromny potencjał – jednak… jest też uciekinierem oraz synem groźnego przestępcy znanego pod pseudonimem Rzeźnik. Podpisanie k...
Był jednym z najbardziej charakterystycznych zawodników reprezentacji Jerzego Engela. Drużyny, która po 16 latach przerwy, awansowała na wielki turnieju. Radosław Kałużny miał swój ogromny wkład w eliminacje. Choć kadra miała większe gwiazdy, to właśnie bramki „Taty” zainicjowały marsz na mundi...

Poniżej prezentujemy fragment książki autorstwa Mikołaj Sokołowski

„Nikt” w literaturze romantycznej przed wystąpieniem MickiewiczaGustaw

Kim jest Gustaw?

Podejmując próbę pogrupowania interpretacji IV części Dziadów, można wyróżnić między innymi następujące trzy tendencje. Pierwszą z nich wypada określić jako uniwersalistyczną (np. Józef Tretiak, Andrzej Macko), gdyż zakłada, iż Mickiewicz – autor omawianego dramatu – nie wykraczał poza dogmatykę. Tendencja druga diametralnie różni się od poprzedniej. Józef Kallenbach, a także Stanisław Pigoń podkreślali, że poeta, tworząc kolejne wersje Dziadów kowieńsko-wileńskich, zastępował motywy chrześcijańskie wyobrażeniami charakterystycznymi dla kultów pogańskich. Tendencję tę można by nazwać „ludowo-pogańską”. Trzeci nurt interpretacji IV części Dziadów, zapoczątkowany przez Marię Janion i Marię Żmigrodzką, a twórczo rozwijany przez Zbigniewa Majchrowskiego, pokazuje Gustawa jako innego i radykalnie obcego. Jest to nurt egzystencjalny.

Pracą prezentującą w sposób niejako modelowy postawę pierwszą – uniwersalistyczną – jest monografia Tretiaka Młodość Mickiewicza. Opiera się ona na przekonaniu o moralnej wyższości księdza nad Gustawem oraz na wierze w istniejącą poza porządkiem ziemskim, wieczną i niezmienną miłość między dwoma duszami, chronioną i pielęgnowaną przez Boga.

Przyjęcie tych założeń doprowadziło do charakterystycznych rozstrzygnięć kwestii budzących ciągły niepokój badaczy i dotąd nierozwiązanych: kim jest główny bohater dramatu, czy istotnie popełnia samobójstwo?

Interpretację IV części Dziadów Tretiak rozpoczął od konstatacji, iż zrozumieć ten utwór można jedynie z perspektywy „drezdeńskiej”, to znaczy dopiero gdy uwzględni się taką kreację Mickiewiczowskiej wyobraźni, jaką jest Konrad z III części Dziadów. Mickiewicz miał obdarzyć swych bohaterów dwoma przeciwstawnymi uczuciami i dążeniami: „jeden prąd – to pragnienie szczęścia osobistego, egoistycznego, które najwyższego szczytu dobiega w posiadaniu ukochanej kobiety; drugi prąd – to żądza dźwignięcia narodu z przepaści klęsk i cierpień, kosztem wszystkich sił swoich, z zapomnieniem o własnem szczęściu”1. W ścieraniu się tych dążeń zawarła się, zdaniem Tretiaka, synteza życia poety i synteza jego twórczości2.

Dziś teza ta budzi wiele wątpliwości, pokazuje jednak, jak wielkie trudności stawiała przed dziewiętnastowiecznymi badaczami część IV Dziadów