Strona główna » Obyczajowe i romanse » Pożar krwi

Pożar krwi

5.00 / 5.00
  • ISBN:
  • 978-83-7985-176-8

Jeżeli nie widzisz powyżej porównywarki cenowej, oznacza to, że nie posiadamy informacji gdzie można zakupić tę publikację. Znalazłeś błąd w serwisie? Skontaktuj się z nami i przekaż swoje uwagi (zakładka kontakt).

Kilka słów o książce pt. “Pożar krwi

Ostatni tom trylogii BEZ TCHU. Trzej przyjaciele – Gabe, Jace i Ash – wspólnie zarządzają potężną firmą. Młodzi, przystojni, bogaci i bezwzględni w interesach, lubią dominować również w życiu prywatnym – szczególnie w łóżku. Bez najmniejszych skrupułów realizują swoje najskrytsze fantazje seksualne, balansując na krawędzi wielkiej miłości i erotycznej fascynacji. Gabe i Jace odnaleźli kobiety swego życia. Ash McIntyre nadal wiedzie życie singla. Pewnego dnia w nowojorskim Bryant Park dostrzega Josie. Zafascynowany tajemniczą dziewczyną z tatuażem, postanawia dowiedzieć się o niej jak najwięcej. Okazuje się, że Josie jest borykającą się z problemami finansowymi malarką. Zauroczony artystką Ash wykupuje w galerii wszystkie jej obrazy oraz odzyskuje biżuterię, którą dziewczyna zastawiła w lombardzie. Składa jej również intrygującą propozycję – obiecuje zaopiekować się nią i zadbać o jej wszystkie potrzeby, jeśli tylko Josie zgodzi się z nim zamieszkać i być mu całkowicie uległa. Propozycja jest dosyć szokująca, ale dziewczyna obiecuje, że ją przemyśli. Mijają jednak kolejne dni, a Ash nie ma od niej żadnych wieści. Gdy dowiaduje się, że Josie została pobita, bez wahania jedzie do mieszkania dziewczyny i zabiera ją do siebie, otaczając opieką i stopniowo wprowadzając w świat namiętnego, wyuzdanego seksu. Kłopoty jednak dopiero nadchodzą…

Polecane książki

Zbiór blisko pięćdziesięciu wierszy jednej z najwybitniejszych, a zarazem najbardziej tajemniczych poetek światowej literatury. Za wybór i przekład odpowiedzialny jest śląski eseista i tłumacz Tadeusz Sławek. Dzięki jego tłumaczeniu pozornie nieskomplikowane, kunsztowne utwory XIX-wiecznej poetki za...
To kolejna książka z cyklu powieściowego "Na przełomie". To gwarancja emocjonującej, niezapomnianej przygody czytelniczej. Fragment: „Długie szeregi szarych żołnierzy, rozsypanych w tyralierkę, biegły naprzód pod ogniem przeciwnika. Nesser zauważył, że nikt nie wysuwa się naprzód; nie rozlega się tu...
Poradnik do gry F1 2010 zawiera szereg porad dla trybu Kariery, a także ustawień bolidu i sterowania.F1 2010 - poradnik do gry zawiera poszukiwane przez graczy tematy i lokacje jak m.in. Weekend wyścigowy (Kariera)Kontrakty (Kariera)Styl jazdy (1) (Sterowanie)Ustawienia (Sterowanie)Styl jazdy (2) (S...
W monografii omówiono problematykę przedawnienia roszczeń związanych z wywłaszczaniem nieruchomości - od wielu lat wyjątkowo sporną z uwagi na brak jednoznacznych rozwiązań normatywnych. Autorka podjęła próbę udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w obowiązującym w Polsce porządku prawnym można obron...
Jadwiga i Jagiełło Karola Szajnochy to wspaniałe, pomnikowe dzieło, które powinno się znaleźć w bibliotece każdego, kto pasjonuje się dziejami naszej ojczyzny. Sam Szajnocha na temat tego działa, w czasie jego tworzenia, tak pisał: „Pracuję... od kilkunastu miesięcy nad nowym, obszerniejszym od doty...
Książka prezentuje jasno sformułowane reguły, które pomogą utworzyć każdą formę czasownika. Przedstawia także najważniejsze regularne i nieregularne czasowniki w przejrzystych tabelach. W wyszukiwaniu czasownika pomaga alfabetyczna lista czasowników na końcu każdej książki. Dzięki tej książce można:...

Poniżej prezentujemy fragment książki autorstwa Maya Banks

O książce

POTRAFISZ WYOBRAZIĆ SOBIE TAKĄ ROZKOSZ?DO UTRATY ZMYSŁÓW, DO UTRATY TCHU, BEZ HAMULCÓW.WEJDŹ DO GRY – OTWÓRZ SIĘ NA NAJBARDZIEJ SZALONE FANTAZJE…

Władza i uległość. On ma to pierwsze, ona musi zgodzić się na to drugie. On ustala zasady, według których ona ma być jego najcenniejszą zabawką, cieszącą zmysły błyskotką. Tym razem nie zamierza dzielić się nią z nikim innym. Będzie należała tylko do niego. To nie pierwszy mężczyzna, któremu ulega. Będzie za to pierwszym, którego opanuje do szaleństwa i który zrobi dla niej wszystko. Uległość daje władzę.

Gabe, Jace i Ash to młodzi biznesmeni, jedni z najbardziej wpływowych ludzi w kraju. Zawsze dostają wszystko, czego chcą, bez względu na cenę, szczególnie w łóżku. Bez najmniejszych skrupułów realizują swoje najskrytsze fantazje seksualne.

MAYA BANKS

Amerykańska pisarka, autorka popularnych powieści z gatunku romansu współczesnego, romansu historycznego oraz erotyki. Na fali sukcesów trylogii Pięćdziesiąt twarzy Greya napisała trzy tomy bestsellerowego cyklu Bez tchu – Szaleństwo zmysłów, Gorączkę ciała i Pożar krwi. Banks mieszka w stanie Texas z mężem i trójką dzieci.

www.mayabanks.com

Trylogia BEZ TCHU Mai Banks

SZALEŃSTWO ZMYSŁÓWGORĄCZKA CIAŁAPOŻAR KRWI

Tytuł oryginału: BURN

Copyright © Maya Banks 2013All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2015

Polish translation copyright © Anna Dobrzańska 2015

Redakcja: Julita Wroniak

Ilustracja na okładce: Slavko Sereda/Shutterstock

Projekt graficzny okładki i serii: Andrzej Kuryłowicz

ISBN 978-83-7985-176-8

WydawcaWYDAWNICTWO ALBATROS ANDZRZEJ KURYŁOWICZ S.C.Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawawww.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Przygotowanie wydania elektronicznego: Magdalena Wojtas, 88em

Dla mojej „rodziny”.Nie tej, z którą łączą mnie więzy krwi,ale jednak rodziny

Rozdział 1

Ash McIntyre stał na betonowym chodniku w Bryant Parku, z rękami w kieszeniach spodni, i oddychał wiosennym powietrzem. Chłodny wiatr niósł ze sobą ostatnie wspomnienie zimy, która powoli, choć nieubłaganie, ustępowała miejsca nadchodzącej wiośnie. Ludzie siedzieli na ławkach i krzesłach, okupowali niewielkie stoliki, popijali kawę, pracowali na laptopach albo słuchali muzyki z iPodów.

Był wyjątkowo piękny dzień; Ash McIntyre rzadko sobie pozwalał na przechadzki albo czerpanie przyjemności z przebywania w parku, zwłaszcza w godzinach pracy. Wtedy siedział zamknięty w swoim biurze, rozmawiał przez telefon, pisał e-maile, albo planował podróże. Nie był typem człowieka, który, urzeczony widokiem róż, zatrzymuje się, by je powąchać. Tego dnia był jednak wyjątkowo niespokojny i podejrzliwy, miał mętlik w głowie i znalazł się tu, choć wcale tego nie planował.

Jego wspólnika Gabe’a całkowicie pochłaniały przygotowania do zbliżającego się wielkimi krokami ślubu z Mią; chciał osobiście dopilnować, by był to dzień, o jakim marzy każda panna młoda. A Jace? Drugi przyjaciel i wspólnik Asha był w bardzo stałym związku ze swoją narzeczoną, Bethany. Jednym słowem dwaj przyjaciele Asha byli bardzo zajęci.

Kiedy nie pracowali, spędzali czas ze swoimi kobietami, a to oznaczało, że widywał się z nimi wyłącznie w biurze i przy nielicznych okazjach, gdy wychodzili gdzieś po pracy. Wciąż byli sobie bliscy; Gabe i Jace zapewniali go, że to się nie zmieni i Ash już na zawsze pozostanie częścią ich życia. Tyle że wszystko wyglądało już inaczej. I choć obecny stan rzeczy służył jego przyjaciołom, Ash nadal nie pogodził się z faktem, jak bardzo ich życie zmieniło się w ciągu ostatnich ośmiu miesięcy.

Dziwne, bo to przecież nie w jego życiu nastąpiły istotne zmiany. Nie chodziło o to, że nie cieszył się szczęściem przyjaciół. Skoro oni byli szczęśliwi, on również czuł się szczęśliwy. Jednak po raz pierwszy, odkąd się znali, miał wrażenie, że przygląda się wszystkiemu oczami obserwatora.

Gabe i Jace przekonywali go, że wcale tak nie jest. Byli jego rodziną, bliższą niż ta prawdziwa — banda popaprańców, których unikał na wszelkie możliwe sposoby. Gabe, Mia, Jace i Bethany, a przede wszystkim Gabe i Jace, zgodnie zaprzeczali, jakoby Ash został wykluczony z ich grona. Byli jego braćmi w każdym tego słowa znaczeniu. Łączyło ich coś więcej niż więzy krwi: bezwarunkowa przyjaźń. Coś jednak się zmieniło. I w pewnym sensie został wykluczony. Z pozoru wszystko wyglądało tak samo, a jednak było inaczej niż zwykle.

Od lat ich motto brzmiało: graj ostro i ciesz się wolnością. Bycie w związku zmienia człowieka. Zmienia jego priorytety. Ash to rozumiał. Myślałby gorzej o swoich przyjaciołach, gdyby nie fakt, że to kobiety stały się dla nich priorytetem. Jednak w tej sytuacji Ash miał wrażenie, że został odsunięty na bok. Czuł się jak piąte koło u wozu. I wcale nie było mu z tym dobrze.

Było mu o tyle ciężko, że do czasu pojawienia się Bethany on i Jace dzielili się większością swoich kobiet. Najczęściej pieprzyli te same kobiety. I choć mogło wydawać się dziwne, że nie wiedział, jak funkcjonować poza trójkątem, tak właśnie było.

Niespokojny i poirytowany, szukał czegoś, choć nie miał pojęcia czego. Nie chodziło o to, że chciał tego, co mieli Gabe i Jace… A może chciał, ale bał się do tego przyznać? Wiedział tylko, że nie jest sobą, i to mu się nie podobało.

Był skoncentrowany. Miał władzę oraz pieniądze, by realizować swoje marzenia. Kobiety z chęcią dawały Ashowi wszystko, czego tylko sobie zażyczył. Tylko po co to wszystko, skoro sam nie wiedział, czego pragnie i potrzebuje?

Rozejrzał się po parku, przyglądając się matkom i nianiom pchającym przed sobą wózki. Wyobraził sobie siebie w takiej sytuacji i wzdrygnął się z obrzydzeniem. Miał trzydzieści osiem lat, prawie trzydzieści dziewięć. W tym wieku większość mężczyzn ustatkowuje się i zakłada rodziny. Ash jednak, podobnie jak jego wspólnicy, spędził większość dorosłego życia, harując jak wół na obecny sukces firmy. Dokonał tego bez finansowego wsparcia ze strony rodziny, bez ich koneksji i innej pomocy.

Może dlatego tak bardzo go nienawidzili — bo zagrał im na nosie. Z ich punktu widzenia największym grzechem Asha było to, że sukces zawdzięczał wyłącznie sobie. Miał więcej pieniędzy i władzy niż ten starzec, jego dziadek. A skoro już o tym mowa, to co innego robiła reszta jego rodziny poza tym, że korzystała ze szczodrości seniora rodu? Dziadek sprzedał świetnie prosperującą firmę, gdy Ash był chłopcem. Nikt z jego rodziny nie przepracował w swoim życiu ani jednego dnia.

Pokręcił głową. Cholerne pijawki. Nie potrzebował ich. Nie chciał mieć z nimi nic wspólnego. Teraz, kiedy się dorobił, nie zamierzał wpuszczać ich z powrotem do swojego życia, by zgarniali owoce jego pracy.

Odwrócił się, gotów wrócić do biura, gdzie czekało go całe mnóstwo roboty, niemającej nic wspólnego ze staniem w przeklętym parku i rozmyślaniem nad własnym życiem, jak ktoś, kto potrzebuje pomocy psychologa. Musiał wziąć się w garść i skupić na jedynej rzeczy, która nie uległa zmianie. Na interesach. W HCM Global Resorts trwały prace nad rozmaitymi projektami. Sprawa paryskiego hotelu została już prawie załatwiona; na miejsce inwestorów, którzy się wycofali, znaleziono nowych. Wszystko szło jak należy i Ash wiedział, że nie wolno mu spieprzyć tego na finiszu, zwłaszcza teraz, gdy Gabe i Jace nie pojawiali się w firmie tak często jak kiedyś. On jeden nie był zaabsorbowany własnym życiem prywatnym, tak więc musiał podwoić wysiłki. Wziąć sprawy w swoje ręce, tak by przyjaciele mogli się cieszyć swoim życiem.

W drodze powrotnej zauważył młodą kobietę siedzącą samotnie przy jednym ze stolików, nieopodal ulicy. Zatrzymał się i jej przyjrzał. Długim, jasnym włosom, zza których widać było oszałamiająco piękną twarz i niezwykłe oczy, nawet z tej odległości przykuwające jego uwagę.

Jej długa wymyślna spódnica, łopocząc na wietrze, odsłaniała nogę. Nosiła ozdabiane cekinami japonki, paznokcie u stóp miała pomalowane jaskraworóżowym lakierem, a gdy poruszyła stopą, dostrzegł błysk pierścionka na palcu. Promienie słońca odbite od okalającej kostkę srebrnej bransoletki podkreślały smukłą nogę.

Dziewczyna szkicowała coś zapamiętale, marszcząc czoło. Z leżącej obok niej wypchanej torby wystawały zwinięte w rulon kartony.

Jednak tym, co zwróciło jego szczególną uwagę, była obroża, którą nosiła na szyi — ciasna, niemal wrzynająca się w delikatne zagłębienie na szyi dziewczyny. Ale do niej nie pasowała — od razu to zauważył. Nie oddawała jej charakteru.

Wyglądała jarmarcznie. Brylantowa błyskotka, z całą pewnością droga i raczej na pewno prawdziwa, ale niepasująca do całej reszty. Za bardzo rzucała się w oczy. Mimo to go zaintrygowała. Zaczynał się zastanawiać, czy to rzeczywiście coś w rodzaju obroży, czy przypadkowo wybrane świecidełko. Jeśli faktycznie była to obroża, mężczyzna, który ją kupił, miał wyjątkowo kiepski gust. Nie znał swojej kobiety albo go nie obchodziło, czy ten rodzaj ozdoby do niej pasuje.

Skoro Ash potrzebował zaledwie chwili, by to zauważyć, jak to możliwe, że człowiek, który sypiał z tą dziewczyną, nie zwrócił na to uwagi? Może błyskotka symbolizowała dominację, co — zdaniem Asha — było przejawem arogancji i głupoty. Obroża powinna wyrażać troskę mężczyzny o uległą mu kobietę, świadczyć o tym, jak bardzo jest mu bliska, jednak przede wszystkim powinna do niej pasować.

Ash snuł domysły. A może to był zwyczajny naszyjnik i kobieta sama go wybrała. Dla niego jednak ta na pozór tylko błyskotka była czymś więcej niż zwykłym dodatkiem.

Nie wiedział, jak długo przyglądał się dziewczynie, ale najwyraźniej wyczuła na sobie jego spojrzenie, bo podniosła wzrok, a na jej twarzy odmalowało się przerażenie. Chwilę później zamknęła szkicownik i w pośpiechu zaczęła pakować go do torby. Poderwała się z ławki i nie przestając grzebać w przepastnej torbie, szykowała się do odejścia.

Zaintrygowany Ash ruszył w jej stronę. Adrenalina sprawiła, że krew szybciej krążyła mu w żyłach. Był myśliwym. Odkrywcą. Podjął wyzwanie i zżerała go ciekawość. Chciał wiedzieć, kim jest ta kobieta i co oznacza ozdoba na jej szyi.

Podchodząc do niej, wiedział, że jeśli ma rację i obroża rzeczywiście oznacza to, co mu się wydaje, to on zapuszcza się na terytorium innego mężczyzny; jednak już po kilku sekundach nie miało to dla niego znaczenia.

Wchodzenie w paradę innemu facetowi i tropienie uległej mu kobiety jest niedopuszczalne, jednak Ash nie dbał o reguły. Przynajmniej nie o te, których sam nie ustanowił. A ta kobieta była piękna. Intrygująca. Może tego właśnie było mu trzeba. Nie dowie się, jeśli z nią nie porozmawia.

Był o krok od niej, gdy się odwróciła i omal na niego nie wpadła. Wiedział, że narusza jej przestrzeń osobistą, i miał szczęście, że nie zaczęła krzyczeć wniebogłosy. Wyglądał przecież jak szykujący się do ataku prześladowca.

Cofnęła się i wstrzymała oddech. Pękata torba przechyliła się i wypadła jej z ręki, a na ziemię wysypały się ołówki, pędzle i papiery.

— Cholera! — mruknęła. Schyliła się, żeby pozbierać kartki, podczas gdy Ash podbiegł do tej, którą podmuch wiatru zwiał kilka metrów dalej. — Dam radę! — zawołała. — Proszę nie robić sobie kłopotu.

Ash dogonił kartkę, podniósł i odwrócił się twarzą do dziewczyny.

— Żaden kłopot. Przepraszam, że panią wystraszyłem.

Roześmiała się niepewnie i wyciągnęła rękę po rysunek.

— To akurat się panu udało.

Spojrzał na rysunek, który trzymał w dłoni, i zamrugał zaskoczony, widząc na papierze swoją twarz.

— Co…? — bąknął, gdy spróbowała wyrwać mu kartkę.

— Proszę, niech go pan odda — poprosiła łagodnym głosem, w którym pobrzmiewało zniecierpliwienie.

Wydawała się przestraszona, jakby się bała, że Ash wpadnie w złość, ale jego bardziej interesował skrawek ciała, który dostrzegł pod luźną koszulką, kiedy sięgnęła po swoją własność.

Na prawym boku miała tatuaż, równie kolorowy i intrygujący jak ona. Kwiecisty motyw przypominał winorośl, która pięła się w górę — lub w dół — po jej ciele. A może w obie strony. Żałował, że nie zobaczył więcej, jednak w tej samej chwili dziewczyna opuściła rękę, a miękki materiał przesłonił mu widok.

— Dlaczego mnie rysowałaś? — spytał zaciekawiony.

Policzki dziewczyny oblały się delikatnym rumieńcem. Miała jasną cerę, delikatnie muśniętą słońcem. Włosy i cudowne niebieskawozielone oczy sprawiały, że wyglądała pięknie. Była piękna. I najwyraźniej niezwykle utalentowana.

Rysunek był idealny. Ash od razu rozpoznał na nim siebie. Zamyślonego, patrzącego w dół nieobecnym wzrokiem. Narysowała go, kiedy stał w parku, z rękami w kieszeniach. Zdołała uchwycić tę przelotną chwilę zadumy. Poczuł się dziwnie bezbronny ze świadomością, że ktoś zupełnie obcy utrwalił na papierze jego nastrój. Czuł się niezręcznie, wiedząc, że przyłapała go w chwili słabości i dostrzegła to, co chciał ukryć przed całym światem.

— To był impuls — odparła. — Często rysuję ludzi. Różne rzeczy. Cokolwiek, co zwróci moją uwagę.

Uśmiechnął się, ani na chwilę nie odrywając od niej wzroku. Jej oczy były pełne ekspresji, gotowe pochłonąć wszystko, na czym spoczęły. I jeszcze ta przeklęta obroża, która nie dawała mu spokoju, szydziła z niego i sprawiała, że różne rzeczy przychodziły mu do głowy.

— Czyli zwróciłem na siebie twoją uwagę?

Znów się zaczerwieniła. Rumieniec na jej policzkach zdradzał, że czuje się winna, i był bardzo wymowny. Sprawdzała go, tak jak on sprawdzał ją. Może robiła to bardziej subtelnie, ale subtelność nigdy nie należała do jego mocnych stron.

— Miałam wrażenie, że nie pasujesz do tego miejsca — wypaliła. — Masz bardzo wyraźne rysy twarzy. Aż mnie korciło, żeby uchwycić je na papierze. Masz też interesującą twarz… Widać było, że coś zaprząta twoje myśli. Uważam, że ludzie są dużo bardziej otwarci, kiedy wydaje im się, że nikt nie zwraca na nich uwagi. Gdybyś pozował, powstałby zupełnie inny rysunek.

— Jest świetny — przyznał, po raz kolejny spoglądając na kartkę. — Masz talent.

— Mogę go odzyskać? — spytała. — Jestem spóźniona.

Spojrzał na nią i uniósł pytająco brew.

— Zanim mnie zobaczyłaś, nie sprawiałaś wrażenia, jakby ci się spieszyło.

— To było kilka minut temu, wtedy nie byłam jeszcze spóźniona. Teraz jestem.

— Gdzie się tak spieszysz?

Zmarszczyła czoło i rzuciła mu wściekłe spojrzenie.

— To raczej nie twoja sprawa…

— Ash — rzucił pospiesznie, gdy zawiesiła głos. — Mam na imię Ash.

Pokiwała głową, ale się nie odezwała. W tym momencie oddałby wszystko, żeby usłyszeć, jak wypowiada jego imię.

Wyciągnął rękę i musnął palcami obrożę.

— Czy twoje spóźnienie ma coś wspólnego z tym?

Cofnęła się o krok i znów zmarszczyła czoło.

— Twój pan czeka na ciebie? — zapytał.

Zdumiona otworzyła oczy i instynktownie dotknęła obroży.

— Jak masz na imię? — nie dawał za wygraną. — Zdradziłem ci swoje. Wypadałoby więc zrobić to samo.

— Josie — odparła niemal szeptem. — Josie Carlysle.

— Do kogo należysz, Josie?

Zmrużyła oczy i wrzuciła do torby ostatnie ołówki.

— Nie jestem niczyją własnością.

— To znaczy, że pomyliłem się co do znaczenia tej obroży?

Gdy po raz kolejny dotknęła ozdoby, przeszedł go dreszcz. Chciał ją zdjąć. Nie pasowała do niej. Obroża dla zdominowanej kobiety powinna być starannie dobrana, tak by odzwierciedlać jej osobowość. Powinna być czymś wyjątkowym, stworzonym dla niej i tylko dla niej.

— Nie, nie pomyliłeś się — odparła schrypniętym głosem, od którego ciarki przeszły mu po plecach. Jej głos wystarczył, by w ciągu kilku sekund uwieść mężczyznę. — Ale nie jestem niczyją własnością, Ash.

I oto usłyszał, jak wypowiada jego imię. Uderzyło go to i napełniło niezrozumiałą satysfakcją. Chciał, by zrobiła to jeszcze raz. Kiedy będzie ją pieścił. Gdy jego usta i dłonie będą błądziły po jej ciele, dobywając z niego jęki rozkoszy.

Uniósł brew.

— Może więc ty nie rozumiesz znaczenia obroży?

Roześmiała się.

— Rozumiem. Ale nie jestem jego własnością. Nie jestem niczyją własnością. To prezent, który postanowiłam włożyć. Nic więcej.

Nachylił się, jednak tym razem się nie odsunęła. Patrzyła na niego zaciekawionym, pełnym wyczekiwania wzrokiem. Ona również to czuła — magnetyzm, który przyciągał ich do siebie. Musiałaby być ślepa i głupia, by tego nie zauważyć.

— Gdybyś nosiła moją obrożę, wiedziałabyś, że należysz do mnie — powiedział. — Co więcej, nawet przez chwilę nie żałowałabyś, że w pełni mi się oddałaś. Będąc pod moją opieką, byłabyś tylko moja. Nie miałabyś wyjścia. A na pytanie, kto jest twoim panem, odpowiadałabyś bez wahania. Nie mówiłabyś o obroży jak o byle błyskotce, wybranej przypadkowo pod wpływem impulsu. Gdybyś była moja, ta obroża wiele by znaczyła. Byłaby dla ciebie wszystkim, i dobrze byś o tym wiedziała.

Spojrzała na niego, roześmiała się, a jej oczy błysnęły figlarnie.

— W takim razie szkoda, że nie należę do ciebie. — Odwróciła się, zarzuciła torbę na ramię i odeszła szybkim krokiem, zostawiając go osłupiałego, z rysunkiem w dłoni.

Ash patrzył za nią, podziwiając długie, targane wiatrem włosy; widział błysk japonek i zapiętej wokół kostki bransoletki. Chwilę później spojrzał na rysunek.

— Rzeczywiście szkoda — mruknął.

Rozdział 2

Ash siedział za zamkniętymi drzwiami biura, przeglądając raport. Nie były to dokumenty biznesowe, wykresy dotyczące finansów ani e-mail, który wymagał niezwłocznej odpowiedzi. Były to informacje dotyczące niejakiej Josie Carlysle.

Nie tracił czasu i poprosił o pomoc tę samą agencję, która na jego prośbę sprawdziła Bethany, co swego czasu solidnie wkurzyło Jace’a. Byli dobrzy, ale, co ważniejsze, szybcy.

Po spotkaniu w parku nie potrafił przestać myśleć o tej dziewczynie. Zawładnęła jego umysłem do tego stopnia, że zachowywał się jak Jace, kiedy poznał Bethany. W swej nierozwadze i głupocie zadzwonił wówczas do przyjaciela. Co by powiedział Jace, gdyby wiedział, że tym razem Ash zbiera informacje na temat Josie?

Pomyślałby, że do reszty postradał zmysły. To samo myślał Ash, kiedy Jace zupełnie stracił głowę dla Bethany.

Według raportu, Josie miała dwadzieścia osiem lat. Była absolwentką Akademii Sztuk Pięknych i mieszkała w kawalerce, w suterenie kamienicy na Upper East Side. Na umowie najmu nie widniało nazwisko żadnego mężczyzny. Prawdę mówiąc, w raporcie było zaledwie kilka wzmianek o mężczyźnie, który przyjeżdżał po nią o różnych porach. Sam Ash złożył zlecenie tuż po spotkaniu z dziewczyną i raport nie był zbyt obszerny i szczegółowy.

Josie lubiła przesiadywać w parku, gdzie rysowała albo malowała. Niektóre z jej prac zostały wystawione w małej galerii na Madison, jednak żadna nie została sprzedana, przynajmniej od czasu, gdy Ash zlecił obserwację. Projektowała też ekstrawagancką biżuterię i miała swoją stronę w jednym z internetowych sklepów, w którym można było składać zamówienia.

Wszystko wskazywało więc na to, że Josie jest wolnym duchem. Nie miała regularnych godzin pracy ani rozkładu zajęć. Wychodziła i wracała, kiedy miała ochotę. Choć obserwacja trwała zaledwie kilka dni, wyglądało na to, że Josie jest samotniczką. Facet, który miał ją na oku, nie widział jej z nikim innym, poza mężczyzną, który, jak przypuszczał Ash, był jej panem.

Coś tu jednak nie grało. Gdyby należała do niego, z pewnością spędzałby z nią więcej czasu i nie dopuściłby do tego, by była tak samotna. Wyglądało na to, że koleś jest na nią napalony, ale któreś z nich nie traktuje tego związku poważnie.

Czyżby to była gra?

Nie miał nic przeciwko ludziom, którzy robili to, co im się żywnie podoba, ale, do jasnej cholery, w dominacji nie ma miejsca na głupie gierki. Dominacja to coś poważnego. Nie grał w gierki. Nie miał na nie czasu ani ochoty. Denerwowały go. Jeśli kobieta tego nie rozumiała, dawał sobie z nią spokój, Jeśli chciała pójść z nim do łóżka i udawać uległą, szybko się jej pozbywał.

Zwykle on i Jace dzielili się kobietami. Mieli swoje zasady. Te dotyczące kobiet zostały określone na samym początku. Pojawienie się Bethany wszystko zmieniło; dotychczasowe zasady przestały obowiązywać. Jace nie miał ochoty się nią dzielić, i Ash to zaakceptował. Z początku miał z tym problemy, ale teraz rozumiał przyjaciela. Nie znaczyło to jednak, że nie brakowało mu tej wyjątkowej więzi, która ich łączyła.

Z drugiej strony, teraz, kiedy nie było Jace’a, Ash miał nad wszystkim kontrolę. Nie martwił się, że wejdzie w paradę najlepszemu przyjacielowi, zdenerwuje go albo będzie zmuszony grać według jego zasad.

To mu się podobało. Cholernie. Zawsze wiedział, że ludzie błędnie rozumieją jego osobowość. Patrząc na Gabe’a, Jace’a i Asha, wychodzili z założenia, że to właśnie on jest tym niefrasobliwym. Tym, który ma wszystko gdzieś. Tym wyluzowanym. Może nawet naiwnym.

Byli w błędzie.

Z całej trójki to właśnie on był najbardziej uczuciowy i miał tego świadomość. Kiedy byli z Jace’em z tą samą kobietą, powstrzymywał się, bo wiedział, że jest w stanie posunąć się znacznie dalej niż przyjaciel. Grał więc według zasad Jace’a i przez cały czas starał się kontrolować. Poza tym nigdy dotąd nie spotkał kobiety, przy której do tego stopnia dał się ponieść wyobraźni.

Aż do teraz.

Było to głupie. Nie znał Josie. Fakt, wiedział o niej co nieco. Raport był dość szczegółowy. Ale tak naprawdę jej nie znał. Nie wiedział, jak zareagowałaby na to, co chciał jej dać. Ani na to, co chciałby w zamian.

No właśnie… Co chciałby w zamian? Wiedział tylko, że byłoby tego dużo. Wiele by jej dał, ale jego żądania pewnie wydałyby się jej niezwykłe.

Po raz kolejny zajrzał do raportu, zastanawiając się nad kolejnym krokiem. Wynajął już człowieka, żeby ją szpiegował. Świadomość tego, że całymi dniami jest samotna, nie dawała mu spokoju. Był zdania, że kobiety mogą robić wszystko, na co mają ochotę. Ale nie Josie. Czy jej pan miał pojęcie, dokąd ona chodzi za dnia? Czy potrafił zapewnić jej ochronę? Czy może spotykał się z nią tylko wtedy, kiedy miał ochotę kogoś przelecieć?

Ash stłumił niski, gardłowy pomruk. Musiał się uspokoić i wziąć się w garść. Wmawiał sobie, że ta kobieta nic dla niego nie znaczy, ale w głębi duszy wiedział, że to nieprawda. Była mu bliska. Nie wiedział tylko dlaczego.

Z zamyślenia wyrwał go dźwięk telefonu. Spojrzał na wyświetlacz i zmarszczył czoło, widząc, kto dzwoni. Facet, który obserwował Josie.

— Ash — rzucił.

— Panie McIntyre, mówi Johnny. Dzwonię, żeby powiedzieć panu, co właśnie widziałem. Pomyślałem, że chciałby pan wiedzieć, co się dzieje.

Ash wyprostował się w fotelu; bruzdy na jego czole się pogłębiły.

— O co chodzi? Coś jej się stało?

— Nie, proszę pana. Właśnie wyszła z lombardu. Sprzedała trochę biżuterii. Byłem w sklepie i słyszałem, jak rozmawiała z właścicielem. Powiedziała, że potrzebuje gotówki, żeby opłacić czynsz. Kiedy facet zapytał, czy chce sprzedać biżuterię, czy tylko oddać w zastaw, powiedziała, że chce sprzedać, bo jeśli nic się nie zmieni, nie będzie miała pieniędzy, żeby ją wykupić. Nie mówiła, o co chodzi z tą zmianą, ale pomyślałem, że chciałby pan wiedzieć, co zrobiła.

Ash poczuł, że ogarnia go wściekłość. Dlaczego, do cholery, Josie zastawiała biżuterię w jakiejś przeklętej spelunie? Jeśli potrzebowała gotówki, dlaczego nie zwróciła się o pomoc do swojego pana? Dlaczego tamten facet nie potrafił jej ochronić? Gdyby należała do niego, Asha, nigdy w życiu nie poszłaby do jakiegoś pieprzonego lombardu.

— Kup to — poinstruował Johnny’ego. — Wszystko. Cena nie gra roli. I przywieź do mnie.

— Dobrze, proszę pana — odparł mężczyzna.

Ash się rozłączył i rozsiadł się w fotelu. Jego umysł pracował na najwyższych obrotach. Nagle Ash zerwał się na równe nogi, chwycił telefon i zadzwonił do kierowcy, każąc mu podjechać pod wejście do biura.

W korytarzu omal nie wpadł na Gabe’a.

— Masz chwilę?! — zawołał za nim przyjaciel.

— Nie teraz — wycedził Ash przez zęby. — Muszę coś załatwić. Pogadamy później, dobra?

— Ash?

Zatrzymał się i zniecierpliwionym wzrokiem spojrzał na przyjaciela. Gabe ściągnął brwi; z jego oczu można było wyczytać troskę.

— Wszystko w porządku?

Ash pokiwał głową.

— Tak. Posłuchaj, muszę lecieć. Później ci opowiem.

Gabe skinął głową, choć było widać, że nie do końca mu wierzy. Ash nie miał zamiaru mówić mu prawdy; jego przyjaciel był wystarczająco zajęty przygotowaniami do ślubu. Cholera, to już jutro. A to oznaczało, że Gabe prawdopodobnie chciał rozmawiać o szczegółach związanych z ceremonią.

Ash zatrzymał się na końcu korytarza.

— Wszystko w porządku ze ślubem? — spytał. — Mia czuje się dobrze? Potrzebujesz czegoś?

Gabe stanął w drzwiach do gabinetu i uśmiechnął się.

— Wszystko w porządku. A przynajmniej będzie w porządku, kiedy to się skończy i Mia zostanie moją żoną. Widzimy się wieczorem? Jace uparł się, żeby zorganizować wieczór kawalerski. Mia niespecjalnie się cieszy, Bethany zresztą też, ale Jace zarzeka się, że pójdziemy na drinka do Ricka i dziewczyny nie mają powodów, żeby się wściekać.

Do diabła. Ash na śmierć o tym zapomniał. Był tak pochłonięty myślami o Josie, że spotkanie z przyjaciółmi zupełnie wyleciało mu z głowy.

— Będę na pewno. Widzimy się o ósmej? Spotkamy się na miejscu.

Gabe pokiwał głową.

— Dobra, w takim razie do zobaczenia. Mam nadzieję, że wszystko będzie jak trzeba.

Próbował wyciągnąć od przyjaciela jakieś informacje, ale Ash zignorował jego starania i podszedł do windy. Nie miał zbyt wiele czasu, jeśli chciał jeszcze zdążyć do galerii.

Ash wszedł do niewielkiej galerii i rozejrzał się pospiesznie. Było jasne, że nie znajdzie tu wybitnych dzieł sztuki. Właściciel promował raczej niezależnych artystów. Tych, którzy wciąż czekali na swoje pięć minut i wystawiali prace z nadzieją, że ktoś ich odkryje.

Natychmiast zwrócił uwagę na wiszący na ścianie obraz. Nie musiał pytać, by wiedzieć, że namalowała go Josie. Był jak ona. Barwny. Pełen życia. Beztroski. Patrząc na niego, poczuł, jakby była tuż obok. Zobaczył ją, przypomniał sobie jej zapach i to, jak się uśmiechała. Widział głęboki błękit jej oczu, w których mógłby utonąć. Tak, to był na pewno jej obraz. Nie mylił się.

— W czym mogę pomóc? — spytał uśmiechnięty staruszek. Miał na sobie znoszony garnitur, zdarte buty i okulary, które podkreślały głębokie zmarszczki na czole i wokół oczu.

— Josie Carlysle — rzucił Ash bez ogródek. — Wystawia pan jej prace?

Staruszek wyglądał przez chwilę na zdziwionego, ale potem się uśmiechnął i wskazał na ścianę.

— Tak. Jest dobra. Ale brak jej determinacji. Myślę, że dlatego nie została zauważona. Jej prace są zbyt chaotyczne, jakby nadal poszukiwała własnego stylu. Czegoś rozpoznawalnego, jeśli wie pan, co mam na myśli.

— Nie, nie wiem — odparł niecierpliwie Ash. — Mnie się podobają. Mówię o jej obrazach. To jedyny, który ma pan w galerii?

Mężczyzna uniósł brwi.

— Nie. Ależ skąd. Mam ich więcej. Biorę kilka naraz. Ale muszę przede wszystkim znaleźć miejsce dla tych, które się sprzedają, a do tej pory sprzedałem tylko jeden albo dwa jej obrazy. Kiepsko schodzą, dlatego ich nie wystawiam.

— Wezmę je wszystkie.

Staruszek był zdumiony, ale czym prędzej podszedł do ściany, by zdjąć obraz, który zwrócił uwagę Asha. Był w kiepskiej ramie i Ash wiedział, że będzie trzeba zastąpić ją czymś bardziej godnym takiego talentu. Najpierw jednak musiał kupić wszystkie prace Josie i wyjaśnić staruszkowi, że kupi każdy jej obraz, który trafi do jego galerii.

Kilka minut później mężczyzna zdjął ostatnie płótno i podszedł do stojącego przy wejściu biurka. Nagle się zatrzymał i w zamyśleniu spojrzał na Asha.

— Mam jeszcze jeden. Na zapleczu. Przyniosła go dwa dni temu. Nie miałem go gdzie powiesić, ale nie potrafiłem jej odmówić. Zwłaszcza po tym, jak powiedziałem jej, że nie przyjmę kolejnych płócien, dopóki czegoś nie sprzedam.

— Ten też wezmę — oznajmił Ash.

— Nawet go pan nie obejrzy?

Pokręcił głową.

— Jeśli to ona go namalowała, biorę go. Kupię wszystkie jej obrazy, które ma pan w galerii.

Mężczyzna się rozpromienił.

— No cóż. To cudowne. Josie będzie przeszczęśliwa! Nie mogę się doczekać, kiedy jej powiem.

Słysząc to, Ash podniósł rękę. Chciał zatrzymać staruszka, zanim ten zniknie na zapleczu.

— Powie jej pan, co tylko będzie chciał, ale nie zdradzi pan mojego nazwiska ani nie poda żadnych informacji na mój temat. Żądam całkowitej anonimowości. Albo zrywam umowę. Rozumie pan? Co więcej, zostawię panu swoją wizytówkę. Jeśli Josie przyniesie inne swoje prace, proszę do mnie zadzwonić. Zapłacę podwójnie za wszystko, co ma pan w galerii, pod warunkiem że ona dostanie swoją kasę. Dowiem się, jeśli ją pan oszuka, więc proszę tego nie robić. Te pieniądze to również gwarancja, że będę miał prawo pierwokupu wszystkiego, co tu przeniesie. A kupię każdy jej obraz. Tak więc w pana interesie będzie przyjmowanie wszystkich jej obrazów.

— O…oczy… oczywiście — bąknął staruszek. — Będzie dokładnie tak, jak pan sobie tego życzy. Powiem tylko, że komuś spodobały się jej obrazy i kupił wszystko, co miałem. Będzie wniebowzięta. No i oczywiście powiem, że może przynieść, co tylko ma.

Ash pokiwał głową.

— Dobrze. Wygląda na to, że się rozumiemy.

— Jak najbardziej — przytaknął staruszek. — Pozwoli pan, że przyniosę obraz, który mam na zapleczu. Woli pan wziąć wszystkie dziś czy może zorganizować jakiś transport?

— Ten wezmę dziś — mruknął Ash, wskazując obraz, który zobaczył tuż po wejściu do galerii. — Pozostałe może pan dostarczyć do mojego mieszkania.

Mężczyzna skinął głową i zniknął na zapleczu, a chwilę później wrócił z zawiniętym w papier, nieoprawionym obrazem.

Ash wręczył mu kartę kredytową i w milczeniu patrzył, jak właściciel galerii dodaje kolejne sumy. Nie miał pojęcia, ile wynosiła prowizja, ale wierzył, że pieniądze wystarczą, by Josie na jakiś czas zapomniała o problemach.

A później? Tym się nie martwił, bo choć nie miała pojęcia o jego intencjach — przynajmniej na razie — był przekonany, że prędzej czy później będzie częścią jej życia.

Rozdział 3

Była dwudziesta dziesięć, gdy Ash wszedł do prywatnej loży, w której popijając drinki, siedzieli Gabe i Jace. Widząc go, podnieśli wzrok, a Jace pomachał na powitanie.

— Co pijesz? To co zawsze? — spytał, kiedy Ash usadowił się przy stoliku.

Jakaś kobieta podeszła do Gabe’a z uwodzicielskim uśmiechem i oparła się o jego ramię.

— Jaka szkoda, że wypadasz z obiegu — rzuciła kokieteryjnie.

Spojrzał wymownie na jej rękę. Kiedy zdała sobie sprawę, że nie doczeka się odpowiedzi, wyprostowała się i spojrzała na Asha.

— Co ci podać?

Ash nie miał nastroju do picia, ale nie chciał psuć przyjacielowi zabawy. Poza tym to przecież ostatni wieczór, kiedy wszyscy trzej byli kawalerami. Jeśli chodzi o Jace’a niedługo miało się to zmienić. Ostatni raz imprezowali jako kawalerowie i wieczór ten oznacza koniec wolności i dobrej zabawy.

Jego przyjaciele twierdzili, że w tej kwestii nic się nie zmieni i Ash był przekonany, że obaj postępują właściwie. Mia i Bethany należały do wyrozumiałych kobiet i z całą pewnością nie miały nic przeciwko temu, by pozostali przyjaciółmi.

— Szkocką — rzucił w końcu.

— Tak trudno było się zdecydować? — spytał Jace, przeciągając samogłoski.

Ash wyszczerzył zęby w uśmiechu, który bardziej przypominał grymas. Gdy chwilę później kelnerka przyniosła szkocką, wzniósł toast.

— Zdrowie Gabe’a, pierwszego, który skacze na głęboką wodę. To znaczy pierwszego i drugiego — poprawił się, mając na myśli to, że Gabe był już kiedyś żonaty. Ash często o tym zapominał i był przekonany, że przyjaciel też wolał zapomnieć. Małżeństwo nie trwało długo i nie zakończyło się happy endem.

Tak jak się tego spodziewał, Gabe zmarszczył brwi, ale podniósł szklankę.

— Tylko Mia się liczy — rzucił.

Jace pokiwał głową.

— Jest zdecydowanie lepsza od Lisy. Podjąłeś dobrą decyzję.

— A co masz powiedzieć? W końcu jesteś jej bratem — parsknął Ash.

Jace skwitował tę uwagę uniesieniem brwi.

— Chcesz powiedzieć, że Mia to kiepski wybór? — rzucił prowokacyjnie.

— Nie będę na ten temat dyskutować. Wolę nie dawać mu powodu do skopania mi tyłka. Musiałbym się bronić, a nie chciałbym, żeby przyszedł na własny ślub ze śliwą pod okiem.

Gabe prychnął.

— Kto, do cholery, mówi, że to ja będę miał śliwę? Sponiewieram cię, dupku.

Ash przewrócił oczami i usadowił się w fotelu.

— A więc do tego doszło? Że w przeddzień twojego ślubu siedzimy tu jak stare pierniki?

— No cóż, jeśli dobrze pamiętam, nie masz kobiety, przed którą musiałbyś się tłumaczyć — odpowiedział oschle Jace. — Gdybyśmy zorganizowali prawdziwy wieczór kawalerski, Mia i Bethany powyrywałyby nam nogi z dupy. Tak więc cieszmy się tym, co mamy. Przykro mi.

— I tak jesteśmy za starzy na takie gówno — mruknął Gabe. — Nie mam zamiaru udawać kolesia z pierwszego roku studiów, który się szykuje na pierwsze w życiu bzykanko.

— Wypiję za to — rzucił Jace.

— Powiedziałeś to tak, że też się napiję — dodał Ash. — Do diabła, naprawdę byliśmy aż tacy beznadziejni?

Gabe się roześmiał.

— No, może nie bzykaliśmy każdej, ale tak żyliśmy. Nie powiesz chyba, że nie pamiętasz, jak to było w college’u. Nic, tylko piliśmy i dymaliśmy. Niekoniecznie w tej kolejności.

— Ja przynajmniej pamiętam wszystkie dziewczyny, z którymi spałem — bronił się Jace.

— Tylko dlatego, że Ash ci o nich przypomina — odpalił Gabe. — Ja nie lubię trójkątów, więc nie mam nikogo, kto pamiętałby wszystkie laski, które zaliczyłem, bo nie zaliczałem ich ze swoimi najlepszymi przyjaciółmi.

— To dopiero myśl — podłapał Ash. — To chyba jedyna rzecz, której nie spróbowaliśmy. Czworokąt.

Jace się roześmiał. Nawet Gabe wydawał się rozbawiony.

Po kilku drinkach Gabe zaczął zerkać na zegarek, czym jeszcze bardziej rozśmieszył Asha. Facet nie mógł się doczekać, kiedy wróci do domu, do Mii. Lekceważąc tradycję, zgodnie z którą pan młody nie powinien oglądać przyszłej małżonki noc albo dzień przed ślubem, Gabe zamierzał zasnąć u boku Mii, obudzić się przy niej i sprawić, że spóźni się na ceremonię, dając jej przedsmak tego, co będzie ją czekać podczas miesiąca miodowego.

— Nie chcemy cię zatrzymywać — rzucił oschle Ash.

Gabe podniósł głowę i widząc roześmianego przyszłego szwagra, spojrzał na nich z wyrzutem.

— Na jak długo wyjeżdżacie w podróż poślubną? — spytał Jace. — Nic nie mówiłeś, a nie widziałem, żebyś zaznaczał coś w firmowym kalendarzu.

Gabe się nachmurzył.

— Przez dwa tygodnie nie chcę słyszeć ani słowa na temat pracy. Nie biorę nawet telefonu ani laptopa. Więc jeśli w tym czasie doprowadzicie firmę do ruiny, nie będę zadowolony.

— Pieprz się — mruknął Ash. — I tak ja i Jace odwalamy całą robotę. Ty tylko siedzisz i bujasz w obłokach.

— Dziwne, że jedziecie tylko na dwa tygodnie — zauważył Jace. — Myślałem, że nie będzie was co najmniej przez miesiąc.

— Nie powiem, żeby mnie nie kusiło. Ale na razie wystarczą dwa tygodnie. Zresztą i tak planuję częściej robić sobie wakacje. Mia chce podróżować, a ja zamierzam spełniać każdą jej zachciankę.

— Zasłużyłeś na to — odparł szczerze Ash. — Urabiałeś sobie ręce po łokcie. Masz za sobą nieudane małżeństwo. W końcu znalazłeś porządną dziewczynę i masz więcej pieniędzy, niż jesteś w stanie wydać. Czas się zabawić i zakosztować owoców ciężkiej pracy. Tylko upewnij się, że nie schrzanisz sprawy z Mią. Ta dziewczyna kocha cię do szaleństwa, czego nie można było powiedzieć o twojej byłej.

— Nie psujmy zabawy rozmowami o mojej byłej — warknął Gabe.

— A dzieci? — spytał Jace. — Próbowała cię już przekonać do powiększenia rodziny?

— Nie musi mnie przekonywać. — Gabe wzruszył ramionami. — Młodszy nie będę. Martwię się tylko, czy ona jest gotowa na dzieci. Jest jeszcze młoda. Ma przed sobą całe życie. Zaczekałbym, jeśli to by ją uszczęśliwiło, ale upiera się, że chce mieć liczną rodzinę, im wcześniej, tym lepiej.

— Innymi słowy zrobisz wszystko, żeby jak najszybciej zostać ojcem — skwitował Ash, uśmiechając się znacząco.

Słysząc to, Gabe podniósł szklankę, a Jace skrzywił się. Wzdrygnął się i pociągnął głęboki łyk.

— Dobra, koniec tego. Mówimy o mojej siostrze. Jeszcze chwila, i będę musiał zatkać uszy, żeby nie słyszeć tego, co tu wygadujecie.

Gabe przewrócił oczami, a Ash zachichotał. Nagle Gabe spoważniał i spoglądał to na Asha, to na Jace’a.

— Dobrze, że was mam. Dla Mii to naprawdę ważne, że będziecie jutro z nami, ale dla mnie znaczy to jeszcze więcej. Przyjaźnimy się od lat. Jesteście najważniejszymi gośćmi. Jak dla mnie moglibyście przyjść tylko wy i Mia. No i oczywiście Bethany.

— Cóż za potoczyste przemówienie! — zawołał rozbawiony Jace.

— Ale to prawda — obruszył się Gabe.

Ash wyciągnął rękę, żeby poklepać przyjaciela po ramieniu.

— Gratulacje, stary. Cieszę się, że jesteś szczęśliwy. Dbaj o Mię, a nie będziesz musiał się niczym przejmować.

Jace pokiwał głową.

— Co takiego miałeś dzisiaj do załatwienia? — spytał Gabe.

Ash zamrugał, gdy uświadomił sobie, że Gabe mówi do niego. Przez chwilę wiercił się na fotelu, przez co zwrócił na siebie uwagę Jace’a.

— Nic — odparł. — Takie tam.

— Wychodząc z biura, mało mnie nie stratowałeś — ciągnął Gabe. — Jest coś, o czym powinienem wiedzieć, zanim zniknę na dwa tygodnie?

— Nic, co by miało związek z pracą — odparł ze spokojem Ash. — A tylko tym powinieneś się przejmować.

— Cholera — bąknął Jace. — Znowu chodzi o tę twoją przeklętą rodzinę? Nadal cię wkurzają? Myślałem, że po kolacji u staruszka kazałeś się im pieprzyć.

Ash pokręcił głową.

— Nie rozmawiałem z nimi od tygodni. Odwiedziłem dziadka. Spełniłem dobry uczynek. Udawałem posłusznego wnuczka. A na koniec powiedziałem rodzicom, żeby się pieprzyli.

Gabe roześmiał się.

— Chciałbym to widzieć.

Jace nadal marszczył brwi. Ash doceniał fakt, że przyjaciele tak bardzo się przejmują jego sytuacją rodzinną. W tej kwestii Gabe i Jace zawsze go wspierali, ale ostatnio nie chciał ich w to mieszać. Wolał, żeby Mia albo Bethany nie doświadczyły ataków ze strony jego rodziny. Zwłaszcza wrażliwa Bethany, która stanowiła doskonały materiał na ofiarę.

— Na pewno nie uprzykrzają ci życia? — dopytywał się Jace. — Gabe wyjeżdża w podróż poślubną, ale ja i Bethany zostajemy. Wiesz, że możesz na nas liczyć.

— Jestem już dużym chłopcem — odparł Ash. — Potrafię się postawić mamusi i tatusiowi. Ale dzięki za wsparcie. Na razie dali mi spokój. Od jakiegoś czasu są podejrzanie spokojni. Czekam, aż wydarzy się coś złego.

— Dobra, jeśli obiecujecie, że wszystko będzie jak należy i przez dwa tygodnie nie doprowadzicie firmy do ruiny, to wracam do domu, do Mii. Im szybciej skończy się ta noc, tym szybciej zostanie moją żoną i tym szybciej wyjedziemy w podróż poślubną.

— Skoro o firmie mowa — wtrącił Ash, zanim rozeszli się do domów — nigdy nie powiedziałeś, dlaczego tak nagle pozbyliśmy się Charlesa Willisa. Bez niego, po tym jak straciliśmy kolejnych dwóch inwestorów, ledwie zdołaliśmy doprowadzić do końca paryską umowę. Jest coś, o czym nam nie powiedziałeś?

Gabe nachmurzył się i zacisnął usta w wąską kreskę. Jace patrzył na niego pytająco. Wiedzieli jedynie, że Willis wyleciał, a tuż po nim, bez słowa wyjaśnienia, wycofało się kolejnych dwóch inwestorów. Jednym z nich był zamożny Teksańczyk, na którego stratę nie mogli sobie pozwolić. Szukając na gwałt nowych inwestorów, Jace ani Ash nie zadawali pytań. Zabrali się do pracy i zrobili wszystko, by wrócić do gry.

— Nie był odpowiednim partnerem do interesów — odparł ponuro Gabe. — Przekonałem się o tym, kiedy spotkaliśmy się w Paryżu. Wiedziałem, że nie chcę z nim pracować, niezależnie od tego, ile oferował. To była decyzja biznesowa. Podjąłem ją dla dobra firmy. Sam. Wiem, że jesteście moimi wspólnikami, ale nie mieliśmy czasu na zadawanie pytań. Musieliśmy opanować sytuację i uratować inwestycję.

Jace zmarszczył czoło. Widać było, że nie do końca wierzy przyjacielowi. Asha też nie do końca przekonały te wyjaśnienia, jednak jego twarz pozostała niewzruszona. Gabe kłamał, mówiąc, że była to decyzja biznesowa. W grę wchodziły pobudki osobiste. Ash nie miał pojęcia, co wydarzyło się w Paryżu, ale cokolwiek to było, sprawiło, że Gabe stracił zaufanie do Charlesa Willisa. Facet zapadł się pod ziemię po tym, jak odsunięto go od działań HCM.

Ash wzruszył ramionami. Najważniejsze, że udało im się opanować ten przeklęty chaos. Nie zamierzał dociekać, co ugryzło Gabe’a i o co poszło między nim a Willisem. To ich sprawa. Ważne, że się udało.

— Jeśli to wszystko, naprawdę chciałbym już iść do domu — oznajmił Gabe.

Po tych słowach wstał, a Jace poszedł za jego przykładem. Chryste, naprawdę się starzeli. Dochodziła dziesiąta, a oni szykowali się do wyjścia. No, ale mieli kobiety, które na nich czekały. W tej sytuacji Ash też miał ochotę jak najszybciej wrócić do domu.

Wyszedł z nimi i patrzył, jak Gabe wsiada do samochodu.

— Podrzucić cię, czy czekasz na kierowcę? — spytał Jace Asha.

Ten się zawahał. Nie był w nastroju do pogaduszek, a pytania Gabe’a z pewnością rozbudziły ciekawość Jace’a. Ale jeśli Ash odmówi, Jace nabierze podejrzeń, że coś go trapi. Lepiej wsiąść do samochodu i dać się podwieźć.

— Co u Bethany? — spytał Ash, sadowiąc się na fotelu pasażera. Zakładał, że jeśli zaczną rozmawiać o Bethany, przyjaciel nie będzie wściubiał nosa w nie swoje sprawy.

Jace się uśmiechnął.

— Wszystko w porządku.

— A Kingston? Dalej zachowuje się jak kretyn?

Jack Kingston był przybranym bratem Bethany, a także człowiekiem, przez którego omal nie umarła. Teraz przebywał na odwyku. Ash był zdania, że Jace potraktował go zbyt łagodnie. Osobiście spuściłby facetowi niezły łomot i wpakował go za kratki, jednak chcąc chronić Bethany, Jace załatwił Jackowi łagodniejszy wyrok, na mocy którego chłopak uzyskał nadzór kuratorski i miał przejść terapię odwykową.

— Nie kontaktuje się z nami i dobrze mi z tym — odparł Jace.

Ash uniósł brew.

— Bethany też tak uważa?

Jace westchnął.

— Ma dobre i złe dni. Kiedy skupia się na mnie i na nas, wszystko jest w porządku, ale gdy ma czas na rozmyślania, zaczyna się martwić. Wie, że facet spieprzył sprawę, i nie może się z tym pogodzić. Wątpię, by kiedykolwiek doszła do siebie. Ale nadal go kocha i zamartwia się tym, co zrobił.

— To fatalnie — mruknął Ash.

— Taa.

Kiedy podjechali pod dom, Ash odetchnął z ulgą, że Jace nie miał czasu go wypytywać. W przeciwnym razie na pewno by to zrobił. On zresztą postąpiłby tak samo, gdyby zauważył coś dziwnego w zachowaniu przyjaciela. Ale fakt, że sam zachowałby się w ten sposób, nie znaczył, że miał ochotę, by Jace interesował się jego życiem. Czuł się przez to jak totalny hipokryta, ale co tam.

— Czyli co, widzimy się jutro? — spytał Jace, kiedy jego przyjaciel wysiadał z samochodu.

— Jasne. Za nic nie przegapiłbym takiej okazji. Ty prowadzisz Mię do ołtarza?

— Tak. — Twarz Jace’a złagodniała.

— Nie powinniście mieć próby czy czegoś podobnego? — spytał Ash.

Wprawdzie jego doświadczenia w tej kwestii ograniczały się do pierwszego ślubu Gabe’a, ale uroczystości organizowane z takim rozmachem jak ślub Gabe’a i Mii z całą pewnością zasługiwały na to, by je wcześniej przećwiczyć.

Jace się roześmiał.

— Mieliśmy, staruszku, wczoraj wieczorem. Niestety nie przyszedłeś. W sumie nic dziwnego; masz przecież stać obok Gabe’a. Mia opieprzy cię za to, że się nie pojawiłeś. Próbowałem cię kryć. Powiedziałem, że masz od cholery roboty i że zostałeś w pracy po to, żeby Gabe mógł pojawić się na próbie. To ją uspokoiło.

— Chryste — rzucił Ash. — Czuję się jak ostatni dupek. Kompletnie wyleciało mi z głowy. Zapomniałbym o ślubie, gdybym wcześniej w biurze nie spotkał Gabe’a.

— Ostatnio rzadko cię widzę. — W głosie Jace’a słychać było ciekawość. — Wszystko w porządku? W pracy raczej nic się nie dzieje, chyba że jest coś, o czym mi nie mówisz. Odkąd Gabe ubzdurał sobie, że przed wyjazdem musi pozałatwiać wszystkie ważne sprawy, w firmie panuje dziwny spokój.

— Po prostu byłem zajęty. Nic wielkiego.

Jace pochylił się, zanim Ash zdążył zamknąć drzwi samochodu.

— Posłuchaj, wiem, że wszystko wygląda… inaczej. Odkąd jestem z Bethany. Wiem o tym. Ale nie chcę, żeby to zmieniło coś między nami, Ash. Jesteś dla mnie jak brat.

— Rzeczy się zmieniają — odparł ze spokojem Ash. — Nic na to nie poradzimy. Nie szukaj dziury w całym. Bądź szczęśliwy i postaraj się, żeby Bethany była szczęśliwa.

— Czyli między nami wszystko w porządku? — spytał Jace. — Bo ostatnio jesteś jakiś nieobecny. Nie tylko ja to zauważyłem.

Ash zdobył się na uśmiech.

— Tak, stary, między nami wszystko w porządku. I przestań się zachowywać jak pieprzona niańka. Jedź do domu, do swojej kobiety. Zobaczymy się jutro. Wystąpię w przeklętym smokingu. Tylko dla Mii jestem w stanie zrobić coś takiego.

Jace się roześmiał.

— Jasne, mów mi to jeszcze. Bethany i ja zamierzamy uciec i wziąć ślub w tajemnicy przed całym światem.

— Ustaliliście już datę?

Jace i Bethany zaręczyli się na przyjęciu urodzinowym Bethany, ale jeszcze nie ustalili daty ślubu, w każdym razie Ash nic o tym nie wiedział. Chociaż ostatnio tak bardzo zaniedbał życie towarzyskie, że być może coś przeoczył.

— Jeszcze nie — odparł Jace. — Czekaliśmy, aż sprawa z Jackiem się uspokoi. Nie chciałem, żeby Bethany zadręczała się tym w dniu ślubu. Kiedy Jack wyjdzie z odwyku i doprowadzi się do porządku, wyjedziemy gdzieś i pobierzemy się na plaży.

— Brzmi świetnie. Do zobaczenia jutro.

Ash zamknął drzwi i poklepał bok samochodu, dając przyjacielowi znak, że może jechać, po czym odwrócił się i zniknął w drzwiach budynku.

Po powrocie do mieszkania wszedł prosto do sypialni i spojrzał na obraz, który właściciel galerii trzymał na zapleczu. Ten, który nigdy nie trafił na wystawę.

Pozostałe stały oparte o ścianę w salonie, ale ten zaniósł do sypialni, chcąc mu się przyjrzeć, kiedy wieczorem wróci do domu. Zżerała go ciekawość, więc delikatnie rozwinął papier.

— Jasna cholera — jęknął.

Obraz był… oszałamiający. Prowokacyjny, ale seksowny jak diabli.

Przedstawiał Josie.

A może jej tatuaż albo to, jak wyobrażał go sobie Ash. Wprawdzie widział tylko niewielki jego fragment, kiedy koszulka podjechała jej do góry, ale tatuaż na obrazie znajdował się w tym samym miejscu i też przedstawiał winorośl z kwiatami.

Kobieta na obrazie siedziała odwrócona profilem i była naga. Ash podziwiał jej biodra, ręce, którymi zakrywała piersi, i delikatne, miękkie ciało pod ramieniem. Bok dziewczyny pokrywał kolorowy, kwiecisty tatuaż, który zawijał się na biodrze i znikał między nogami.

Musiał wić się po wewnętrznej stronie uda i Ash umierał z ciekawości, czy jest to dokładna replika tatuażu Josie. Chryste, jak bardzo chciał to wiedzieć. Marzył o tym, by wodzić palcami i językiem po zdobiących jej ciało zawijasach.

Spoglądał na obraz, chłonąc każdy najdrobniejszy szczegół. Właściciel galerii był głupcem, że go nie wystawił. Czy w ogóle rzucił na niego okiem? Obraz emanował erotyzmem, a mimo to nie można mu było odmówić walorów artystycznych.

Długie jasne włosy opadały kobiecie na plecy, a ich końcówki unosiły się, jak na delikatnym wietrze. Ręce przyciskała do ciała, a rozcapierzone palce wbijały się w ramię, spod którego widać było fragment piersi. Delikatnej. Na wskroś kobiecej. I tak pięknej, że poczuł, jak wzbiera w nim pożądanie.

Jasna cholera, jak to możliwe, że miał obsesję na punkcie kobiety, którą tylko raz widział na oczy? A obraz Josie jeszcze bardziej pogarszał sprawę.

Jutro go oprawi i zawiesi nad łóżkiem, tak by widział go za każdym razem, gdy wejdzie do sypiali. Albo nie. Powiesi go na ścianie naprzeciw łóżka, żeby był pierwszą rzeczą, którą zobaczy tuż po przebudzeniu, i ostatnią, na jaką spojrzy przed snem.

To nie była zwykła obsesja. Miał kompletnego świra na punkcie tej kobiety. Musiał wziąć się w garść.

Johnny przyniesie jej biżuterię dopiero pojutrze, bo jutro, ze względu na ślub Gabe’a, firma będzie zamknięta. Wtedy Ash pomyśli, jak jej ją oddać. Mógłby ją wysłać pocztą, ale wówczas by się nie spotkali. A on zamierzał ponownie zobaczyć tę dziewczynę. I to już wkrótce.

Rozdział 4

Dzień po ślubie Gabe’a Ash siedział w gabinecie i spoglądał na pudełeczko z biżuterią, którą Josie zastawiła w lombardzie. Oglądał uważnie każdą błyskotkę, po czym zawijał ją w bibułkę, by przypadkiem jej nie uszkodzić.

Nie miał przed sobą odpustowych błyskotek. Ash nie był ekspertem, ale biżuteria wydawała się stara i autentyczna. Zdecydowanie nie były to tanie podróbki. Była warta więcej niż pieniądze, które dostała za nią Josie, i właściciel lombardu dobrze o tym wiedział, sądząc po cenie, którą sobie za nią zaśpiewał.

Ashowi nie podobał się ten desperacki krok. Dziewczyna była zmuszona zastawić biżuterię i dostała za nią marne grosze tylko dlatego, że nie miała innego wyjścia. W tej kwestii zamierzał dać jej prawo wyboru. Tylko co z jej innymi wyborami? Tu Ash nie był już taki wspaniałomyślny.

Uchodził za aroganta i człowieka wymagającego, bo taki właśnie był, i wcale mu to nie przeszkadzało. Wiedział, czego chce, a chciał Josie. Teraz musiał tylko nadać sprawie odpowiedni bieg.

Dzwonek interkomu wyrwał go z zamyślenia. Poirytowany Ash podniósł głowę.

— Panie McIntyre, jest tu pańska siostra. Chce się z panem spotkać — oznajmiła Eleanor, jego sekretarka. W jej energicznym głosie słychać było zdenerwowanie.

Nie tylko Gabe i Jace wiedzieli, co Ash sądzi o swojej rodzinie. Eleanor od lat pracowała w firmie i wolała nie dzwonić do niego z tego rodzaju informacjami.

Co, do cholery, robiła tu Brittany? Czyżby wysłała ją matka, żeby odwaliła za nią brudną robotę? Ash poczuł, jak skacze mu ciśnienie, choć wiedział, że nie powinien tak reagować.

— Wpuść ją — polecił ponuro.

Nie miał zamiaru prać rodzinnych brudów poza czterema ścianami własnego gabinetu. Czegokolwiek chciała Brittany, poświęci jej kilka minut i da do zrozumienia, że nie jest tu mile widziana. Nikt z jego rodziny nie był tu mile widziany i nikt raczej nie zaglądał do biur HCM. Oszczędzali swój jad na święta i spotkania rodzinne.

Gdyby któreś z nich przekroczyło próg siedziby HCM, musieliby przyznać, że firma to świetnie prosperujący biznes, i przestaliby traktować ją jak wstydliwy sekret, o którym nikt nie chciał rozmawiać. Zobaczyliby, że Ash nie potrzebuje rodziny i radzi sobie świetnie bez ich pomocy i znajomości.

Chwilę później rozległo się ciche pukanie do drzwi, po którym nastąpiło równie ciche „proszę”.

Drzwi otworzyły się powoli i do gabinetu weszła siostra Asha. Z jej twarzy wyczytał lęk. Wyglądała na zdenerwowaną, a nawet przerażoną.

— Ash? — spytała łagodnie. — Możemy porozmawiać?

Brittany była kopią jego matki. Matce Asha trudno było odmówić urody; była piękną kobietą, a Brittany jej w tym dorównywała, jeśli nie prześcigała. Jedyny problem polegał na tym, że ich matka miała paskudny charakter, co w oczach Asha czyniło ją wyjątkowo szpetną. Zbyt dobrze wiedział, że za fasadą pięknej twarzy kryje się zimny i wyrachowany umysł. Był przekonany, że matka nie jest w stanie kochać nikogo poza sobą. Nie mógł pojąć, dlaczego w ogóle zdecydowała się na dzieci. I to nie jedno, ale aż czworo.

Oprócz Brittany miał dwóch starszych braci, którzy żyli pod surowymi rządami rodziców. Najmłodsza z czwórki rodzeństwa, Brittany, zbliżała się do trzydziestki. A może skończyła już trzydzieści lat? Ash nie pamiętał i wcale się tym nie przejmował. Ją również rodzice trzymali na smyczy. Może nawet bardziej niż braci.

To matka wybrała jej męża. Starszego faceta, któremu oddała swoją jedyną córkę tuż po tym, jak ta ukończyła college. Bogatego. Wpływowego. Z koneksjami. Małżeństwo przetrwało ledwie dwa lata i zdaniem matki to Brittany była odpowiedzialna za jego rozpad. Nie miało znaczenia, że prowadzący swoje prywatne śledztwo Ash odkrył niejedną ciemną sprawkę, którą miał na sumieniu Robert Hanover.

Jego zdaniem Hanover był człowiekiem, który nie nadawał się na męża Brittany ani jakiejkolwiek innej kobiety. Jednak Brittany potulnie poddała się matczynej woli, mimo iż Ash ostrzegał ją, że jej narzeczony nie jest tym, za kogo się podaje.

Przynajmniej miała odwagę, żeby zakończyć to małżeństwo. Zaskoczyła go tym.

— O co chodzi? — spytał beznamiętnie. Ruchem ręki nakazał jej, by usiadła na krześle, naprzeciw biurka.

Brittany przycupnęła na krawędzi, z każdym ruchem zdradzając, jak bardzo jest niepewna i zdenerwowana.

— Potrzebuję twojej pomocy — wydusiła.

Uniósł brew.

— Co się stało? Pokłóciłaś się z ukochaną mamusią?

Posłała mu wściekłe spojrzenie.

— Proszę, Ash, nie rób tego. Wiem, że zasłużyłam na twoje kpiny i pogardę. Zasłużyłam na mnóstwo różnych rzeczy. Ale chcę z tym skończyć. I potrzebuję twojej pomocy. Wstyd mi, że musiałam tu przyjść i błagać cię o pomoc, ale nie wiem, do kogo mogłabym się zwrócić. Gdybym poszła do dziadka, powiedziałby o wszystkim mamie i nic by mi z tego nie przyszło. Jesteś jego ulubieńcem. Na nas nie może patrzeć.

Zaskoczyła go jej szczerość. Pochylił się nad biurkiem i spojrzał na nią spod przymrużonych powiek.

— Chcesz z tym skończyć. Co dokładnie masz na myśli, Brittany?

— Chcę się od nich uwolnić — odparła łamiącym się głosem. — Od nich wszystkich.

— Co takiego ci zrobili? — spytał Ash.

Pokręciła głową.

— Nic. To znaczy nic, czego nie zrobili mi już wcześniej. Wiesz, jacy oni są, Ash. Zawsze ci zazdrościłam. Posłałeś ich do diabła i poszedłeś własną drogą. Ja poślubiłam mężczyznę, którego wybrała dla mnie matka, robiłam dobrą minę do złej gry i poległam na całej linii. Po rozwodzie nie dostałam ani centa, jednak wcale się tym nie przejęłam. Chciałam tylko zakończyć to małżeństwo. Ale gdyby nie pomoc rodziców, nie miałabym nic. Nie chcę dłużej tak żyć. Ich pomoc nie jest bezinteresowna. Mam trzydzieści lat i gdzie jestem? Nie mam własnego życia ani pieniędzy. Nic.

Smutek w jej głosie dotknął Asha do żywego. Wiedział, o czym siostra mówi. Równie dobrze to on mógłby się znaleźć na jej miejscu. Jego bracia byli w tej samej sytuacji. Nie podobało mu się to, że Brittany wygląda jak zbity pies. Mimo to pamiętał, jaką kiedyś była suką i jak bardzo chciała upodobnić się do matki.

— Co zamierzasz zrobić? — spytał ze spokojem.

— To żałosne, że nie wiem, prawda? Nie wiem nawet, od czego zacząć. Przyszłam do ciebie, bo nie miałam dokąd pójść. Kiedy przyjdzie co do czego, przyjaciele przestają być przyjaciółmi. Są przy mnie, kiedy wszystko jest jak należy, ale nie mogę liczyć na ich prawdziwe wsparcie.

— Pomogę ci — odparł ze spokojem Ash. — Jace ma mieszkanie, w którym najpierw mieszkała Mia, a do niedawna Bethany, jego narzeczona. Teraz stoi puste. Mogę je od niego kupić albo wynająć, dopóki nie znajdziemy ci czegoś innego.

Spojrzała na niego zdumionym wzrokiem.

— Masz pracę? — spytał.

Oblała się rumieńcem i spuściła wzrok.

— Nie krytykuję cię, Brittany — dodał łagodnie. — Pytam, żeby wiedzieć, jak ci pomóc.

Pokręciła głową.

— Nie. Mieszkam z rodzicami. Nie chodzi o to, że nie chcę pracować, ale nie wiem nawet, co mogłabym robić.

— Mogłabyś robić mnóstwo rzeczy — odparł. — Jesteś mądra. Skończyłaś studia. Po prostu boisz się konfrontacji z prawdziwym światem.

Powoli pokiwała głową.

— Mogę załatwić ci pracę w jednym z hoteli, ale musisz wiedzieć, że będzie to prawdziwa praca z prawdziwymi obowiązkami. Mogę pociągnąć za sznurki, ale jeśli nie będziesz się przykładała, wylecisz. Rozumiesz?

— Rozumiem i dziękuję, Ash. Nie wiem, co powiedzieć. My… ja… byłam wobec ciebie podła. — Łzy napłynęły jej do oczu, kiedy spojrzała na niego z powagą. — Nienawidzą cię, bo nie mają nad tobą kontroli. Ja pozwalałam się kontrolować. Teraz, kiedy się to skończy, mnie również znienawidzą.

Ash sięgnął ponad biurkiem i ujął jej dłoń.

— Nie potrzebujesz ich, Brittany. Jesteś młoda i bystra. Dasz sobie radę sama. Po prostu potrzebujesz kogoś, kto ci trochę pomoże. Ale bądź gotowa. Będziesz musiała być silna. Nasza matka to suka. Kiedy dowie się, co zamierzasz, wykorzysta każdą możliwą broń, którą ma w swoim arsenale.

— Dzięki — szepnęła. — Jakoś ci to wynagrodzę, Ash. Przysięgam.

Uścisnął jej rękę.

— Wystarczy, że zaczniesz żyć własnym życiem i nie pozwolisz, by znowu zaczęli cię kontrolować. Pomogę ci. Zrobię co w mojej mocy, żeby ochronić cię przed tym gównem. Ale będziesz musiała pokazać, jak bardzo jesteś silna. Chciałbym wierzyć, że znowu możemy być rodziną.

Ujęła w dłonie jego rękę i utkwiła w nim spojrzenie błyszczących oczu.

— Ja również tego chcę.

— Zadzwonię do Jace’a i zobaczę, co z tym mieszkaniem. Jeśli nie będziesz mogła w nim zamieszkać, rozejrzymy się za czymś innym. Chcesz, żebym pojechał z tobą po twoje rzeczy?

Pokręciła głową.

— Spakowałam wszystko. To znaczy ciuchy i trochę drobiazgów. Nie mam nic więcej do zabrania. Przywiozłam je ze sobą. Walizki stoją w recepcji. Przyjechałam taksówką. Nie bardzo wiedziałam, co zrobię, jeśli nie będziesz chciał się ze mną spotkać.

— Dobrze, w takim razie zadzwonię do Jace’a i pójdziemy po twoje rzeczy. Dziś przenocujesz u nas w hotelu. Trzeba będzie kupić parę rzeczy do mieszkania. Zajmę się tym dziś. Założysz konto w banku, a ja i przeleję pieniądze, żebyś przetrwała do pierwszej wypłaty. Odpocznij trochę i wróć za kilka dni. Do tego czasu powinienem załatwić ci jakąś pracę.

Brittany wstała, obeszła biurko i zarzuciła mu ręce na szyję. Zaskoczony chwycił ją, żeby nie upadła, dźwignął się z fotela i ją przytulił.