Strona główna » Obyczajowe i romanse » Rachel. Z nakazu serca

Rachel. Z nakazu serca

4.00 / 5.00
  • ISBN:
  • 978-83-238-9948-8

Jeżeli nie widzisz powyżej porównywarki cenowej, oznacza to, że nie posiadamy informacji gdzie można zakupić tę publikację. Znalazłeś błąd w serwisie? Skontaktuj się z nami i przekaż swoje uwagi (zakładka kontakt).

Kilka słów o książce pt. “Rachel. Z nakazu serca

 

Fascynująca opowieść o niezwykłej rodzinie Stanislaski. Jej członkowie wspierają się w każdej sytuacji!

Mieszkający na Manhattanie były marynarz, Zack Muldoon, pilnie potrzebuje doświadczonego i sprytnego adwokata. Uważa, że piękna Rachel Stanislaski, obrońca z urzędu, nie da rady poprowadzić sprawy jego nastoletniego brata, który wpadł w poważne tarapaty. Po bliższym poznaniu pani adwokat Zack odkrywa, że jest ona nie tylko wyśmienitą prawniczką, ale też fascynującą kobietą...

W cyklu Rodzina Stanislaskich ukazały się następujące tytuły:

Alex - Szczęśliwa pomyłka

Kate - Pasja życia

Michaił – Uwodząc dziedziczkę

Natasza – Druga miłość

Nick – Czekając na miłość

Rachel – Z nakazu serca

Polecane książki

Autor prezentuje swoje badania dotyczące pierwotnego ustroju Polski piastowskiej, a więc czasów, kiedy dopiero kształtowała się nasza państwowość. Jak nietrudno się domyślić, proces ten nie przebiegał szybko i gładko. Pierwsi Piastowie, scalając – co prawda spokrewnione ze sobą plemiona słowiańskie ...
Tytuł tomiku pochodzi od jednego z wierszy, a skoro został on wyróżniony w ten sposób przez samego autora, warto pójść tym tropem, tropem słów, i potraktować go jak przewodnika. Dobro, pasje, marzenia, miłość… – to nie tylko pojedyncze, oderwane od siebie wyrazy, ale także obrazy, które poeta ...
Z początkiem 2016 r. weszły w życie przepisy przewidujące opodatkowanie 70% zryczałtowanym podatkiem niektórych odszkodowań oraz odpraw otrzymywanych od spółek z udziałem środków publicznych. Są to spółki, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego, ich związki lub inne państwowe os...
Ludzkość opuściła Starą Ziemię i skolonizowała odległe światy. Stało się to możliwe dzięki odkryciu tuneli czasoprzestrzennych, które skróciły drogę do układów gwiezdnych z planetami nadającymi się do zamieszkania. Właśnie dlatego sektor Victorii stał się węzłem komunikacyjnym i handlowym dla pozost...
Świąteczne love story, które rozgrzeje każde serce! Chociaż na zewnątrz pada śnieg, to w zacisznej górskiej chatce atmosfera robi się bardzo gorąca. Kitty Shakespeare ma nadzieję, że odniesie sukces w branży filmowej w Los Angeles. Zamiast wymarzonego stażu dostaje na czas świąt posadę niani u produ...
„Wszechświat i Ty” to wspaniały przewodnik po zagadnieniach szeroko pojętego rozwoju duchowego i samodoskonalenia. Unikatowa perspektywa sprawia, że ten praktyczny podręcznik, w równym stopniu zainspiruje, co dostarczy praktycznych porad pomocnych na duchowej ścieżce....

Poniżej prezentujemy fragment książki autorstwa Nora Roberts

RODZINA STANISLASKINora RobertsRachelZ nakazu serca

Tłumaczyła
Agnieszka Bednarska

PROLOG

Nick nie był w stanie zrozumieć, jak mógł postąpić aż tak głupio. Zapewne przynależność do gangu była dla niego ważniejsza, niż chciał przyznać. Może po prostu złość na cały świat zmusiła go do skorzystania z szansy, jaką przyniosło życie. No i z pewnością straciłby twarz, gdyby się wycofał, kiedy Reece, TJ. i Cash już się zdecydowali.

A przecież nigdy wcześniej tak naprawdę nie złamał prawa.

No, niezupełnie, przypomniał sobie, przechodząc przez wybitą szybę na tyłach sklepu elektronicznego. Jednak dawniej to były tylko drobne wykroczenia. Gra w trzy karty dla naiwniaków i turystów, kradzież zegarków czy innych drobiazgów w salonie Gucciego na Piątej Alei, podrobienie kilku praw jazdy, żeby starczyło na piwo. Przez pewien czas pracował też w warsztacie przerabiającym kradzione samochody, ale przecież sam nie kradł. On tylko rozkładał je na części. Kilka razy został przyłapany na walce z Hombres, lecz to była sprawa honoru i lojalności.

Włamanie do sklepu i kradzież kalkulatorów oraz odtwarzaczy osobistych były poważnym skokiem. I choć wieczorem, przy piwie, wydawało się to dość zabawne, rzeczywistość była inna.

Nick widział siebie w pułapce, jak zresztą zawsze w życiu. Nie było łatwego wyjścia.

– Słuchaj, to lepsze niż kradzież czekoladek, co? – Chytre oczka Reece’a zlustrowały półki magazynu. Był niski, miał niezdrową cerę. Kilka ze swoich dwudziestu lat spędził w poprawczaku. – Będziemy bogaci.

T.J. zachichotał. W ten sposób wyrażał poparcie dla Reece’a. Cash, który zawsze miał własne zdanie, już wpychał kasety wideo do czarnej torby.

– Chodź, Nick. – Reece rzucił mu wojskowy plecak. – Załaduj go.

Zimny pot spłynął po plecach Nicka, gdy wpychał radia i magnetofony. Co on tu robi, u diabła? Okrada jakiegoś frajera, który po prostu próbuje zarobić na życie? To nie to samo co obrabianie turystów lub zabawa w pasera. To jest kradzież, na litość boską!

– Słuchaj, Reece, ja… – Urwał, kiedy Reece odwrócił się i zaświecił mu latarką w oczy.

– Masz problem, bracie?

Nick poczuł się jak w potrzasku. Jego rezygnacja nie powstrzyma innych. Wezmą to, po co przyszli, on natomiast będzie skończony.

– Nie, nie. – Chciał szybko mieć to za sobą, więc wepchnął więcej pudełek, nawet ich nie oglądając.

– Nie bądźmy zbyt pazerni, dobra? Musimy jeszcze wynieść towar i dać komuś do sprzedania. Powinno być tego tyle, żebyśmy dali radę.

– Dlatego właśnie cię trzymam. Masz łeb. – Reece uśmiechnął się szyderczo i klepnął Nicka w plecy. – Nie martw się sprzedażą. Mówiłem, że mam kontakty.

– Racja. – Nick oblizał suche wargi i przypomniał sobie, że jest Kobrą. Zawsze tak będzie.

– Cash i T.J., zabierzcie pierwszą partię do samochodu! – Reece zabrzęczał kluczykami. – I zamknijcie go dobrze. Nie chcemy przecież, żeby nam jakieś ciemne typy wszystko wykradły?

– Oczywiście, proszę pana. – T.J. ryknął śmiechem. – Wszędzie teraz pełno złodziei. Prawda, Cash?

Cash jęknął w odpowiedzi i z trudem przelazł przez okno.

– Ten T.J. to idiota! – Reece z trudem podniósł pudło z magnetowidami. – Pomóż mi, Nick.

– Myślałem, że chodzi tylko o drobnicę.

– Zmieniłem zdanie. – Reece wepchnął karton w ręce Nicka. – Moja stara aż piszczy, żeby mieć coś takiego. – Zatrzymał się na chwilę. – Wiesz, jaki masz problem, stary? Za dużo wyrzutów sumienia. My, Kobry, jesteśmy rodziną. Tylko wobec rodziny musisz mieć sumienie. – Odebrał magnetowidy i zniknął w ciemnościach.

Rodzina… Reece ma rację. Kobry są jego rodziną.

Może na nich liczyć. Musi na nich liczyć. Zapomniał o wątpliwościach i zarzucił torbę na plecy. Powinien myśleć o sobie, no nie? Jego dola za ten skok wystarczy na czynsz za miesiąc lub dwa. Zapłaciłby za mieszkanie uczciwie, gdyby nie stracił pracy w bazie samochodowej.

Wszystkiemu winna jest zła gospodarka. Jeśli tylko za pomocą kradzieży może związać koniec z końcem, to z pretensjami powinien się zgłosić do rządu. Ten pomysł go rozbawił. Reece ma rację.

– Może pomóc?

Nick zamarł w pół drogi. W świetle latarni zobaczył lufę rewolweru i błysk odznaki. Przemknęło mu przez głowę, że mógłby cisnąć w policjanta plecakiem i uciec. Glina pokręcił głową i podszedł bliżej. Był młody, miał ciemne włosy. Wydawał się zmęczony, a wyraz jego oczu ostrzegł Nicka, że takie sztuczki zna już na pamięć.

– Powiedz sobie, że po prostu zabrakło ci szczęścia – zaproponował policjant.

Nick, zrezygnowany, postawił torbę na ziemi. Następnie odwrócił się i stanął twarzą do muru, czekając na rewizję.

– Czy szczęście w ogóle istnieje? – mruknął, gdy policjant recytował mu formułkę o jego prawach.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Z teczką w jednej ręce i niedojedzoną drożdżówką w drugiej Rachel wbiegała do gmachu sądu. Nie lubiła się spóźniać. Nie cierpiała. Sama ściągnęła sędziego Hatchet-Face’a Snydera na poranne przesłuchanie. Dlatego jeszcze bardziej była zdecydowana siedzieć na miejscu obrońcy o ósmej pięćdziesiąt dziewięć. Jeszcze trzy minuty. Byłaby wcześniej, gdyby nie zatrzymano jej w biurze.

Skąd mogła wiedzieć, że szef będzie czekał z jeszcze jedną sprawą? Stąd, że już od dwóch lat jesteś adwokatem, odpowiedziała sobie w myślach. Powinnaś się była czegoś nauczyć.

Spojrzała na tłum czekający na windy i wybrała schody. Przeklinając wysokie obcasy, biegła po dwa stopnie naraz. Jednocześnie kończyła drożdżówkę. Nie było sensu myśleć o kawie, której tak potrzebowała.

Zatrzymała się przed drzwiami. W ciągu dziesięciu sekund poprawiła niebieski żakiet i potargane, sięgające szyi włosy. Szybka kontrola wykazała, że klipsy są jeszcze na miejscu. Spojrzała na zegarek i odetchnęła z ulgą. Zdążyła.

Spokojnym krokiem weszła do sali sądowej. Jej klientkę, dwudziestoczteroletnią prostytutkę, właśnie doprowadzano na miejsce. Z aktu oskarżenia wynikało, że prokurator nie mógłby uzyskać więcej niż niewysokie odszkodowanie i krótki wyrok. Kradzież portfela pogorszyła sprawę.

Rachel zdążyła już wytłumaczyć rozgoryczonej klientce, że nie wszyscy mężczyźni są tak zażenowani, żeby milczeć, kiedy tracą dwieście dolarów i kartę kredytową.

– Proszę wstać!

Na salę wkroczył sędzia Hatchet-Face. Fałdy togi powiewały wokół jego potężnej sylwetki. Miał skórę koloru kawy cappuccino oraz twarz okrągłą i nieprzyjazną jak obnoszone w Halloween wydrążone dynie.

Sędzia Snyder nie tolerował spóźnień, impertynenckich uwag i wyjaśnień podczas posiedzeń. Rachel rzuciła okiem na zastępcę prokuratora, z którym mieli stanowić parę. Wymienili znaczące spojrzenia i zabrali się do pracy.

W przypadku prostytutki sukces był połowiczny. Wyrok brzmiał: dziewięćdziesiąt dni aresztu. Widać było, że klientka nie jest zadowolona. W drugiej sprawie Rachel miała więcej szczęścia…

– Wysoki Sądzie, mój klient w dobrej wierze zapłacił za gorący posiłek. Kiedy dostarczono pizzę, okazało się, że jest zimna. Wtedy mój klient zaoferował kawałek chłopcu, który ją przywiózł. Niestety, podał mu go zbyt, że tak powiem, serdecznie, no i w czasie szamotaniny pizza wylądowała na głowie dostawcy…

– Bardzo zabawne, pani mecenas. Pięćdziesiąt dolarów.

Rachel z trudem przetrwała przedpołudniową sesję. Kieszonkowiec, nałogowy pijak, dwa napady i drobna kradzież. Skończyli w południe. Ostatnia była sprawa złodzieja sklepowego, już trzeci raz złapanego na gorącym uczynku. Rachel wykorzystała chyba wszystkie umiejętności, żeby wymusić na sędzi zgodę na badania psychiatryczne.

– Zupełnie nieźle. – Prokurator był tylko o kilka lat starszy od Rachel, ale uważał się za starego wygę. – Udało się nam po równo.

– O, nie, Spelding. Wygrałam tylko sprawę tego złodzieja. – Uśmiechnęła się i zamknęła teczkę.

– Możliwe. – Szedł obok niej. Od tygodni bezskutecznie próbował umówić się z nią na randkę. – A jeśli okaże się, że on nie ma żadnych zaburzeń psychicznych?

– No oczywiście. Siedemdziesięciodwuletni facet kradnie tylko jednorazowe maszynki do golenia i kartki pocztowe, koniecznie z kwiatkiem. Na pierwszy rzut oka widać, że to postępowanie w pełni racjonalne.

– Wy, adwokaci, macie takie miękkie serca – zakończył łagodnie, ponieważ podziwiał styl, jaki Rachel demonstrowała na sali sądowej. Podziwiał również jej nogi. – Powiem ci coś. Postawię ci lunch, a ty spróbujesz mnie przekonać, dlaczego społeczeństwo powinno nadstawiać drugi policzek.

– Przykro mi. – Rzuciła mu krótki uśmiech i skierowała się w stronę schodów. – Klient na mnie czeka.

– W więzieniu?

Wzruszyła ramionami.

– Tak to zwykle bywa. Może następnym razem będziesz miał więcej szczęścia.

Na posterunku panował hałas i mocno pachniało zwietrzałą kawą. Rachel trzęsła się zimna. A wczoraj w prognozie zapowiadano babie lato. Nad Manhattan nadciągała ogromna, zwiastująca ulewny deszcz chmura. Żałowała, że nie wzięła płaszcza ani parasolki.

Przy odrobinie szczęścia za godzinę mogła być z powrotem w swoim biurze. Z dala od nadchodzącej ulewy. Wymieniła pozdrowienia ze znajomymi policjantami i sięgnęła po leżącą na biurku przepustkę dla odwiedzających.

– Nicholas LeBeck – powiedziała sierżantowi na dyżurze. – Usiłowanie włamania.

– Tak, tak… – Sierżant przerzucił papiery. – Twój brat go przyprowadził.

Rachel westchnęła. Posiadanie brata policjanta nie zawsze ułatwia życie.

– Słyszałam. Czy zatrzymany gdzieś dzwonił?

– Nie.

– Ktoś do niego przychodził?

– Nie.

– Wspaniale. – Rachel wzięła plik dokumentów. – Chciałabym go zobaczyć.

– Nie ma sprawy. Wydaje mi się, że czeka na ciebie kolejny przegrany. Idź do sali A.

– Dzięki.

Udało jej się wydębić kubek kawy; zabrała go z sobą do dużego pokoju, w którym królował długi stół i cztery zniszczone krzesła, a główną ozdobą były zakratowane okna. Usiadła i zaczęła przeglądać papiery dotyczące Nicholasa LeBecka.

Jej klient miał dziewiętnaście lat, nie pracował, wynajmował pokój gdzieś w Lower East Side. Lekko westchnęła, czytając listę jego przewinień. Nie było tam nic specjalnego, ale wszystko razem wskazywało, że chłopak ma skłonności do pakowania się w tarapaty. Włamanie to jednak poważniejsza sprawa i Rachel nie mogła liczyć na to, że zostanie potraktowany jako niepełnoletni. W jego torbie znaleziono sprzęt elektroniczny wartości kilku tysięcy dolarów. Złapał go detektyw Aleksij Stanislaski.

Z pewnością usłyszy coś od brata. Ucieranie jej nosa było jedną z jego największych przyjemności.

Piła kawę, kiedy otworzyły się drzwi. Obserwowała chłopaka wprowadzanego do pokoju przez znudzonego policjanta.

Prawie metr osiemdziesiąt, sześćdziesiąt parę kilo. Mógłby ważyć więcej. Zmierzwione ciemnoblond włosy prawie do ramion, usta wykrzywione w kpiącym uśmieszku. Gdyby nie to, mógłby być interesujący. W uchu błyszczał mały kamień. Oczy też byłyby ładne, gdyby nie czający się w nich pełen goryczy gniew.

– Dziękuję. – Skinęła głową. Policjant zdjął oskarżonemu kajdanki i zostawił ich samych. – Panie LeBeck, jestem Rachel Stanislaski i będę pana bronić.

– Ostatni adwokat, jakiego miałem, był niski, chudy i łysy. – Opadł na krzesło i usiadł tak, żeby móc je przechylić. – Tym razem mam szczęście.

– Raczej niewielkie. Został pan schwytany przy wychodzeniu przez okno z zamkniętego sklepu. Na dodatek miał pan przy sobie towar wartości około sześciu tysięcy dolarów.

– Nie do wiary, ile sobie liczą za ten szajs. – Nie jest łatwo utrzymać grymas na twarzy po nocy spędzonej w więzieniu, ale Nick był dumny. – Ma pani papierosa?

– Nie, panie LeBeck. Chcę jak najszybciej ruszyć tę sprawę, tak żeby mógł pan wyjść za poręczeniem. Chyba że woli pan nocować w więzieniu.

Wzruszył chudymi ramionami i próbował przybrać nonszalancką pozę.

– Nie chciałbym, kochanie. Zostawiam to tobie.

– To świetnie. A nazywam się Stanislaski. Pani Stanislaski. Dostałam pana sprawę dziś rano, kiedy wychodziłam z kancelarii do sądu. Miałam czas tylko na krótką rozmowę z prokuratorem. Ze względu na poprzednie postępowania sądowe i rodzaj przestępstwa, które tym razem pan popełnił, zdecydowano się na proces przeciwko osobie pełnoletniej. Aresztowanie odbyło się zgodnie z zasadami. Nic pana nie uratuje.

– Nawet na to nie liczyłem.

– Rzadko się to zdarza. – Złożyła dłonie na aktach. – Skoncentrujmy się na zatrzymaniu. Został pan złapany na gorącym uczynku i jeżeli zamierza pan opowiedzieć mi bajkę, że zobaczył pan wybite okno i wszedł, żeby samemu kogoś aresztować…

Nie mógł powstrzymać się od uśmiechu.

– Niezłe.

– To śmierdzi z daleka. Ponieważ policjant nie popełnił żadnego błędu i na swoje nieszczęście ma pan całą listę wcześniejszych wykroczeń, będzie pan musiał zapłacić. Ile, to już zależy od pana.

Nadal się bujał na krześle, choć po plecach zaczęły mu spływać strużki potu. Cela. Tym razem zamkną go w celi – nie na godziny, ale na całe miesiące lub lata.

– Słyszałem, że więzienia są przepełnione. Podatników to sporo kosztuje. Myślę, że prokurator mógłby nam pójść na rękę.

– Wspominaliśmy o tym. – Nie tylko gorycz. Nie zwykły gniew. W jego oczach zobaczyła również strach. Był młody i bał się, a ona nie wiedziała, w jakim stopniu będzie mogła mu pomóc. – Z tego sklepu wyniesiono towar wartości ponad piętnastu tysięcy dolarów. Grubo więcej niż to, co pan miał. Nie był pan sam w tym sklepie, panie LeBeck. Pan o tym wie, ja wiem, policja wie. A w związku z tym wie i prokurator. Proszę podać parę nazwisk, wskazać miejsce, gdzie policja to znajdzie, a być może uda mi się pana wyciągnąć.

Krzesło Nicka stuknęło o podłogę.

– A niech to diabli! Nie powiedziałem, że ktoś był ze mną. Nikt mi tego nie udowodni, tak samo jak tego, że wziąłem więcej, niż miałem przy sobie w momencie, kiedy wpadłem w łapy tego gliniarza.

Rachel pochyliła się. To dobre zagranie. Pod warunkiem, że oczy Nicka nie będą na nią patrzyły.

– Jestem pana adwokatem i jedyną rzeczą, której panu nie wolno robić, to kłamać. Jeżeli będzie pan kłamał, to bez litości zostawię pana samego. Zupełnie jak wczoraj pana kumple. – Jej głos był beznamiętny. Nick słyszał jednak złość, którą starała się ukryć. – Nie chce pan układu, to pańska sprawa. Będzie pan siedział od trzech do pięciu lat, a mógłby pan dostać sześć miesięcy i dwa lata nadzoru sądowego. W obu przypadkach wykonam swą pracę. Ale proszę nie bujać się na krześle i nie obrażać mnie, twierdząc, że pan zrobił to sam. Pan jest pionkiem, panie LeBeck. – Z przyjemnością dostrzegła na twarzy Nicka niepokój. Jego strach zaczął ją wzruszać. – Zabawy w oprychów i lepkie palce! Niech pan pamięta, że wszystko, co mi pan powie, utrzymam w tajemnicy, chyba że pan będzie chciał inaczej. Ale wobec siebie musimy być szczerzy. Albo odchodzę.

– Nie może pani odejść. Została mi pani przydzielona.

– Ale mogę być przydzielona komuś innemu. Wtedy będzie pan musiał przetrwać rozprawę z innym adwokatem. – Zaczęła układać papiery. – To byłaby duża strata. Bo ja jestem dobra. Naprawdę dobra.

– Jeżeli jest pani taka wspaniała, to dlaczego pracuje pani na państwowej posadzie?

– Powiedzmy, że spłacam dług. – Zamknęła teczkę. – A więc co pan postanowił?

Na jego twarzy przez moment widać było wahanie. Zanim się otrząsnął, sprawiał wrażenie młodego i wrażliwego chłopca.

– Nie wsypię kolegów. Nie ma układu.

Westchnęła z niecierpliwością.

– Kiedy pana aresztowano, miał pan na sobie kurtkę Kobry.

Zabrali mu ją na posterunku. Ten sam los spotkał portfel, pasek i drobne, które miał w kieszeni.

– No i co z tego?

– Zaczną poszukiwać kolegów. Tych samych, którzy teraz siedzą cicho i pozwalają panu samemu ponosić konsekwencje. Prokurator podciągnie to pod włamanie. Wtedy będzie panu grozić kara za kradzież towarów wartości dwudziestu tysięcy dolarów.

– Żadnych nazwisk. Żadnego układu.

– Pana lojalność jest godna podziwu, ale niewłaściwie ulokowana. Zrobię, co będę mogła, żeby zawężono oskarżenie i ustalono kaucję. Nie wydaje mi się, żeby wyniosła mniej niż pięćdziesiąt tysięcy. Czy może pan zebrać na początek choć dziesięć procent?

Pomyślał, że nie ma najmniejszej szansy, ale wzruszył ramionami.

– Mogę kazać sobie spłacić długi.

– W porządku. – Wstała i wyjęła z teczki wizytówkę. – Jeżeli będzie pan mnie potrzebował przed sprawą lub jeśli pan zmieni zdanie, proszę zadzwonić.

Zapukała w drzwi i zniknęła, kiedy się otworzyły. W tej samej chwili czyjeś ramię objęło ją w pasie. Instynktownie przyjęła postawę obronną, która okazała się niepotrzebna. Odwróciwszy głowę, zobaczyła uśmiechniętą twarz brata.

– Cześć, Rachel, dawno się nie widzieliśmy.

– Tak. Chyba jakieś półtora dnia.

– W złym humorze? – Wciągnął ją do pokoju policjantów. – Dobry znak. – Jego spojrzenie powędrowało nad jej ramieniem w stronę otwartych drzwi i krótko zatrzymało się na LeBecku, którego odprowadzano do celi. – Aha… To tobie go przydzielili. Ciężka sprawa, kochanie.

Trąciła go w żebra.

– Przestań gadać i daj mi lepiej kawy.

Oparta o jego biurko, bębniła palcami w akta. Niedaleko niski, okrągły człowieczek trzymał apaszkę przy skroni i cicho jęczał, składając zeznania. Ktoś mówił głośno i szybko po hiszpańsku. Kobieta z sińcem na policzku łkała, przytulając tłustego berbecia.

Pokój pachniał rozpaczą, złością i nudą. Rachel zawsze odnosiła wrażenie, że pod tymi wszystkimi nieszczęściami zapach sprawiedliwości jest ledwo wyczuwalny. Podobnie było w jej biurze, mieszczącym się tylko kilka przecznic dalej.

Przez chwilę pomyślała o Nataszy. W kuchni dużego, ładnego domu w Wirginii Zachodniej siostra właśnie jadła śniadanie. Lub otwierała swój kolorowy sklep z zabawkami. Ten obraz wywołał uśmiech na jej twarzy, tak jak obraz brata, który w swej słonecznej pracowni rzeźbi w drewnie coś porywającego lub pełnego fantazji. Albo pije kawę z żoną, zanim ta wyjdzie do pracy.

A ona tutaj, na posterunku pełnym zapachów nieszczęścia, czeka na lurę zwaną kawą.

Aleksij podał jej kubek i usiadł obok niej na biurku.

– Dzięki. – Upiła łyk i przyjrzała się kilku prostytutkom wychodzącym z aresztu. Po chwili minął ich prowadzony przez policjanta wysoki mężczyzna z mętnym spojrzeniem i całonocnym zarostem na twarzy. Rachel lekko westchnęła.

– Co w nas jest nie tak, Aleksij?

– Chodzi ci o to, że lubimy się kręcić wśród mętów społecznych za marne pieniądze i jeszcze marniejszą wdzięczność? Nic. Po prostu nic.

– Ty przynajmniej dostałeś awans. Detektyw Stanislaski.

– Nic na to nie poradzę, że jestem dobry. Ty z kolei robisz wszystko, żeby ci kryminaliści wychodzili stąd wolni. Ja ryzykuję zdrowie i życie, żeby ulice były bezpieczne.

– Większość ludzi, których bronię, próbuje tylko jakoś przeżyć – żachnęła się, krzywiąc wargi nad brzegiem papierowego kubka.

– Oczywiście… Kradnąc, oszukując, napadając.

– Poszłam dzisiaj do sądu, żeby bronić starego faceta, który zwinął parę jednorazowych maszynek do golenia. – Wpadła w złość. – Naprawdę rozpaczliwa sprawa. Domyślam się, że według ciebie powinni go zamknąć i wyrzucić klucz.

– A według ciebie można kraść pod warunkiem, że to, co się bierze, nie jest specjalnie cenne.

– Potrzebował pomocy. Nie wyroku.

– Jak ten odrażający drań, którego zwolniłaś w zeszłym miesiącu. Sterroryzował dwie stare właścicielki, zdemolował im sklep i ukradł nędzne sześćset dolarów?

To był okropny przypadek. Wspominała go z niechęcią. Ale prawo było jedno.

– Słuchaj, tamtą sprawę sami sknociliście. Oficer aresztujący nie przeczytał mu jego praw w jego języku ani nie zaangażował tłumacza. Mój klient ledwo rozumiał parę słów po angielsku. – Pokręciła głową, nim Aleksij zdołał rozpocząć jedną z ich bardziej namiętnych kłótni. – Nie mam czasu na rozważania o prawie. Muszę się popytać o Nicholasa LeBecka.

– O co? Masz raport.

– Ty go aresztowałeś.

– Tak… No więc? Wracałem do domu. Zauważyłem stłuczoną szybę i światło w środku. Poszedłem sprawdzić. Zobaczyłem faceta wychodzącego przez okno z wyładowaną torbą. Powiedziałem mu, jakie ma prawa, i przyprowadziłem na posterunek.

– A co z innymi?

– Nikogo więcej nie było. – Aleksij wzruszył ramionami i wypił resztę kawy Rachel.

– Przecież z tego sklepu zginęło dwa razy więcej niż to, co on miał przy sobie.

– Mnie też się wydawało, że ma pomocników, ale nikogo nie widziałem. A twój klient wybrał prawo do milczenia. Zresztą i tak ma już niezłe konto.

– Same głupstwa.

– Prawdziwy harcerzyk – zakpił Aleksij.

– Jest Kobrą.

– Owszem. Miał kurtkę – zgodził się. – I podejście do życia podobne jak oni.

– Jest po prostu przestraszonym dzieciakiem.

– Nie jest dzieciakiem, Rachel.

– Nie obchodzi mnie, ile ma lat. W tej chwili jest przerażonym chłopcem, który siedzi w celi i udaje twardziela. To mógłbyś być ty lub Michaił albo nawet Natasza czy ja, gdyby nie nasi rodzice.

– Daj spokój, Rachel.

– Bardzo prawdopodobne – upierała się. – Bez rodziny, bez ciężkiej pracy i poświęceń zostalibyśmy wciągnięci przez ulicę. Doskonale o tym wiesz.

Wiedział. Dlatego przecież został gliną.

– Problem polega na tym, że my nie wylądowaliśmy na ulicy. To podstawowa sprawa. Wiedzieć, co można i czego nie można.

– Niekiedy ludzie źle wybierają, bo nie ma przy nich nikogo, kto by im pomógł.

Mogliby tak godzinami rozmawiać o odcieniach sprawiedliwości, Aleksij jednak musiał iść do pracy.

– Masz za miękkie serce, Rachel. Mam nadzieję, że twój rozum okaże się twardy. Kobry to jeden z najbrutalniejszych gangów w mieście. Twój klient nie jest kandydatem na obóz młodzieżowy.

Rachel wyprostowała się, zadowolona, że brat nadal siedział niedbale na biurku.

– Czy miał broń?

– Nie.

– Opierał się?

– Nie. Ale to nie zmienia sprawy.

– Nie. Ale może coś powiedzieć o tym, jaki jest. Wstępna rozprawa jest o drugiej.

– Wiem.

– Zobaczymy się więc. – Pocałowała go.

– Hej, Rachel. – Odwróciła się w drzwiach. – Chcesz dzisiaj iść do kina?

– Oczywiście. – Wyszła i ledwo zrobiła dwa kroki, kiedy usłyszała swoje nazwisko. Tym razem wymówione bardziej oficjalnie.

– Pani Stanislaski?

Zatrzymała się i spojrzała przez ramię. To facet o zmęczonych oczach i zarośniętej twarzy, którego zauważyła wcześniej. Zresztą trudno go było nie dostrzec, gdy spieszył w jej stronę. Miał trochę ponad metr osiemdziesiąt. Sprane dżinsy, wystrzępione na dole i mocno wytarte, dobrze na nim leżały, zwłaszcza że nogi miał długie, a biodra szczupłe.

Trudno było nie zauważyć jego gniewu. Po prostu trząsł się ze złości. Zresztą wystarczyło spojrzeć w jego stalowe oczy, osadzone głęboko w surowej twarzy o zapadniętych policzkach.

– Rachel Stanislaski?

– Tak.

Chwycił jej dłoń i tak zaczął nią potrząsać, że przyciągnął ją jeszcze bliżej do siebie. Może i wyglądał na chudego nieboraka, ale łapę miał jak niedźwiedź.

– Jestem Zackary Muldoon – powiedział, jakby to miało wszystko tłumaczyć.

Rachel uniosła brwi. Wydawał się gotowy na wszystko, a ona, po tym jak poczuła jego siłę, nie miałaby ochoty z nim walczyć. Z drugiej strony niełatwo było ją zastraszyć, zwłaszcza tu, gdzie roiło się od policjantów.

– Czy mogę w czymś pomóc, panie Muldoon?

– Liczę na to. – Przeciągnął dłonią po wzburzonych włosach, równie ciemnych jak jej, zaklął i chwycił ją za łokieć. – Za ile go wypuścicie? I dlaczego, do cholery, zadzwonił do pani, a nie do mnie? Dlaczego, na Boga, pozwoliła mu pani całą noc przesiedzieć w celi? Co z pani za adwokat?

Rachel oswobodziła łokieć, co wcale nie było łatwe. Przygotowała się do użycia teczki, gdyby musiała się bronić. Słyszała już o temperamencie Irlandczyków. Ale Ukraińcy byli nie gorsi.

– Proszę pana, nie wiem, kim pan jest ani o czym pan mówi. Poza tym bardzo się spieszę. – Udało jej się zrobić dwa kroki, kiedy odwrócił ją twarzą do siebie. – Słuchaj, cwaniaczku…

– Nie obchodzi mnie, że jest pani zajęta. Żądam wyjaśnień. Jeżeli nie ma pani czasu, żeby pomóc Nickowi, będziemy musieli wziąć innego adwokata. Nie rozumiem, dlaczego wybrał babkę wystrojoną jak na pokazie mody.

Rachel poczerwieniała i próbowała się odsunąć.

– Babka? Licz się ze słowami, koleś, bo…

– Bo poprosisz swojego chłopaka, żeby mnie przymknął – dokończył Muldoon. Z niechęcią stwierdził, że bez wątpienia miała subtelną i ładną twarz. Piękna cera i oczy. Potrzebował fachowca, a dostał arystokratkę. – Nie wiem, jakiego rodzaju obrony Nick spodziewa się od kobiety, która całuje gliny i umawia się z nimi na randki.

– To nie pański interes, co ja… – Raptem przypomniała sobie Nicka. – Czy pan mówi o Nicholasie LeBecku?

– Oczywiście. A o kim, do diabła, mógłbym mówić? I lepiej będzie, jeżeli pani znajdzie jakiś sposób. Inaczej zostanie pani odsunięta od sprawy i znów wyląduje na tym swoim zgrabnym tyłeczku w…

– Rachel, czy wszystko w porządku? – spytał policjant przebrany za lumpa.

– Ależ tak. – Chociaż była zła, uśmiechnęła się lekko. – Dziękuję, Matt. – Zniżyła trochę głos. – Nie muszę odpowiadać. A obrażanie mnie nie pomoże, jeżeli chce pan zyskać moją współpracę.

– Płacą pani za to. Ile zamierza pani ściągnąć z chłopaka?

– Słucham?

– Jakie jest pani wynagrodzenie, kochanie?

Zacisnęła zęby. Jej zdaniem „kochanie” było niewiele lepsze od „babki”.

– Jestem adwokatem, któremu z urzędu wyznaczono sprawę LeBecka. Oznacza to, że on mi nie płaci.

– Adwokat z urzędu? – Niemalże przycisnął ją do ściany. – Na co, u diabła, Nickowi taki adwokat?

– Nie ma pieniędzy i nie pracuje. A teraz, proszę mi wybaczyć… – Położyła dłoń na jego piersi i spróbowała zmusić go, żeby się ruszył. Z równym efektem mogłaby poruszyć ścianę za plecami.

– Stracił pracę? Ale… – Nie dokończył. Tym razem w jego twarzy pojawiło się coś innego niż złość. Znużenie. Rozpacz. Rezygnacja. – Mógł przecież przyjść do mnie.

– A kim pan jest, do diabła? Muldoon przetarł dłonią twarz.

– Jego bratem.

Znała się trochę na gangach. Muldoon wyglądał krzepko, wręcz tryskał energią, ale chyba był jednak za stary, żeby należeć do Kobr.

– Czy w Kobrach nie ma limitu wieku?

– Słucham? – Spojrzał na nią ze zdumieniem. – Czy wyglądam na kogoś z ulicznego gangu?

Rachel przyjrzała mu się, od zniszczonych butów do rozwichrzonej ciemnej czupryny. Z pewnością miał powierzchowność ulicznika. Był mężczyzną, który mógł przemykać wąskimi zaułkami, okładając rywali wielkimi pięściami. Jego nieustępliwa twarz i pałające oczy nasunęły jej myśl, że sprawiałoby mu to przyjemność, zwłaszcza gdyby ona tam była. W roli ofiary oczywiście.

– Właściwie można tak uznać. Zwłaszcza te maniery… Jest pan niegrzeczny, szorstki i brutalny.

Nie obchodziło go, co Rachel myśli o jego wyglądzie i zachowaniu. Trzeba wyrównać rachunki.

– Jestem bratem Nicka. Przyrodnim, jeżeli chodzi o ścisłość. Jego matka wyszła za mojego ojca.

Jej oczy patrzyły chłodno, chociaż dostrzegł w nich cień zainteresowania.

– Powiedział, że nie ma krewnych.

Przez chwilę widziała w jego twarzy coś, co przypominało cierpienie. Trwało to ułamek sekundy.

– Ma mnie, czy tego chce, czy nie. I opłacę mu prawdziwego adwokata. Proszę podać mi niezbędne informacje. Biorę sprawy w swoje ręce.

– Jestem prawdziwym adwokatem, panie Muldoon. Jeżeli LeBeck życzy sobie kogoś innego, może, do cholery, sam o to poprosić.

Usiłował zdobyć się na cierpliwość, co zawsze przychodziło mu z trudem.

– Później się tym zajmiemy. Na razie chciałbym wiedzieć, co się stało.

– Dobrze – warknęła, spoglądając na zegarek. – Daję panu piętnaście minut, pod warunkiem, że coś zjemy. Za godzinę muszę być w sądzie.

ROZDZIAŁ DRUGI

Ubrana była w elegancki trzyczęściowy kostium, toteż pomyślał, że pójdą do jakiejś modnej restauracji, w której podaje się wyszukane dania i białe wino. Tymczasem ona zatrzymała się przy ulicznym sprzedawcy i zamówiła hot doga oraz napój. Natychmiast odsunęła się, żeby mógł zrobić to samo. Na samą myśl o tym, że o tak wczesnej porze miałby zjeść cokolwiek przypominającego hot doga, zrobiło mu się niedobrze. Ograniczył się więc do napoju i papierosa.

Rachel ugryzła bułkę i zlizała musztardę z palca. Mimo zapachu cebuli i sosu Zack poczuł delikatną woń jej perfum. To przypomina wędrówkę po dżungli, pomyślał, marszcząc brwi. Najpierw dojrzałe, ciężkie zapachy i niespodziewanie pojawiają się egzotyczne, uwodzicielskie aromaty świeżych kwiatów.

– Jest oskarżony o włamanie – powiedziała Rachel z pełnymi ustami. – Nie ma szans na zmianę oskarżenia. Schwytano go, gdy wychodził przez okno z towarem wartym parę tysięcy dolarów.

– Nonsens. – Zack wypił połowę puszki jednym haustem. – Nie musi kraść.

– To nie ma nic do rzeczy. Został ujęty, oskarżony i niczemu nie zaprzecza. Prokurator jest skłonny do ugody. Wystąpi o nadzór sądowy i wykonywanie prac o społecznej użyteczności, jeżeli Nick będzie współpracował.

– W takim razie będzie. – Zack dmuchnął dymem z papierosa.

Rachel uniosła brwi, ale zaraz przestała się dziwić. Nie ulega wątpliwości, że Zackary Muldoon myśli, iż może smagać i bić, a ofiara będzie mu posłuszna.

– Szczerze w to wątpię. Jest przerażony, ale uparty. I lojalny wobec gangu. Ma na koncie wiele wykroczeń i niełatwo będzie to zignorować. Choć to na ogół drobnostki. Sam fakt, że to jego pierwszy poważny skok, może wpłynąć na wysokość kary. Sądzę, że uda mi się wyciągnąć go na trzyletni wyrok. A jeśli będzie współpracował, posiedzi tylko rok.

Palce Zacka wbiły się w aluminiową puszkę. Ogarnął go strach.

– Nie chcę, żeby szedł do więzienia.

– Panie Muldoon, jestem prawnikiem, nie cudotwórcą.

– Odzyskali wszystko, co wziął, tak?

– Ale czy to załatwia sprawę? Poza tym brakuje jeszcze paru tysięcy.

– Załatwię to. – Rzucił puszkę w stronę kubła na śmieci. Odbiła się od krawędzi, zawirowała i wpadła do środka. – Niech pani posłucha. Zapłacę za ukradzione rzeczy. Nick ma tylko dziewiętnaście lat. Gdyby załatwiła pani u prokuratora, żeby go potraktowano jako niepełnoletniego, poszłoby łatwiej.

– Prawo surowo traktuje gangi. Po dotychczasowych wykroczeniach Nicka wątpię, czy to realne.

– Jeżeli pani nie może tego zrobić, znajdę kogoś innego. – Podniósł dłoń, żeby powstrzymać jej wybuch. – Wiem, że potraktowałem panią z góry. Przepraszam. Pracuję w nocy i rano podle się czuję. Godzinę temu dostałem telefon od jednego z przyjaciół Nicka, że spędził noc w areszcie. Przyjeżdżam do niego, no i znowu ta sama śpiewka. „Nie potrzebuję twojej pomocy. Nie potrzebuję nikogo. Sam dam sobie radę”. – Rzucił papierosa, przydeptał go i zapalił następnego. – I wiem, że jest przerażony. Oprócz mnie nie ma nikogo. Obojętne, ile będzie mnie to kosztowało, nie skończy w więzieniu, pani Stanislaski.

Nigdy nie było jej łatwo walczyć ze swoim miękkim sercem, ale spróbowała. Wytarła dłonie w papierową serwetkę i spytała:

– Czy ma pan dość pieniędzy, żeby pokryć straty? W sumie około piętnastu tysięcy.

– Znajdę.

– Dobrze. Jaki wpływ ma pan na Nicka?

– Prawie żaden. – Uśmiechnął się, a Rachel z zaskoczeniem stwierdziła, że jego uśmiech ma dużo wdzięku. – Ale to się może zmienić. Mam własny interes i mieszkanie. Mogę zebrać referencje na swój temat. Wszystko, co trzeba. Nie mam na sumieniu żadnych przestępstw… To znaczy, spędziłem trzydzieści dni w więzieniu, kiedy byłem w marynarce. Rozróba w barze. Chyba to nie będzie się liczyło, zwłaszcza że to było dwanaście lat temu.

– Jeśli dobrze pana zrozumiałam, chce pan, żeby Nick był pod pana opieką.

– Nadzór sądowy i prace społeczne. Odpowiedzialny dorosły, który się nim zajmie. Pokrycie wszystkich strat.

– Nie wiemy jeszcze, co Nick na to powie.

– Jest moim bratem.

To dobrze rozumiała. Spojrzała na niebo, bo spadła pierwsza kropla deszczu.

– Muszę wracać do kancelarii. Jeżeli ma pan czas, może pan iść ze mną. Zadzwonię tu i tam. Zobaczę, co da się zrobić.

,

Bar, pomyślała Rachel i ciężko westchnęła. Próbowała ułożyć jakieś sensowne przemówienie. Dlaczego ten człowiek musi mieć bar? W pewnym sensie to do niego pasuje. Szerokie ramiona, duże ręce, krzywy nos, który jej zdaniem był złamany. No i oczywiście ten gburowaty wygląd, mówiący wiele o charakterze.

Niewątpliwie byłoby lepiej, gdyby mogła powiedzieć sędziemu, że Zackary Muldoon jest właścicielem sklepu z męską odzieżą. Ale będzie musiała poprosić, żeby odpowiedzialność i opiekę nad dziewiętnastolatkiem, już karanym i dosyć upartym, powierzyć jego trzydziestodwuletniemu bratu, który na East Side ma bar „Żagle luz!”.

Była szansa, aczkolwiek niewielka. Prokurator nadal żądał nazwisk, ale właściciel sklepu był bardzo zadowolony z przyrzeczenia spłaty. Z pewnością podniósł cenę skradzionych towarów. Ale to już problem Muldoona, nie jej.

Nie miała zbyt wiele czasu, by wytłumaczyć prokuratorowi, że nie chce Nicka oskarżać jako pełnoletniego. Przeanalizowała wszystkie informacje, które udało jej się wyciągnąć z Zacka, i wezwała na naradę swojego przeciwnika.

– Słuchaj, Haridan. Oczyśćmy teren i zaoszczędźmy czasu sądowi i pieniędzy podatnikom. Więzienie dla tego chłopca to nie jest wyjście.

Haridan, łysawy i tęgi, ciężko usiadł na krześle.

– To punk, Stanislaski. Członek gangu z długą listą antyspołecznych zachowań.

– E tam! Trochę szczenięcych wyskoków z turystami i parę przepychanek.

– Kradzież.

– Zmieniono oskarżenie. Oboje wiemy, że będziemy sądzić nieletniego. On przecież nie ma jeszcze dwudziestu jeden lat. Mamy do czynienia z przestraszonym dzieciakiem w tarapatach, który chce należeć do gangu. Nie chcemy, żeby do niego wstąpił. Ale więzienie to nie wyjście. – Uniosła dłoń, zanim Haridan zdołał jej przerwać. – Słuchaj, jego przyrodni brat wyraża chęć pomocy. Nie chodzi tylko o zapłatę za towar, który mój klient rzekomo ukradł, ale o odpowiedzialność za jego zachowanie. Da LeBeckowi pracę, dom i opiekę. Musisz tylko zgodzić się na potraktowanie LeBecka jako młodocianego.

– Niech poda nazwiska wspólników.

– Nie zrobi tego. – Rozmawiała z Nickiem prawie godzinę, bez skutku. – Można go skazać i na dziesięć lat, ale nic się na tym nie zyska. Więc po co? Nie mamy do czynienia z zatwardziałym kryminalistą. Na razie. I oby nim nie został.

Przerzucali się argumentami. W końcu Haridan zmiękł. Nie z dobroci serca, ale dlatego, że czekało go równie dużo pracy co Rachel. Nie miał czasu i sił na to, żeby zajmować się jednym dzieciakiem, który sprawia kłopot państwu.

– Dobrze. Ale oskarżę go o włamanie do sklepu.

– Przy tym będzie stał twardo, ale rzuci jej ochłap.

– Nawet jeśli potraktujemy go jako niepełnoletniego, sędzia nie zadowoli się samym nadzorem sądowym.

Rachel zebrała swoje papiery.

– Sędzię zostaw mnie. Z kim tym razem mamy do czynienia?

– Z panią Beckett – powiedział Haridan z szerokim uśmiechem.

Marlene C. Beckett była ekscentryczką. Jak magik wyciąga z kapelusza białe króliki, tak ona ze swoich sędziowskich szat wyczarowywała najdziwniejsze wyroki. Miała około czterdziestu pięciu lat i była niezwykle atrakcyjna. Jej falujące rude włosy zdobiło jedno siwe pasemko.

Rachel bardzo ją lubiła. Sędzia Beckett była zażartą feministką. Kiedyś należała do dzieci-kwiatów. Udowodniła, że kobieta niezamężna, myśląca o karierze, może odnieść sukces i błyszczeć inteligencją bez uciekania się do ostrego tonu i niesympatycznego sposobu bycia. Mogłaby należeć do świata mężczyzn, ale była w pełni kobietą. Rachel szanowała ją i podziwiała, a nawet miała nadzieję pójść w jej ślady.

Sędzia już dobrą chwilę słuchała jej osobliwej prośby, a Rachel czuła się coraz mniej pewnie. Pani Beckett siedziała z zaciśniętymi ustami. Zły znak. Idealnie wymanikiurowanym paznokciem pukała tuż obok młotka. Rachel widziała, że obserwuje oskarżonego i Zacka, który siedział w pierwszym rzędzie tuż za Nickiem.

– Mówi pani, że oskarżony zapłaci za towar, który zginął, i mimo że państwo zgadza się sądzić go jako obywatela niepełnoletniego, pani nie chce, żeby był zobowiązany stawić się na rozprawę.

– Sugeruję rezygnację z rozprawy, Wysoki Sądzie. Weźmy pod uwagę okoliczności. Oboje, matka i ojczym, nie żyją. Matka zmarła pięć lat temu, kiedy oskarżony miał czternaście lat. Ojczym w zeszłym roku. Pan Muldoon deklaruje chęć opiekowania się swoim przyrodnim bratem. Wysoki Sądzie, obrona wyraża pogląd, że gdy spłata zostanie dokonana i stałe miejsce zamieszkania oskarżonego ustalone, rozprawa będzie tylko nieproduktywnym sposobem karania mojego klienta za pomyłkę, której głęboko żałuje.

Z czymś, co przypominało parsknięcie, sędzia Beckett spojrzała w stronę Nicka.

– Czy głęboko żałujesz, że spartaczyłeś próbę włamania, młody człowieku?

Nick arogancko wzruszył ramionami. Gwałtowne szturchnięcie Zacka sprawiło, że omal mu nie oddał.

– Oczywiście, ja… – Spojrzał na Rachel. Ostrzeżenie w jej oczach zdziałało więcej niż wszelkie usiłowania Zacka. – To było głupie.

– Bez wątpienia – zgodziła się sędzia. – Panie Haridan, jakie jest pana stanowisko?

– Prokuratura nie zgadza się na uniewinnienie. Chociaż, Wysoki Sądzie, zgadzamy się na uznanie oskarżonego za niepełnoletniego. Złożono ofertę złagodzenia lub odstąpienia od oskarżenia, jeżeli zostaną ujawnione nazwiska wspólników.

– Chciałby pan, żeby sypnął kumpli, których przez pomyłkę uważa za przyjaciół? – Sędzia zmarszczyła czoło i spojrzała na Nicka. – No cóż, zgoda?

– Nie, proszę pani.

Wydała jakiś dźwięk, którego Rachel nie mogła zrozumieć, i palcem wskazała Zacka.

– Proszę wstać… Pan Muldoon, prawda?

Zdenerwowany Zack dźwignął się z krzesła.

– Proszę pani… Wysoki Sądzie…

– Gdzie pan był, kiedy pana młodszy brat wplątał się w działalność gangu?

– Na morzu. Służyłem w marynarce, dopóki dwa lata temu nie wróciłem, żeby objąć po ojcu interes.

– Jaki miał pan stopień?

– Mata.

– Mhm… – Przyjrzała mu się uważnie nie tylko jako sędzia, lecz także jako kobieta. – Byłam w pańskim barze parę lat temu. Podawano tam manhattan.

– Nadal go podajemy – rzekł Zack z uśmiechem.

– Czy jest pan zdania, panie Muldoon, że uchroni pan brata przed kłopotami i że dzięki panu brat stanie się odpowiedzialnym obywatelem?

– Nie wiem… Ale chciałbym spróbować.

– Niech pan usiądzie. Pani Stanislaski, sąd jest zdania, że rozprawa w tej kwestii byłaby pożądana…

– Wysoki Sądzie…

Sędzia gestem nakazała Rachel milczenie.

– Nie skończyłam. Ustanawiam kaucję na pięć tysięcy dolarów.

To spowodowało sprzeciw prokuratora, który został potraktowany tak samo jak Rachel.

– Oskarżony będzie pod tymczasowym nadzorem sądowym. Przez dwa miesiące – mówiła dalej sędzia. – Ustalam datę rozprawy za dwa miesiące od dzisiaj.

Jeżeli w tym czasie oskarżony będzie się zachowywał bez zarzutu, znajdzie pracę, zerwie kontakty z Kobrami i nie popełni żadnego przestępstwa, sąd postara się o przedłużenie nadzoru z możliwością zawieszenia wyroku.

– Wysoki Sądzie – odezwał się Haridan. – Powiedzmy, że oskarżony za dwa miesiące pojawi się na sali sądowej twierdząc, że dokonał tego wszystkiego. Skąd mamy wiedzieć, że mówi prawdę?

– Stąd, że będzie nadzorowany przez pracownika tego sądu, który przez dwa miesiące będzie współodpowiedzialny jako opiekun, wraz z panem Muldoonem. A ja otrzymam pisemny raport na temat pana LeBecka od tego pracownika. – Usta pani Beckett rozchyliły się w uśmiechu. – Chyba będę się przy tym dobrze bawiła. Resocjalizacja, panie Haridan, nie musi odbywać się w więzieniu.

Rachel powstrzymała się od robienia triumfalnych min do Haridana.

– Dziękuję, Wysoki Sądzie.

– Proszę bardzo, pani mecenas. Oczekuję pani sprawozdania w każdy piątek do trzeciej.

– Mojego… – Rachel zbladła i na moment zaniemówiła. – Ależ, Wysoki Sądzie, chyba nie ja mam sprawować nadzór nad LeBeckiem?

– Właśnie tak, pani Stanislaski. Wierzę, że pan LeBeck naprawdę skorzysta, mając za opiekuna zarówno mężczyznę, jak i kobietę.

– Tak, Wysoki Sądzie, zgadzam się. Ale… nie jestem pracownikiem socjalnym.

– Jest pani urzędnikiem państwowym, pani Stanislaski. A więc proszę służyć społeczeństwu. – Uderzyła młotkiem w stół. – Następna sprawa.

Rozwiązanie było zupełnie nietypowe. Całkowicie zaskoczona, Rachel skierowała się ku wyjściu.

– Dobrze ci poszło, stara – mruknął jej do ucha brat. – Tym razem wpadłaś.

– Jak ona mogła to zrobić? Jak mogła?

– Wszyscy wiedzą, że jest trochę zwariowana. – Wściekły, wyciągnął Rachel na korytarz. – Nie wyobrażaj sobie, że pozwolę ci bawić się w opiekunkę tego punka. Beckett nie może cię do tego zmusić.

– Nie. Oczywiście, nie może. – Odepchnęła Aleksija. – Przestań mnie wlec i pozwól pomyśleć.

– Nie ma o czym myśleć. Masz swoje życie. Opieka nad LeBeckiem jest wykluczona. I na dodatek ten jego brat wygląda niebezpiecznie. Najgorsze, że muszę patrzeć, jak bronisz tych dwóch. Nie zgadzam się, żebyś odgrywała starszą siostrę tego punka.

Nie byłaby taka zła, gdyby jej współczuł. Gdyby powiedział, że została wystrychnięta na dudka, prawdopodobnie zgodziłaby się z nim albo próbowała temu zaprzeczyć. Ale…

– Nie musisz mnie cały czas pilnować, Aleksij. I mogę zgodzić się na to, żeby być starszą siostrą LeBecka. A teraz dlaczego nie weźmiesz tej wielkiej odznaki i nie pójdziesz aresztować jakiegoś włóczęgi?

– Chyba nie masz zamiaru… – Aleksij pienił się ze złości.

– Ja decyduję o tym, co będę robiła. Zejdź mi z drogi.

– Wiesz, mam ochotę ci…

– Pani prosiła, żeby pan zszedł jej z drogi. – Głos Zacka zabrzmiał niebezpiecznie cicho. Aleksij odwrócił się. Całe szczęście, że na szkoleniach uczono także powstrzymywania się od ciosu.

– Trzymaj się pan z daleka.

– O, nie. – Zack stanął mocno na nogach, przygotowany na uderzenie.

Wyglądali jak dwa rozdrażnione psy, gotowe rzucić się na siebie. Rachel nie pozostało nic innego, jak stanąć między nimi.

– Przestańcie. Tutaj nie wolno się tak zachowywać. Panie Muldoon, czy w ten sposób zamierza pan pokazać Nickowi, co znaczy odpowiedzialność? Przez szukanie zwady?

Nawet nie spojrzał na nią. Oczy miał utkwione w Aleksiju.

– Nie lubię, kiedy ktoś źle traktuje kobiety.

– Dam sobie radę – powiedziała, zwracając się do brata. – Na litość boską, przecież jesteś gliną, a zachowujesz się jak niegrzeczny chłopiec. Sąd uważa, że to jest dobre rozwiązanie, więc muszę się podporządkować.

– Do jasnej cholery, Rachel… – Zack zrobił krok do przodu. Oczy Aleksija stały się zimne. – Koleś, jeżeli będziesz się rzucał na mnie lub siostrę, to wybiję ci zęby.

– Siostrę? – Muldoon, zaskoczony, przyjrzał się najpierw jednej twarzy, potem drugiej. Tak, niewątpliwie. Są do siebie podobni. Natychmiast opuścił go gniew. To zmienia wszystko. Rzucił Rachel jeszcze jedno zaciekawione spojrzenie. – Przepraszam. Nie wiedziałem, że to rodzinna kłótnia. Więc nie żałujcie sobie i wydzierajcie się ile wlezie.

Aleksij przez chwilę walczył z sobą.

– Rachel, posłuchaj mnie.

Westchnęła. Potem ujęła jego twarz w dłonie i pocałowała go.

– Od kiedy to mam cię słuchać? Idź, Aleksij. Pogoń tych łobuzów. Pójdziemy do kina kiedy indziej.

Zawsze stawiała na swoim. Zawsze. Aleksij zmienił taktykę i przyjrzał się Zackowi.

– Lepiej czuwaj pan nad nią, Muldoon. Postaraj się. Bo ja tymczasem będę pilnował pana.

– Dobra. Zapraszam do baru. Pierwszy kieliszek za darmo.

Aleksij odszedł, mrucząc pod nosem. Odwrócił się raz, kiedy Rachel krzyknęła coś do niego po ukraińsku. Pokręcił głową z uśmiechem i poszedł dalej.

– Może mi pani przetłumaczyć? – spytał Zack.

– Po prostu powiedziałam, że spotkamy się w niedzielę. Czy wpłacił pan kaucję?

– Tak. Zaraz go wypuszczą. – Przez chwilę rozważał fakt, że całowała brata, nie kochanka. – Domyślam się, że pani brat nie jest tym zachwycony.

– A kto jest… – Popatrzyła na niego dłużej. – Ale ponieważ taki jest wyrok sądu, zaczynajmy.

– Zaczynajmy?

– Idziemy odebrać naszego podopiecznego i pan weźmie go z sobą do domu.

Zack westchnął. Spędził prawie dziesięć lat w zatłoczonych kwaterach dla marynarzy i marzył o prywatności, a tymczasem znowu…

– Słusznie. – Wziął Rachel pod ramię. Starała się nie reagować. – Nie ma pani przypadkiem sznurka w tej torbie? Przydałby się na niego.

Co prawda nie trzeba było związywać Nicka, żeby zmusić go do wyjścia z aresztu, ale mieli z nim ciężką przeprawę. Był zły, kłócił się i przeklinał. Kiedy w końcu czekali przed gmachem na taksówkę, Zack z trudem tłumił w sobie gniew, a Nick wyładował swoją niechęć na Rachel.

– Jeżeli to jest najlepsze, co mogła pani uzyskać, lepiej niech pani wraca na studia. Mam swoje prawa i pierwszym z nich jest pozbycie się pani.

– Pana przywilej, LeBeck – powiedziała Rachel, od niechcenia spoglądając na zegarek. – Z pewnością może pan skonsultować się z innym adwokatem, ale nie może się pan mnie pozbyć jako opiekunki wyznaczonej przez sąd. Niestety, jesteśmy skazani na siebie przez następne dwa miesiące.

– Bzdury. Jeżeli pani i ta sędzia myślą, że mogą… Zack zrobił ruch, jakby chciał bratu przyłożyć, ale Rachel ujęła go za łokieć i spojrzała w twarz Nicka.

– Posłuchaj mnie, ty nieszczęsny, zepsuty, mały frajerze. Masz do wyboru: albo przez następne osiem tygodni udawać, że jesteś człowiekiem, albo trzy lata więzienia. Nie obchodzi mnie, co wybierzesz, ale jedno ci powiem. Myślisz, że jesteś mocny? Że zjadłeś wszystkie rozumy? To daj się zamknąć, a ręczę ci, że więźniowie natychmiast rzucą się na taką ładną buźkę. Wierz mi, wtedy zgodzisz się na wszystko, byle tylko stamtąd wyjść.

To go powstrzymało od dalszych dywagacji. Rachel z satysfakcją zauważyła, że zbladł. W tym momencie podjechała taksówka.

– Twój wybór, twardzielu – powiedziała i odwróciła się do Zacka. – Mam teraz parę rzeczy do załatwienia. Około siódmej sprawdzę, co się u was dzieje.

– Przytrzymam kolację na ogniu – powiedział Zack z uśmieszkiem i chwycił ją za rękę. – Dziękuję. Naprawdę. – Chciała strząsnąć jego dłoń. Była ciężka, stwardniała po latach pracy na morzu. – Jest pani w porządku, pani mecenas.

Wsiadł do taksówki, pozdrowił ją gestem dłoni i zwrócił się do Nicka:

– Ona ma rację, że jesteś frajerem. Ale fakt, że wybrałeś prawnika z nogami pierwsza klasa.

Nick milczał. Nie mógł się przecież przyznać do tego, że co jak co, ale jej nogi też zauważył.

Kiedy dotarli do mieszkania Nicka, Zack musiał stłumić w sobie następny wybuch gniewu. Nie ma sensu co pięć minut na niego wrzeszczeć. Ale dlaczego, u diabła, wybrał taką dzielnicę?

Chuligani sterczący na rogach ulic. Handel narkotykami w biały dzień. Prostytutki wypatrujące klienta. Wszechobecny odór niewywożonych śmieci i niedomytych ludzi. Chodnik zasłany papierami i odłamkami szkła. Weszli do odrapanego budynku, ze ścianami pokrytymi różnymi napisami i rysunkami.

Tu, w zamkniętej przestrzeni, zapachy były jeszcze gorsze. Zack milczał, gdy wchodzili na trzecie piętro. Udawał, że nie słyszy odgłosów kłótni docierających zza zamkniętych drzwi, chociaż niekiedy rozlegał się huk i płacz.

Nick otworzył drzwi i weszli do pokoju. Krzywe metalowe łóżko, zniszczona szafka, koślawe krzesło, a na nim podarta książka telefoniczna. Kilka plakatów na poplamionych ścianach. Cóż za żałosna próba nadania wnętrzu osobowości! Zack nie wytrzymał.

– Co, do cholery, robiłeś z forsą, którą ci co miesiąc przysyłałem? Poza tym podobno sam też coś zarabiałeś! Żyjesz w chlewie, Nick. I sam to wybrałeś.

Nick nie mógł się przyznać, że pieniądze szły do kasy Kobr. Nie przyznałby się też do wstydu, jaki czuł teraz, kiedy Zack oglądał jego mieszkanie.

– Nie twój zakichany interes – warknął. – To moje życie i mój pokój. Nigdy tutaj ciebie nie było. A że odechciało ci się kursować na jakimś głupim niszczycielu, to jeszcze nie znaczy, że będziesz tu przychodził i mną rządził!

– Jestem już dwa lata na lądzie – powiedział Zack znużonym głosem. – Z czego rok spędziłem przy łóżku umierającego ojca. Nie odwiedzałeś go zbyt często.