Strona główna » Fantastyka i sci-fi » Saga Ognia i Wody. Pomyślne wiatry

Saga Ognia i Wody. Pomyślne wiatry

5.00 / 5.00
  • ISBN:
  • 978-83-8073-251-3

Jeżeli nie widzisz powyżej porównywarki cenowej, oznacza to, że nie posiadamy informacji gdzie można zakupić tę publikację. Znalazłeś błąd w serwisie? Skontaktuj się z nami i przekaż swoje uwagi (zakładka kontakt).

Kilka słów o książce pt. “Saga Ognia i Wody. Pomyślne wiatry

Czwarta księga Sagi, którą rozpoczął Wielki Błękit

W tym tomie Astrid musi opuścić przyjaciółki, by w końcu skonfrontować się ze swoim przodkiem – mitycznym Orfeo. To on jest najpotężniejszym magiem w dziejach podwodnego świata.

Tymczasem Serafina, na czele Czarnych Płetw i oddziałów goblinów, wyrusza do walki przeciwko Valeriowi i jeźdźcom śmierci.

Czy Serafina powróci żywa?
Czy jeszcze kiedyś zobaczy swoje królestwo i ukochanego Mahdiego?
Jak daleko posunie się Orfeo?

Polecane książki

Szczur hodowlany już od jakiegoś czasu nie przypomina swojego dzikiego kuzyna. Zostały wyhodowane odmiany z uszkami nisko osadzonymi zwane Dumbo, z sierścią kręconą czy też łyse. Uzyskano również niezwykłą gamę barw umaszczenia, np. niebieskie, ...
3 marca 1993 roku. Czterech mężczyzn napada konwój z pieniędzmi i porywa młodą kasjerkę. W mediach wrze, dziennikarze piszą o napadzie stulecia, a policjanci odnoszą wrażenie, że wrzucono ich nagle na plan hollywoodzkiego filmu. Po odnalezieniu zwłok zgwałconej i zamordowanej kasjerki śledczy z kome...
Traumy z przeszłości, destrukcyjna siła sekretów i uprzedzeń oraz decyzje, które trzeba podjąć, by chronić najbliższych. Rasistowski atak na czternastolatkę elektryzuje mieszkańców miasteczka w New Jersey, gdzie napięcie na tle rasowym narastało od lat. Oates w wyśmienitym stylu przedstawia poru...
Zbiór felietonów w nowej edycji z posłowiem Piotra Bratkowskiego, przygotowany na 75-lecie urodzin Marka Nowakowskiego. Na tom składa się wybór tekstów, opublikowanych w latach 1995–1998 w trzech tomach Powidoków: Chłopcy z tamtych lat, Wspomnij ten domek na Gęsiówce, Warszawiak pilnie poszukiwany...
Wszyscy znają koniec tej opowieści. Syrena, książę, pocałunek prawdziwej miłości. Lecz przedtem była trójka przyjaciół – jedna z nich wzbudzała strach, drugi pochodził z rodziny królewskiej, a trzecia nie żyła. Po tym, jak jej najlepsza przyjaciółka, Anna, utonęła,...
  Czy masz pewność, że podejmujesz właściwe decyzje?   Ta książka zapewni Ci dostęp od wszechstronnej wiedzy, dzięki której będziesz mógł z łatwością podejmować decyzje związane z pracą, finansami czy rodziną. Poznasz fazy Księżyca oraz rytuały, które zmienią Twoje życie i uczynią je łatwiejszym.   ...

Poniżej prezentujemy fragment książki autorstwa Jennifer Donnelly

Tytuł oryginału: WATERFIRE SAGA. SEA SPELLPrzekład: PATRYK DOBROWOLSKIRedaktor prowadząca: SYLWIA KUREKRedakcja: TERESA ZIELIŃSKAKorekta: MARZENA KWIETNIEWSKA-TALARCZYKSkład i łamanie: BERNARD PTASZYŃSKICopyright © 2015 Disney Enterprises, Inc.
Copyright © for Polish translations by Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.
Warszawa 2016
All rights reserved.Żaden fragment tej książki nie może być bez zgody wydawcy powielany i przekazywany w żadnej formie, elektronicznej czy fizycznej, w tym kopiowany, nagrywany ani zapisywany w jakimkolwiek systemie przechowywania danych.Wydanie IISBN 978-83-8073-250-6Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.
Al. Jerozolimskie 96, 00-807 Warszawa
tel. 22 576 25 50, fax 22 576 25 51
e-mail:wydawnictwo@zielonasowa.plwww.zielonasowa.plKonwersja:eLitera s.c.

Dla L.A.M

Dla moich czytelników, którzy są źródłem prawdziwej magii

.

Lekarstwem na wszystko jest słona woda: pot i łzy morza.

– Alexander McQueen

Prolog

Manon Laveau, siedząca dostojnie na swoim tronie ze splecionych korzeni cyprysa, spojrzała na stojącego przed sobą syrena. Powiodła wzrokiem po jego czarnym mundurze, krótko przyciętych włosach i twarzy o okrutnych rysach. On i sześciu jego żołnierzy wtargnęli do jej jaskini, leżącej głęboko pod wodami rzeki Missisipi, gdy królowa układała karty tarota na pokrytej mchem skorupie gigantycznego żółwia.

– Mówisz, że jesteś kapitanem Traho? – Głos Manon, podobnie jak jej spojrzenie, nie zdradzał żadnych emocji. – Co mogę dla ciebie zrobić?

– Poszukuję syreny zwanej Avą Corajoso – odparł szorstko Traho. – Ciemna skóra, czarne warkocze, niewidoma. Podróżuje w towarzystwie piranii. Widziałaś ją?

– Nie widziałam – odrzekła Manon. – A teraz, jeśli pan pozwoli, kapitanie, karty potrzebują mojej uwagi. Au revoir.

Służący Manon poruszył się, by odprowadzić Traho do wyjścia, ale ten go odepchnął.

– Widziano, jak Ava wpłynęła do tej jaskini – rzekł. – Oprócz tego dowiedziałem się, że posiadasz kamień wiedzy, za pomocą którego ją śledzisz. Oddaj mi go, a odejdę.

Manon tylko prychnęła.

– C’est sa cooyon – szepnęła z odrazą. – Głupiec.

To mówiąc, pstryknęła palcami i spod grubej warstwy mułu pokrywającej podłogę jaskini wyskoczyło nagle dwadzieścia aligatorów, każdy ważący jakieś pół tony. Machając potężnymi ogonami, bestie otoczyły Traho i jego żołnierzy.

– Mam lepszy pomysł – rzekła Manon z błyskiem w zielonych oczach. – Może wolisz zostać pożarty żywcem przez moich wygłodniałych przyjaciół?

Traho powoli uniósł ręce, nie spuszczając wzroku z aligatorów. Jego żołnierze zrobili to samo.

Manon pokiwała głową.

– Tak lepiej – westchnęła. – W tej okolicy to ja pociągam za sznurki, chłopcze.

Królowa rozłożyła przed sobą karty i wstała, unosząc wysoko owiniętą turbanem głowę. Trudno było ocenić jej wiek. Jasnobrązowa skóra była gładka, ale oczy miały w sobie mądrość tysiącleci. Manon miała wysoko osadzone kości policzkowe i masywny nos. Ubrana była w białą tunikę i czerwoną spódnicę z tataraku zakrywającą jej srebrny ogon. Wokół talii miała przewiązany pas nabijany rzecznymi perłami i muszlami. Pas ten był przekazywany z pokolenia na pokolenie, a pochodził z czasów pierwszej królowej bagien – Indianki, która przybyła do Atlantydy jako człowiek. Przeżyła zniszczenie Atlantydy, zamieniła się w syrenę, po czym wróciła do delty Missisipi.

Manon mówiła w bagiennym narzeczu. Stanowiło ono połączenie mowy słodkowodnych syren z naleciałościami z grupy afrykańskiej, a także języków angielskiego, francuskiego i hiszpańskiego, których pojedynczych słów nauczyła się od duchów terragogów zamieszkujących rzekę. Niektóre z nich dotrzymywały jej towarzystwa, między innymi zbiegła niewolnica Sally Wilkes, kreolska hrabina Esme oraz pirat Jean Lafitte.

Manon nie czuła lęku przed duchami ani bandytami w mundurach. W ogóle niewielu rzeczy się bała. Teraz okrążyła Traho przy akompaniamencie ryczących aligatorów.

– Ta syrena, Ava, jestboocoo dzielna. Przybyła na bagna całkiem sama. A ty? – rzuciła drwiąco. – Potrzebujesz dwustu żołnierzy, żeby trzymali cię za delikatną rączkę.

Manon nie widziała z wnętrza jaskini reszty oddziału Traho, ale nie musiała. O ich nadejściu poinformował ją kamień wiedzy.

Traho zignorował jej uwagę.

– Zabij mnie, a tych dwustu żołnierzy zabije ciebie – syknął. – Muszę się dowiedzieć, gdzie jest Ava Corajoso. Nie odpłynę stąd, zanim nie otrzymam odpowiedzi.

Oczy Manon zapłonęły gniewem.

– Jeśli chcesz informacji, musisz za nie zapłacić. Tak jak każdy inny – syknęła. – A może jesteś nie tylko tchórzem, ale i złodziejem?

– Dziesięć dublonów – zaproponował Traho.

– Dwadzieścia – odparła Manon.

Jeździec śmierci pokiwał głową. Manon ponownie pstryknęła palcami, na co jej aligatory z powrotem zakopały się w błocie. Jeden z żołnierzy Traho nosił na ramieniu sakiewkę. Na polecenie dowódcy otworzył ją, po czym odliczył monety i położył je na stole.

Kiedy skończył, Manon rzekła:

– Syrena zatrzymała się tu przed dwoma dniami. Zmierzała w kierunku Czarnowody i potrzebowała gris-gris do ochrony przed Okwa Naholo. Wykonałam dla niej talizman. Użyłam pazurów sowy, zębów białego aligatora oraz zewu kojota. Wszystko połączyłam językiem mokasyna błotnego. Ale na nic jej się to nie przyda. Była wycieńczona. Do tego chora. Teraz zostały z niej pewnie same kości leżące na dnie Czarnowody.

Traho wysłuchał informacji królowej, po czym odezwał się:

– Kamień wiedzy. Gdzie on jest?

Manon zachichotała.

– Nie ma czegoś takiego – odparła. – Kamień to tylko legenda, której istnienie jest mi na rękę. Syreny w tych wodach są boocoo szalone. Zachowują się znacznie lepiej, myśląc, że są obserwowane.

Traho rozejrzał się dookoła. Wymruczał przekleństwo, że musiał opuścić Słodkowodę, po czym wyszedł z jaskini.

Manon unosiła się nieruchomo w wodzie, odprowadzając go wzrokiem i nasłuchując okrzyków żołnierzy oraz rżenia koników morskich. Dołączyli do niej Sally i Lafitte, na twarzach których malowała się troska. Kiedy żołnierze się oddalili, Manon odetchnęła głęboko.

Podeszła do niej Esme, jej jedwabna spódniczka falowała wokół talii. Syrena pociągnęła królową za jeden z kolczyków.

– Kłamiesz, Manon Laveau! Syrena wcale nie przebywa w Czarnowodzie. Po co miałaby tam płynąć? Nie ma tam przecież Okwa. Udała się prosto do Pajęczej Jamy i doskonale o tym wiesz!

Manon wzruszyła ramionami, po czym zwróciła się do Sally:

– Nadal go masz? Jest cały i bezpieczny?

Sally pokiwała głową, po czym sięgnęła między poły sukni i wyciągnęła wypolerowany granat. Był wielkości głowy węża i tak ciemny, że aż prawie czarny.

Manon wzięła kamień do ręki i rzuciła zaklęcie occula. Po kilku sekundach w głębi kamienia pojawił się obraz syreny w srebrnych okularach i sukni w kolorze fuksji. Manon zgadywała, że syrena się boi, choć nie chce tego pokazać. Była to Ava, która zdążyła już dotrzeć do Pajęczej Jamy. Królowa nie wiedziała, czy ma płakać, czy się śmiać.

– Ta syrena to same kłopoty – ostrzegł ją Lafitte, zaciskając pięści. – Mówiłem ci, że ściągnie na nas takich jak ten Traho. Tym razem nieźle go spławiłaś, ale co będzie, jeśli tu powróci?

Manon nie odpowiedziała.

Ava Corajoso zastukała do jej drzwi pięć dni wcześniej. Prowadziła ją rozwścieczona pirania. Syrena była wychudzona i miała gorączkę, ale nie prosiła o jedzenie ani o leki. Zamiast tego zaoferowała swoje ostatnie pieniądze jako zapłatę za talizman mający ją ochronić przed Okwa Naholo.

– Okwa? – powtórzyła wtedy Manon, lustrując syrenę od ogona do głowy. – Te okropne stwory nie powinny cię interesować! Zabierz te pieniądze i kup sobie coś do jedzenia!

To mówiąc, zaczęła zamykać drzwi, ale Ava powstrzymała ją ruchem ręki.

– Proszę – rzekła. – Wszyscy na bagnach mówią, że twoje talizmany są najpotężniejsze.

– I mają rację. Ale nie istnieją talizmany chroniące przed Okwa. Sam ich widok sprawia, że serce przestaje bić.

– Nie w moim przypadku. Ja ich nie zobaczę. Jestem niewidoma – wyjaśniła Ava, opuszczając okulary.

– Może i tak, cher, może i tak – odparła Manon nieco łagodniejszym tonem, jednocześnie patrząc bystrym wzrokiem w niewidzące oczy Avy. – Powiedz mi, dlaczego chcesz zadzierać z Okwa?

– Wcale nie chcę – odparła Ava. – Ale one mają coś, co jest mi koniecznie potrzebne do pokonania potwora dziesięciokrotnie groźniejszego od Okwa.

– To jeszcze nie oznacza, że to dostaniesz. Okwa i tak mogą cię zabić. Szczerze mówiąc, chętnie bym się o to założyła.

– Mogą. Ale z przyjemnością oddam swoje życie w zamian za uratowanie znacznie większej liczby istnień.

„Ta syrena jest bardziej szalona niż bagienny szczur” – pomyślała Manon. Już miała na dobre wygonić Avę, gdy nagle coś ją powstrzymało. Coś w oczach Avy. Te oczy nie były zdrowe, ale jakimś cudem… ona widziała. Przeszywała spojrzeniem na wskroś, a było ono głębokie i szczere. Ava dostrzegała też dobro, niezależnie jak bardzo ktoś próbował je w sobie ukryć.

– Zatrzymaj monety – rzekła niespodziewanie Manon. Następnie zaprosiła Avę do środka, podsunęła jej krzesło i podała filiżankę gęstej, słodkiej kawy z bazi. Usiadła naprzeciw niej i spytała, czego nieznajoma poszukuje na bagnach.

– Powiedz wprost – poprosiła. – Bez kłamstw, cher – ostrzegła. – Porządny gris-gris wymaga wielu składników. Jednym z nich jest prawda.

Ava wzięła głęboki oddech, po czym wyjaśniła:

– Pod lodem Morza Południowego czyha potwór, który przez wieki leżał uśpiony, ale teraz budzi się do życia. Został stworzony przez jednego z magów Atlantydy.

Prastare oczy Manon zwęziły się. Bagienne syreny przywykły do wysłuchiwania legend. Po dziesięcioleciach obcowania z podobnymi historiami królowa była dość sceptyczna.

– Potwór? – powtórzyła. – Po co magowie mieliby tworzyć potwora?

Ava opowiedziała Manon o Orfeo, talizmanach, Abbadonie oraz o tym, w jaki sposób ona i pozostała piątka syren zostały wytypowane do pokonania potwora. Opowiedziała jej także o Vallerio i jego porwaniach syren, by te poszukiwały dla niego talizmanów. Zanim zdążyła skończyć opowieść, Manon była tak wstrząśnięta, że musiała poprosić o sole trzeźwiące.

Do uszu królowej docierały wprawdzie plotki niesione nurtem rzeki. Plotki mówiące o potężnych przedmiotach i o obozach pracy. Plotki o żołnierzach w czarnych mundurach przemierzających bagna i o tajemniczym mężczyźnie o czarnych oczach bez dna. Uważała je co najwyżej za kolejne niedorzeczne historie. Dopiero odwiedziny Avy, a następnie Traho przekonały ją, że nie miała racji.

– Musisz odnaleźć ten talizman, moje dziecko. Nie ma innej rady – skwitowała Manon, gdy tylko poczuła się lepiej. – Zrobię co w mojej mocy, aby ci pomóc.

Poczęstowała Avę pikantnym i pożywnym gulaszem z raków, salamander i rzecznych papryczek, a także dała jej lek na zbicie gorączki. Następnie wykonała dla niej gris-gris, prawdopodobnie najmocniejszy jaki kiedykolwiek zrobiła. Za to wszystko nie wzięła nawet złamanej muszelki. Lafitte, Esme i Sally patrzyli na królową, jakby ta postradała zmysły.

Gdy Manon zawiesiła na szyi Avy talizman, powiedziała, że Okwa zamieszkują bagno zwane Pajęczą Jamą, i poinstruowała, jak się tam dostać. Próbowała też nakłonić syrenę, by spędziła noc w jej jaskini i odpoczęła przy podwodnym ogniu, lecz ta uprzejmie odrzuciła propozycję.

– Żołnierze depczą mi po ogonie – wyjaśniła, po czym podziękowała Manon i opuściła jej dom.

– Pilnujcie tej syrenki, słyszycie? – wyszeptała Manon do duchów, odprowadzając Avę wzrokiem. Naprawdę przejęła się losem nieznajomej, choć wcale tego nie chciała. Troska to na bagnach niebezpieczne uczucie. Pajęcza Jama była oddalona od jaskini Manon o cztery dni drogi, a nazwa bagna pochodziła od wielkich i groźnych pajęczaków, które polowały na jego obrzeżach. Manon bardziej obawiała się jednak innych stworzeń zamieszkujących te ciemne wody, z których większość była obdarzona zbyt dużą inteligencją, by dać się zwieść occuli. Kamień wiedzy pokazał ich ślady w postaci kości i czaszek zakopanych w tamtejszym błocie.

Manon ponownie wzięła do ręki karty tarota, wycięte z muszli gigantycznych małży i wypolerowane na płasko, a na koniec ozdobione symbolami. Wyciągnęła jedną kartę z talii i ułożyła przed sobą. Kiedy ujrzała umieszczony na niej wizerunek: wysoką wieżę, z której okien wydobywał się podwodny ogień, z wrażenia wstrzymała oddech.

– Wieża wróży niebezpieczeństwo. Niedobrze – rzekł Lafitte, mlaskając językiem. – Bardzo niedobrze.

Manon ponownie spojrzała na kamień wiedzy. Wewnątrz niego obraz Avy zaczął zanikać. Syrena wpłynęła głębiej w Pajęczą Jamę, tak głęboko, że kamień nie pozwalał na jej śledzenie. Jej miejsce zajął inny obraz – okrutnego kapitana Traho jadącego w towarzystwie swoich żołnierzy.

Zmierzali w złym kierunku, a to już dużo. Nawet gdyby się dowiedzieli, że Okwa nie znajdują się w Czarnowodzie, lecz w Pajęczej Jamie, Ava uzyskała już nad nimi znaczącą przewagę. Z drugiej strony, oni jechali na konikach morskich, ona mogła liczyć tylko na siłę własnych płetw. Oni byli silni, a ona słaba. Ich było dwustu, a ona jedna.

Strach zacisnął zimne palce na sercu Manon Laveau – uczucie, do którego nie była przyzwyczajona.

– Proszę, cher – wyszeptała. – Pospiesz się.

Rozdział 1

SERAFINA WPŁYNĘŁA w otwór jaskini leżącej na samotnej, wyżłobionej przez prądy morskie skarpie, po czym spojrzała w ciemną otchłań.

– Nie ma ich – rzekła.

– Ależ są – zaprotestował Desiderio. – Prawdopodobnie wybrali poboczny nurt, aby zmylić potencjalnych tropicieli. Nakki są w takim samym niebezpieczeństwie jak my.

Sera pokiwała głową, choć nie była przekonana. Gdy próbowała wychwycić w wodzie jakiś ruch, reszta czekała przy podwodnym ogniu, starając się ogrzać. Ogień, który przywołała Sera, był niewielki i słaby. Ostatnią rzeczą, jakiej teraz pragnęła, był rozgłos.

Sera, Desiderio, Yazeed i Ling znajdowali się w niesyrenich wodach, tuż za granicą królestwa goblinów z plemienia Meerteufel. Woleli, aby do spotkania doszło w ich kwaterze w Kargjordzie, ale Guldemar, wódz Meerteufli, nie znosił Nakki, plemienia trudniącego się handlem bronią, i zakazał im wstępu na własne terytorium. Zgodnie z jego dekretem każdy Nakki widziany w jego wodach powinien zostać zabity bez pytania.

Sera również nie przepadała za Nakkimi i nie miała ochoty się z nimi zadawać, ale nie było innej możliwości. Jeźdźcy śmierci właśnie przechwycili dwie dostawy broni. Na mocy porozumienia, które Serafina zawarła z Guldemarem, Meerteuflowie mieli zaopatrywać Czarne Płetwy w broń. Dwie skradzione dostawy były ostatnimi z pakietu obiecanego przez Guldemara i wódz nie zgodził się na przesłanie kolejnej. Uznał, że jeźdźcy śmierci to nie jego problem, a on sam wypełnił swoje zobowiązanie.

Zdesperowana Sera wyznaczyła spotkanie z Nakki właśnie tutaj, w opustoszałych wodach na granicy Morza Północnego. Ale czy mogła liczyć na ich przybycie?

Strata cennej broni była bolesna, ale Serafinę znacznie bardziej trapiło to, że jeźdźcy śmierci dokładnie wiedzieli, dokąd oraz jakim szlakiem miała iść dostawa. Było to potwierdzeniem tego, czego się domyślała – ruch oporu Czarnych Płetw miał w swoich szeregach szpiega. Zdrajca zdążył już poważnie zaszkodzić rebeliantom, a wyglądało na to, że może zaszkodzić jeszcze bardziej. Sera zdradziła swój plan spotkania z Nakkimi jedynie wąskiemu gronu, w nadziei że uda jej się utrzymać go w tajemnicy przed szpiegiem.

– Graj całą planszą, nie pionkiem – radziła niegdyś jej matka, regina Isabella, porównując sztukę rządzenia do partii szachów. Od kiedy Sera dowiedziała się, że to jej wuj Vallerio stoi za atakiem na Ceruleę oraz zabójstwem matki, z całych sił próbowała uchronić siebie oraz resztę Czarnych Płetw od mata.

„Gdzie są Nakki? – zastanawiała się teraz, wpatrując się w ciemną wodę. – Czyżby coś ich wystraszyło?”.

– Jeszcze pięć minut i się zmywamy – oznajmiła po powrocie do grupy.

W tej samej chwili temperatura w jaskini nagle spadła, a podwodny ogień przygasł. Sera usłyszała za plecami jakiś hałas. Odwróciła się, chwytając rękojeść sztyletu przy biodrze. Jej oddział stanął za nią.

Do jaskini wpłynęły trzy postaci, których twarze były schowane w pokrytych mułem kapturach. Miały długie, potężne ogony i przypominały syreny, ale Sera wiedziała, że ma do czynienia z innymi stworzeniami.

– Nakki – rzekła cicho, wypuszczając z dłoni sztylet. Zmiennokształtni. Ci ostrożni, sprytni wojownicy potrafili w kilka sekund wtopić się w tłum syren, ławicę ryb czy skałę.

Unosił się od nich słodki, mdły zapach wywołujący u Sery skurcze żołądka. Był to zapach śmierci, który przypomniał jej napad na Ceruleę i smród gnijących w ruinach ciał.

Syrena instynktownie dotknęła pierścienia na prawej dłoni, wykonanego przez Mahdiego w dowód miłości. Na samą myśl o ukochanym poczuła przypływ odwagi.

– Witajcie – rzekła, kiwając głową przybyszom.

Nakki zdjęli kaptury, ukazując twarze syrenów, młodych i przystojnych. Ich ciemnoskóry dowódca o bursztynowych oczach i rozpuszczonych czarnych włosach wyciągnął do niej dłoń. Sera podała mu rękę – uścisk syrena był bardzo mocny. Jego towarzysze również mieli bursztynowe oczy. Ich skóra była blada, a po plecach spływały im długie blond warkocze.

– Jestem Serafina, regina di Miromara. Cieszę się, że przybyliście. Zdaję sobie sprawę, że odbyliście niebezpieczną podróż.

– Kova – odparł dowódca Nakkich, po czym skinął na swoich towarzyszy. – Julma, Petos.

Kiedy mówił, Sera zauważyła, że jego język jest czarny i rozszczepiony na końcu jak u węża. Była trochę onieśmielona, ale udało jej się tego nie okazywać.

– Usiądźcie z nami – rzekła, wskazując gestem wodny ogień.

Coś ciemnego błysnęło pod spodem jej dłoni. Spojrzała na nią i zagryzła zęby. Na palcach miała krew. Pewnie musiała się przez przypadek skaleczyć, tylko jak? Czyżby rękojeścią sztyletu? Syrena pospiesznie wytarła krew w marynarkę, w nadziei że nikt nie tego nie zauważy, po czym dołączyła do zebranych przy ogniu Nakkich i Czarnych Płetw.

Kova usiadł wygodnie, a po jego bokach zasiedli Julma i Petos. Ling podała im paczkę pąkli oraz kosz pełen pierścienic. Gdy Nakki zabrali się do jedzenia, Kova zapytał oschle:

– Czego chcecie?

– Kusz i harpunów – odparł Des.

– Ile?

– Po pięć tysięcy. Do tego amunicja.

– Na kiedy?

– Na wczoraj – odparł Yazeed.

Kova pokiwał głową z grymasem na twarzy.

– To nie będzie łatwe, ale dam radę. Dajcie mi tydzień.

– Najwyższa jakość. Żadnej tandety – dodał Des.

– Kusze produkują gobliny, a harpuny pochodzą od ludzkiego handlarza. To najlepszy towar na świecie – zapewnił Kova. – Jeżeli jest coś, co gogowie robią dobrze, to zabijanie.

– A co z amunicją? – spytał Yazeed.

– Harpuny są ze stali nierdzewnej. Ludzkiej produkcji. Strzały wytwarzają Koboldzi ze stali, a ich groty są kolczaste. Jeden strzał i przeciwnik się już nie podniesie.

– Jaka cena? – spytała Sera.

– Siedemdziesiąt tysięcy muszli.

Syrena pokręciła głową.

– Nie mamy syreniej waluty, jedynie dublony.

Kova zachichotał.

– Skradzione ze skarbca Valleria, jeśli dobrze słyszałem.

– Nie skradzione, lecz odebrane – poprawiła Sera. – Z mojego skarbca.

Jedynym towarem na wymianę, jaki posiadali wojownicy Czarnych Płetw, był skarb, który zabrali z ukrytej głęboko pod pałacem w Cerulei komnaty. Były to ludzkie dublony, klejnoty, srebrne puchary, złota biżuteria.

– Zatem pięćdziesiąt tysięcy dublonów – odparł Kova.

– Trzydzieści.

Kova nie odpowiedział. Zaczął wydłubywać paznokciem resztki jedzenia spomiędzy zębów.

– Czterdzieści pięć – odparł po namyśle. – To moje ostatnie słowo.

Początkowo Sera uznała cenę za wygórowaną. Jej majątek topniał w zastraszającym tempie. Zdobywanie żywności i broni dla armii, a także kolczastych winorośli z Diabelskiego Ogona oraz innych materiałów służących do wzmocnienia kosztowało krocie, podobnie jak kule z lawą, które trzeba było kupować, gdyż okazało się, że pod Kargjordem nie przechodzą żadne kanały. A to był dopiero początek. Zarówno bitwa z Valleriem o odzyskanie Cerulei, jak i potyczka z Abbadonem miały dopiero nastąpić.

Ostatecznie syrena uznała, że jest gotowa wyłożyć czterdzieści pięć tysięcy dublonów, ponieważ była jeszcze jedna, wyższa cena za tę broń. Cena życia.

Przez chwilę Sery nie było w jaskini w towarzystwie Nakkich. Przeniosła się do Cerulei w dniu, w którym nastąpił atak. Ujrzała opadające w toni ciało ojca, a także strzałę przeszywającą szyję matki. Słyszała krzyki mordowanych niewinnych syren.

– Sera… – zawołał do niej Desiderio. Ledwie go słyszała.

Jej spojrzenie zatrzymało się na Kovie, którego dłoń opierała się na skale i wypływała spod niej czerwona strużka. Kiedy podniosła wzrok, ujrzała, że pudełko z pąklami, które podała gościom Ling, oraz kosz z pierścienicami również są umazane krwią.

„Wcale się nie skaleczyłam – zrozumiała. – To Nakki mają krew na dłoniach i zostawiają ją na wszystkim, czego dotkną”.

– Sera, potrzebujemy odpowiedzi – ponaglił ją Yazeed.

Syrena nie potrafiła jednak wydusić z siebie ani słowa. Była sparaliżowana strachem. Strachem o swoich żołnierzy, a także strachem przed cierpieniem i zniszczeniem, które miały nastąpić. Jak w ogóle władca może podjąć decyzję o wypowiedzeniu wojny? Nawet jeśli czyni to w dobrej sprawie? Jak można wysyłać tysiące osób na śmierć?

Wtedy usłyszała jeszcze jeden głos – Vrăi. Sera była przekonana, że rzeczna czarownica zginęła z rąk jeźdźców śmierci, ale w jej sercu Baba Vrăja nadal była żywa.

„Zamiast ignorować swój strach, powinnaś pozwolić mu przemówić – powiedziała jej kiedyś. – Możesz z niego skorzystać”.

Sera zamieniła się w słuch.

„Nakki handlują śmiercią – rzekł strach. – Ale musisz nauczyć się obcować ze śmiercią oraz z tymi, dla których jest towarem, jeżeli pragniesz pokonać wuja i zwyciężyć zło kryjące się w Morzu Południowym. Ilu jeszcze zginie, jeśli nie podejmiesz żadnych działań?”.

Sera podniosła wzrok na Kovę i oznajmiła drżącym ze strachu głosem:

– Umowa stoi.

Kova pokiwał głową.

– Żądam połowy z góry.

Płetwy Serafiny nastroszyły się. Syrena nie zwykła przyjmować rozkazów od podwodnych nieuczciwych handlarzy bronią.

– Za to ja proponuję brak opłat z góry – odparła. – Kiedy dostanę broń, ty otrzymasz złoto.

Kova posłał jej długie spojrzenie.

– W jaki sposób przetransportujecie towary do Karg? Dostaniecie je w skrzyniach przyciągniętych przez koniki morskie. Moje koniki morskie. One nie wchodzą w skład oferty.

– Właśnie tym się teraz martwię – odrzekła Sera.

Kova prychnął.

– I masz rację. A to jeszcze nie koniec twoich kłopotów – odparł, podnosząc się. Julma i Petos poszli za jego przykładem. – Daj mi pięć dni – rzekł, podając Serafinie rękę na znak ubicia targu.

Syrena również się podniosła i uścisnęła jego dłoń. Nie spuszczała z niego wzroku, a jej uścisk był silny. W końcu Kova puścił jej rękę, po czym trzej Nakki ponownie naciągnęli kaptury na głowy. Kilka sekund później już ich nie było.

Sera spojrzała w dół na swoją dłoń. Wiedziała, co tam ujrzy.

Poczuła na plecach czyjś dotyk. Była to Ling.

– Zmyje się – rzekła.

Serafina pokręciła głową.

– Nie, Ling – rzekła łagodnym tonem. – To się nigdy nie zmyje.

Rozdział 2

NURTY MORK DAL były opuszczone, sklepy pozamykane, a drzwi domów pozatrzaskiwane na noc. Pogrążoną we śnie goblińską wioskę położoną w wodach Morza Północnego oświetlał jedynie blask kilku pochodni z lawą.

Astrid Kolfinnsdottir poruszała się cicho wzdłuż głównego nurtu z wyciągniętym mieczem, wypatrując najdrobniejszego ruchu. Syrena pragnęła znaleźć lustro.

W Kargjordzie, gdzie rozstała się z przyjaciółmi, nie było żadnego, podobnie jak w jałowych wodach otaczających to pustkowie. Płynęła na południe już od kilku dni. Mork Dal była pierwszą wioską, na którą natrafiła, i pierwszym miejscem, w którym miała szansę znaleźć to, czego szukała.

Wezwał ją Orfeo, który przyszedł do niej poprzez lustro, i wiedziała, że aby do niego dotrzeć, będzie musiała znaleźć podobną drogę. Ale jak miała tego dokonać? Wielu potężnych magów nie potrafiło podróżować przez lustra, więc czego mogła się spodziewać po sobie ona, syrena bez talentu magicznego, niepotrafiąca śpiewać?

– To czyste szaleństwo – wyszeptała. – Bezsens. Niedorzeczność. Samobójstwo. – Ostatnimi czasy te słowa gościły często w jej słowniku, odkąd poznała w jaskini ieli Serafinę, Neelę, Ling, Avę i Beccę.

Sześć syren zostało przywołanych przez przywódczynię rzecznych czarownic, Babę Vrăję. To właśnie ona opowiedziała im o potworze w Morzu Południowym i stwierdziła, że tylko one są w stanie go pokonać.

Po opuszczeniu ieli dowiedziały się, że Orfeo był kiedyś uzdrowicielem i najpotężniejszym z magów Atlantydy – Sześciorga Władców. Każde z nich posiadało talizman, magiczny przedmiot wzmacniający ich moc. Talizman Orfea, nieskazitelny szmaragd, został mu podarowany przez Eveksiona, boga uleczania.

Wraz z pozostałymi magami Orfeo rządził mądrze i był uwielbiany przez poddanych, do czasu aż zmarła jego żona Alma. Mag nie mógł się pogodzić z jej śmiercią, dlatego błagał Horoka, strażnika zaświatów, aby mu ją zwrócił. Horok się nie zgodził, na co Orfeo poprzysiągł, że kiedyś ją odzyska. W tym celu stworzył Abbadona, potwora wystarczająco potężnego, by mógł zaatakować zaświaty. Mag przywołał również do pomocy w swojej misji boginię śmierci Morsę. Ona przekazała mu nowy talizman – czarną perłę.

Kiedy pozostali magowie: Moruadh, Nyx, Sycorax, Navi oraz Pyrrha, odkryli zamiary Orfea, usiłowali go powstrzymać. Wściekły Orfeo wypuścił na nich swojego potwora, który w czasie bitwy zniszczył całą Altantydę. Mieszkańcy wyspy uciekli pod wodę, a Moruadh zwróciła się z prośbą o pomoc do bogini morza Nerii. Ta zamieniła nogi Atlantejczyków w ogony i obdarowała ich zdolnością oddychania pod wodą. W ten sposób ich ocaliła.

Mimo że pięcioro magów walczyło dzielnie, nie zdołali pokonać Abbadona, dlatego zapędzili go do Carceronu, więzienia Atlantydy. Do otwarcia więziennego zamka potrzebowali wszystkich sześciu talizmanów, lecz Orfeo nie miał zamiaru oddać im swojego. Aby go zdobyć, musieli najpierw go zabić. Gdy w końcu udało się uwięzić Abbadona, Sycorax z pomocą wielorybów zaciągnęła więzienie do Morza Południowego.

Następnie Moruadh ukryła talizmany w najbardziej niebezpiecznych miejscach wszystkich sześciu podwodnych królestw, tak aby nikt nigdy nie przekazał ich Abbadonowi. Po wszystkim kazała usunąć z kronik wszelkie zapisy dotyczące potwora. Stworzono więc nową historię, mówiącą o tym, że Atlantyda została zniszczona z przyczyn naturalnych. Z biegiem lat całkowicie zapomniano o zdradzie Orfea, o jego potworze oraz o talizmanach.

Moruadh była przekonana, że zrobiła wszystko co w jej mocy, by ochronić swoich poddanych, ale się myliła.

Problem w tym, że Orfeo oszukał śmierć. Pozostałym magom tylko się wydawało, że go zabili. Udało mu się ukryć swoją duszę w czarnej perle Morsy, po czym spędził całe wieki, wyczekując dnia, w którym perłę znalazła pewna ryba i ją połknęła. Rybę wyłowił rybak i podczas jej patroszenia odkrył w środku klejnot. Następnie sprzedał go wodzowi wikingów, którego ciało przejął Orfeo i rozpoczął poszukiwania pozostałych talizmanów. Za wszelką cenę pragnął uwolnić potwora.

Orfeo poprzysiągł, że odbierze Almę Horokowi, nawet jeśli miałoby mu to zająć całą wieczność. Astrid wiedziała, że mag jest już bardzo bliski dotrzymania tej obietnicy.

Okrutny Vallerio próbował podbić wszystkie królestwa syren i połączyć ich armie pod dowództwem Orfea. Z taką potężną armią oraz przerażającym Abbadonem Orfeo w końcu mógłby rozpocząć atak na królestwo zmarłych. Rozumiał, że oznaczało to bitwę z samymi bogami, której skutkiem mógł być chaos nie tylko w zaświatach, ale i we wszystkich królestwach na lądzie i pod wodą. Jednak niezbyt się tym przejmował. Zależało mu tylko na tym, by połączyć się znowu z żoną i zacząć nowe życie w świecie, który pozostał. Jedyną przeszkodą na jego drodze było sześć młodych syren.

„Dlaczego to nas wezwałaś? – pytała Serafina Vrăję. – Dlaczego nie cesarzy, admirałów i dowódców wraz z ich armiami? Dlaczego nie największych magów wszechwody?”.

Vrăja odparła, że to właśnie one są największymi magiczkami wszechwody. Każda z nich była potomkinią jednego z Sześciorga Władców i w każdej drzemała moc jej przodka.

Potomkinią Orfea była Astrid. Ona jedyna nie uwierzyła rzecznej czarownicy. Według niej to wszystko było zbyt niesamowite. Całkowicie niedorzeczne.

Orfeo był przecież największym magiem, jakiego widział świat. Od zarania dziejów. A Astrid? Syrena nie potrafiła nawet wykonać najprostszego zaklęcia camo bez pomocy instrumentu z kości wieloryba, który zrobiła dla niej Becca. Wprawdzie przed laty, jako dziecko, miała zdolności magiczne, ale straciła je krótko po obchodach Manenhonnor, festiwalu księżyca celebrowanego w jej królestwie.

Teraz natomiast próbowała odszukać potężnego i nieśmiertelnego Orfea, chcąc odebrać mu czarną perłę, tak by ona i towarzyszki mogły ponownie połączyć wszystkie talizmany, otworzyć Carceron i zabić Abbadona. Ona. Astrid Kolfinnsdottir. Syrena bez zdolności magicznych.

– Całkowicie niedorzeczne – wyszeptała jeszcze raz. Ale musiała to zrobić. Musiała odnaleźć Orfea i odzyskać czarną perłę. Ona jedyna była do tego zdolna.

Astrid płynęła dalej nurtem Mork Dal i omiatała teren wzrokiem. Minęła właśnie wystawę sklepową ze słoikami pełnymi pomarszczonych uszu terragogów, kandyzowanych morskich ogórków oraz pikantnego kryla. W innych witrynach widniała broń z wykończeniami z doskonałej stali Koboldów. Jeszcze dalej znalazła wybór kul z lawą. Potrzebowała zakładu fryzjerskiego, jubilera lub krawca – miejsca z lustrem, ale niczego takiego nie widziała.

Po kilku minutach dotarła na skraj głównego nurtu, gdzie miejsce sklepów zajęły domy. Na prawo odchodził poboczny nurt, wzdłuż którego stało więcej domów. Nad jednym ze sklepów widniał szyld: ZNALEZISKA Z ZATOPIONYCH STATKÓW.

Astrid popędziła w jego kierunku. Wraki statków były przeczesywane przez poszukiwaczy skarbów będących zarówno goblinami, jak i syrenami. Prawie zawsze udawało im się znaleźć na pokładzie jakieś lustro. Syrena przycisnęła nos do szyby i przyłożyła dłonie do twarzy, by lepiej widzieć. Wnętrze sklepu było ciemne, lecz zamocowana na słupie pobliska kula z lawą rzucała wystarczająco dużo światła, by dało się rozpoznać poszczególne przedmioty: kryształowe puchary, miedziane lampiony, zestaw do gry w krokieta… i lustro!

Astrid rozejrzała się wokół, by się upewnić, że nikogo nie ma w pobliżu, wsunęła miecz z powrotem do pochwy, a z kieszeni w podszewce kurtki wyjęła sztylet. Następnie umieściła ostrze w zamku w drzwiach, przekręciła je mocno, po czym szarpnęła w górę. Zapadki odskoczyły, a drzwi otworzyły się. Syrena zamknęła je za sobą, ale wcześniej rzuciła jeszcze jedno pospieszne, uważne spojrzenie w nurt. Ostatnią rzeczą, jakiej teraz potrzebowała, było trafienie do aresztu.

Przeciskając się między stertami żagli, plastikowych pojemników i zwojów nylonowej linki, Astrid zbliżyła się do lustra. Było owalne, dość duże i umieszczone w złotej ramie. Ujrzała w nim swoje odbicie – jasne niczym światło księżyca, splecione w warkocze włosy, oczy koloru lodu oraz potężny czarno-biały ogon.

– Jak się to robi? – spytała sama siebie.

Przypomniała sobie o flecie z kości wieloryba. Pomyślała, że może on jej pomoże. Jednak gdy sięgała po instrument, nagle się zatrzymała. Potrafiła przecież rzucać jedynie camo i nawet gdyby znała zaklęcie pozwalające na podróż przez lustro, nigdy nie zdołałaby go wykonać. Jej magia była zbyt słaba.

Przypomniała sobie, jak Orfeo przybył do niej przez lustro w Głębi Tannera. Przyłożył wtedy dłoń do szkła, a ona zrobiła to samo z drugiej strony i przez chwilę wydawało jej się, że zaczyna zatapiać się w srebrze. Teraz postanowiła więc także dotknąć lustra. Ale nic się nie wydarzyło. Nacisnęła mocniej. Nadal nic. Sfrustrowana postanowiła spróbować ostatni raz.

Wtedy w zwierciadle pojawiła się blada twarz kobiety bez ciała.

Rozdział 3

DO STU TYSIĘCY krewetek! – jęknęła Astrid, odskakując w tył.

Syrena wpadła na ciężki drewniany leżak, o który się potknęła, i przewróciła się na półkę pełną sprzętów kuchennych. Półka złamała się i na podłogę poleciały garnki, patelnie oraz dzbany. Hałas był ogłuszający.

„Chyba obudziłam całą wioskę” – pomyślała Astrid w chwili, gdy na głowę spadła jej duża miska.

Głowa cały czas widniała w lustrze i spoglądała na Astrid. Następnie pojawiła się szyja, a po chwili reszta ciała kobiety.

– To tylko vitrina – wyszeptała Astrid, gdy jej puls nieco się uspokoił. Vitriny były głupawymi i próżnymi duszami terragogów płci żeńskiej, które za życia większość czasu spędzały na przeglądaniu się w lustrze.

Duch wystawił wcześniej głowę poza ramę lustra, ale teraz kobieta schowała się z powrotem. Miała na sobie suknię z wąską talią, płaskie buty i sznur pereł. Włosy upięła w szykowny kok.

– Próbujesz do mnie wejść? – spytała, widząc, jak Astrid wygrzebuje się spod sterty sprzętów.

– Tak – przyznała Astrid, masując stłuczony ogon. – Jak się tam dostałaś?

– Chciałam zostać najśliczniejszą dziewczyną w Paryżu – odparła vitrina. – I mówiłam to przed lustrem. Powtarzałam to samo raz za razem. A czego ty pragniesz? Zostać najśliczniejszą syreną w całym morzu?

– Niezupełnie – odrzekła Astrid.

Nagle zamarła na dźwięk jakiegoś hałasu dobiegającego z nurtu. Przeniosła wzrok na drzwi, ale nie ujrzała nikogo, więc ponownie położyła dłoń na lustrze.

Vitrina klasnęła w dłonie.

– Już wiem! Pragniesz być najpiękniejszą syreną w całym oceanie!

– Skąd wiedziałaś? – rzuciła z sarkazmem Astrid, tracąc pomału cierpliwość do swojej nierozgarniętej rozmówczyni.

– Wystarczy tylko, że porozmawiasz z lustrem – zachęciła syrenę vitrina. Astrid wiedziała, że zdradzanie swoich pragnień nie należy do bezpiecznych rzeczy. Pomyślała, że gdzieś w tych srebrnych odmętach czai się Orfeo, który mógłby ją usłyszeć. Pytanie tylko: jaki miała inny wybór?

Zamknęła oczy, cały czas trzymając dłoń na lustrze.

– Pragnę zdobyć czarną perłę – oznajmiła.

Nic się nie stało, ale w tej samej chwili ponownie usłyszała hałas. Był to głos dobiegający z zewnątrz, z nurtu. Astrid podpłynęła do okna, uważając, by pozostać w cieniu, i wyjrzała na zewnątrz. Do sklepu zbliżał się goblin z plemienia Feuerkumpel. Czarne włosy miał spięte w kok na szczycie głowy. Na jego twarzy widniały blizny po oparzeniach lawą. Goblin posiadał nozdrza, ale nie miał nosa, miał także ostre zęby i przezroczyste oczy. Całe jego ciało pokrywały twarde, kościste, czarne płytki. Przeklinał głośno.

„Może to jakiś strażnik albo sklepikarz” – pomyślała Astrid. Pewnie usłyszał hałas, którego była powodem, i przybył, aby sprawdzić, co się stało. Syrena popędziła z powrotem do lustra i ponownie spróbowała przejść na jego drugą stronę. Trzęsła się ze strachu.

– Pragnę śmierci Abbadona.

Vitrina skrzyżowała ręce na piersi i rzuciła Astrid sceptyczne spojrzenie.

– Czy jesteś pewna, że mówisz lustru, czego naprawdę pragniesz?

Astrid zacisnęła zęby.

– Pragnę śmierci Orfea. Pragnę, by Rylka zapłaciła za śmierć mojego ojca. Pragnę, by Portia i Vallerio zabrali łapy od Ondaliny. Pragnę, by mój brat i matka byli bezpieczni.

I tym razem nic się nie stało. Za to goblin nieustannie się zbliżał.

„To na nic – pomyślała Astrid w panice. – Nie wiem, ile zostało we mnie magii, ale wygląda na to, że nie wystarczy, by przebić się przez szkło”.

Wtem usłyszała krzyk, a następnie dwa kolejne. Ktokolwiek to był, miał towarzystwo. Musiała się stąd wynosić, zanim ją schwytają.

Już miała zacząć się rozglądać za innym wyjściem, gdy vitrina zawołała do niej:

– Zaczekaj!

Rozgorączkowana Astrid odwróciła się do niej.

– Nie jesteś ze mną szczera. Dlatego lustro cię nie wpuści. Przyznaj, że pragniesz zostać najpiękniejszą syreną wszystkich mórz, oceanów, zatok, stawów, strumyków, potoków, wodospadów i kałuż – poleciła, grożąc palcem. – Bo kto by nie chciał być najpiękniejszy? Na bogów, syreno, po prostu powiedz, czego pragniesz!

Astrid spróbowała ostatni raz. Położyła dłonie na lustrze i zamknęła oczy.

– Pragnę… – zaczęła mówić, szukając odpowiednich słów.

I wtedy do niej przyszły. Z najgłębszych zakamarków jej serca.

– Pragnę, by wróciła do mnie magia.

Sekundę później leciała już głową w dół w otchłań lustra.

Rozdział 4

IWTEDY STATEK UDERZYŁ w skały i rozbił się na milion kawałków! – zaśpiewała syrena o imieniu Laktara.

Następnie odchyliła głowę i wybuchła śmiechem równie zniewalającym jak jej piękna twarz, zielone oczy czy spływające po plecach pukle kasztanowych włosów.

– Mów, co było dalej, Taro! – zawołała z garderoby Lucia Volnero, która właśnie przebierała się w koszulę nocną.

Ale Laktara tak bardzo się śmiała, że nie mogła wymówić słowa, a opowieść dokończyła za nią jej siostra Falla.

– A nie był to pierwszy lepszy statek – chichotała. – Był to liniowiec z tysiącami gogów na pokładzie. Pasażerowie skakali za burty, próbując się do nas dostać. Plusk, plusk, plusk!

Trzecia z sióstr, Vola, zawtórowała im.

– I oczywiście im bardziej się zbliżali, tym dalej odpływałyśmy, aż w końcu wszyscy byli PO-TWO-RNIE zmęczeni! Nawet gdy już tonęli, nie przestawali wyciągać do nas rąk. Kochana, nigdy w życiu nie widziałaś niczego równie zabawnego!

– Ani nie próbowałaś niczego równie pysznego! – wyszeptała Falla.

– Falla, ty niegrzeczna syrenko! Cicho! – skarciła siostrę Vola.

– Przepraszam!

– Tylko tak mówisz! – prychnęła Laktara.

– Naprawdę przepraszam – powtórzyła Vola, po czym dodała złośliwym szeptem: – Przepraszam, że nie zabiłam ich wszystkich!

Trzy siostry nie mogły przestać chichotać, a Lucia dołączyła do nich. Były jej dalekimi kuzynkami, przyjaciółkami i śpiewającymi syrenami, do czego się publicznie nie przyznawały.

Takie syreny śpiewały za pieniądze, niektóre nawet dla gogów. Krążyły legendy o potajemnych koncertach organizowanych w weneckich pałacach, gdzie syreny występowały w zamian za klejnoty.

Wieść głosiła, że te syreny zjadają swoje ofiary, ale Lucia uznała ją za niewartą uwagi. Wprawdzie jej kuzynki żartowały na ten temat, ale była pewna, że robią to tylko po to, by zaszokować innych. Musiała jednak przyznać, że teraz, gdy czary illusio, które siostry nieustannie rzucały, zaczęły migotać i znikać, ich perłowe zęby okazały się ostrzejsze niż myślała, karmazynowe paznokcie dłuższe niż jej się wydawało, a spojrzenia zimniejsze niż zwykle.

Siostry były do siebie bardzo podobne. Zamieszkiwały wody nieopodal wybrzeża Grecji. Lucia zaprosiła je do Cerulei, ponieważ chciała się z nimi podzielić dobrymi nowinami. Przybyły zaledwie przed godziną. Lucia zaprowadziła je do ich pokoi, kazała przynieść im słodycze i herbatkę, a następnie poprosiła je o ocenę kilku kreacji.

Teraz wyłoniła się zza parawanu ubrana w dopasowaną bladozieloną suknię z morskiego jedwabiu wyszywaną perłami. Jej granatowo-czarne włosy wirowały wokół ramion, a szafirowe oczy podziwiały w lustrze jej własne odbicie.

– No i?

Falla zmarszczyła nos. Vola pokręciła przecząco głową.

– Nic specjalnego – rzuciła lekceważąco Laktara.

Lucia pstryknęła palcami, na co pokojówka przyniosła nową kreację, która spotkała się z podobną oceną. Podobnie kolejna. Sfrustrowana Lucia przymierzyła czwartą suknię.

– A co powiecie na tę? – spytała, podpływając na środek pokoju i obracając się w piruecie.

Suknia była wykonana z tysięcy cieniutkich szmaragdowych płatków naszytych na ciemnozielony morski jedwab. Klejnoty nachodziły na siebie niczym rybie łuski. Dzięki temu chwytały promienie słońca i zatrzymywały je. Najdrobniejszy ruch Lucii powodował, że cała kreacja lśniła.

– Cudowna! – oceniła Vola.

Laktara przyznała jej rację, a Falla spytała:

– O co chodzi z tym pokazem mody, Lucia? Czyżby szykował się jakiś bal? Dlatego nas tu zaprosiłaś?

Lucia usiadła przy kuzynkach, po czym popatrzyła na każdą z nich po kolei i rzekła:

– Właśnie pomogłyście mi wybrać suknię ślubną. Nikomu innemu o tym nie mówiłam, ale mam zamiar przyspieszyć termin ceremonii.

Vola uniosła brwi.

– Upolowałaś sobie nową ofiarę? – spytała z chytrym uśmieszkiem.

Lucia przewróciła oczami.

– Tobie w głowie tylko polowania.

– A narzeczony już wie o zmianie planów? – zapytała Falla.

– Jeszcze mu nie powiedziałam. Właśnie patroluje ze swoim oddziałem zachodnią granicę. To ma być niespodzianka – skłamała Lucia. – Błagał mnie już od jakiegoś czasu o przyspieszenie ślubu. Jest zakochany po uszy, więc dlaczego mielibyśmy zwlekać? Pobierzemy się za dwa miesiące, podczas syzygium.

– Po co tak długo czekać? – zdziwiła się Vola.

– Nie mam wyboru. Królewskie śluby w Miromarze zawsze urządza się w czasie syzygium, kiedy Słońce, Ziemia i Księżyc znajdują się w jednej linii. Wtedy pływy są najsilniejsze, dzięki czemu magiczne moce się wzmagają. Takie jest prawo i nic nie mogę na to poradzić. Właśnie dlatego was tutaj zaprosiłam. Chciałabym, żebyście zostały moimi druhnami.

Vola pisnęła z radości, a Falla objęła Lucię.

Za to Laktara uniosła rękę.

– Zaraz, zaraz! Zanim się zaangażuję, chciałabym się przyjrzeć naszym sukniom.

Gdy Lucia zapewniła, że wszystkie suknie druhen będą uszyte z morskiego jedwabiu i masy perłowej i będą niemal równie piękne jak kreacja panny młodej, Laktara się zgodziła. Nastąpiły kolejne uściski i pocałunki, po czym Lucia zasugerowała, że już czas, by kuzynki udały się do swoich komnat przygotowanych przez pokojówki.

– Macie za sobą długą podróż. Jestem pewna, że chciałybyście trochę odpocząć i odświeżyć się przed obiadem – rzekła z troską w głosie.

Siostry wyszły, rozmawiając o tym, którego to z młodych szlachciców albo oficerów jeźdźców śmierci urzekną przy obiedzie.

Lucia zamknęła za nimi drzwi, oparła się o nie i odetchnęła. Kuzynki uwielbiały plotki. Nie minie tydzień, a cały pałac będzie wiedział, że ona i Mahdi są w sobie tak zakochani, że przesunęli datę ślubu. Te wieści z pewnością zainteresują każdego. Nawet jej ojciec będzie zmuszony zapomnieć o sprawach wagi państwowej i zajmie się przygotowaniami do ślubu.

Dokładnie tego Lucia pragnęła.

Vallerio odkrył, że ruch oporu pod wezwaniem Czarnej Płetwy umieścił w pałacu swojego szpiega. Dowiedział się o tym od własnego szpiega w obozie Czarnych Płetw, jednak nadal nie wiedział, kto to taki. Zeszłej nocy poinformował Lucię, że jest coraz bliżej odkrycia jego tożsamości.

Lucia już wiedziała: chodziło o Mahdiego.

Gdyby ojciec dowiedział się prawdy o Mahdim oraz o tym, że przed zaręczynami z Lucią syren oświadczył się Serafinie, zabiłby go bez wahania. Nawet by nie próbował słuchać wyjaśnień Lucii, że Mahdi zrobił to wszystko tylko dlatego, bo był pod wpływem czarów Serafiny.

Lucia dowiedziała się o tym, kiedy uśpiła Mahdiego i wyciągnęła z jego serca pieśń krwi, w której ujrzała ceremonię zaręczyn jego i Sery. Wiedziała, że po takiej ceremonii syren nie może poślubić nikogo innego. W takim wypadku magia by nie zadziałała, a nuty ślubnej pieśni nie miałyby odpowiedniego brzmienia.

Syrena doszła do wniosku, że Sera użyła wobec Mahdiego czarnopieśni. Inaczej nie dało się wytłumaczyć jego działań. Przecież żaden syren przy zdrowych zmysłach nie wybrałby Sery zamiast niej.

– Ale ja ją przechytrzyłam – wyszeptała teraz Lucia, z uśmiechem myśląc o swoim cudownym malignie. Zastanawiała się, czy stworzenie dotarło już do Mrocznej Płycizny.

Lucia odwiedziła wcześniej Kharis, kapłankę bogini śmierci Morsy, i poprosiła ją o powołanie do życia tej postaci. Maligno powstał z gliny i magii krwi, a ceną za niego było złoto i śmierć. Stwór był wierną kopią Mahdiego, a Lucia była pewna, że dzięki niemu jej misja się powiedzie: maligno zdoła schwytać Serafinę i sprowadzić ją do stolicy. Resztą miała się zająć ona sama.

Tylko wtedy będzie mogła poślubić Mahdiego.

Tylko wtedy posiądzie władzę, której pragnęła, władzę, która pozwoli jej się unieść ponad błahostki syreniego życia.

Tylko wtedy ucichną głosy w jej głowie, te same, które niosły się echem pośród mrocznych korytarzy jej pamięci.

Szeptały na jej temat. „Biedna Lucia. Taka śliczna. Jaka szkoda, że nie ma ojca”.

Szeptały na temat jej matki. „Oto i owdowiała hrabina. Miała szczęście, że w ogóle ktoś zechciał ją poślubić. No ale przecież w jej żyłach płynie skażona krew. Lucia też będzie skazana na takie życie. O takich rzeczach się nie zapomina”.

Gdy Lucia była dzieckiem, jej policzki płonęły czerwienią ze wstydu na dźwięk tych słów, a teraz jej serce płonęło czarnym ogniem nienawiści.

Jej rodzice się kochali, ale ówczesna regina zabroniła im wziąć ślub, ponieważ wśród przodków Portii byli zdrajcy. Dlatego też Lucia wychowała się bez ojca. Dopiero gdy zyskała pełnoletniość, Vallerio, siejący postrach głównodowodzący królestwem, zdradził jej, że syrena jest jego córką.

„Pewnego dnia wszystkie wody i wszyscy ich mieszkańcy będą wiedzieć, że jesteś moją córką – obiecał. – Do tego czasu musisz dochować tajemnicy. Od tego zależy nasze życie”.

Kiedy Lucia zostanie żoną Mahdiego, będzie nie tylko zwykłą reginą, ale i cesarzową. Jej ojciec zdobył dla niej tron Miromary, a także Matali i Ondaliny. Następne w kolejce były Qin, Słodkowoda oraz Atlantyka. Vallerio podbije cały syreni świat, a ona i Mahdi będą nim rządzić.

– Wtedy już nie będą szeptać na mój temat – rzekła głośno Lucia tonem pełnym nienawiści. – Nie ośmielą się. Chyba że chcą stracić głowy.

Było już tak blisko spełnienia się jej marzeń. Jej ojciec nie był w stanie schwytać Serafiny, więc postanowiła zająć się tym sama. Teraz jej sukces zależał wyłącznie od maligna oraz morskiego skorpiona, który mu towarzyszył – jego zadaniem było przekazanie fałszywej wiadomości. Czy uda im się przepłynąć długą drogę do twierdzy Czarnych Płetw? Czy muszla dotrze do Serafiny? Czy syrena uwierzy, że głos, który w niej usłyszy, należy do Mahdiego?

– Wielka Morso, spraw, by tak się stało – modliła się Lucia, wiedząc, że nie zazna spokoju do czasu, aż jej modły zostaną wysłuchane.

Do czasu, aż maligno powróci z Mrocznej Płycizny.

Do czasu, aż Serafina wreszcie będzie martwa.

Rozdział 5

SERA SIEDZIAŁA SAMA przy szerokim kamiennym stole w jaskini pełniącej funkcję kwatery głównej Czarnych Płetw. Na jej twarzy malował się grymas i masowała skronie. Bóle głowy stawały się coraz mocniejsze i częstsze od czasu spotkania z Nakkimi. Ten atak był niemal zabójczy.

Na stole rozłożono kilka arkuszy z krasnorostów, a wśród nich dokumenty konfiskacyjne, raporty wywiadu, inwentarze. Między nimi leżały również porozrzucane muszle z wiadomościami, a na drugim końcu ogromna mapa syrenich królestw. Większą jej część przykrywały muszelkowe pieniądze symbolizujące wojska jej wuja.

Wcześniej syrena spierała się z Desideriem oraz Yazeedem na temat, który najbardziej trapił cały ruch oporu: z której strony zaatakować w pierwszej kolejności. Może Ceruleę, czyli siedzibę Valleria? A może lepiej udać się do Morza Południowego, gdzie został uwięziony Abbadon? Nie potrafili się zdecydować. Desiderio był za Ceruleą, Yazeed za Morzem Południowym. Biorąc pod uwagę obecny stan uzbrojenia i zapasów żywności ruchu oporu, obydwie opcje wydawały się Serafinie misjami samobójczymi.

Teraz z jej ust wyrwało się głębokie westchnienie. Tej nocy czuła się beznadziejnie. Była samotna i miała wrażenie, że poniosła klęskę, jeszcze zanim doszło do pierwszej bitwy. Plany, strategie, kampanie… Nieważne, jak doskonale były przygotowane i zrealizowane, Vallerio zawsze zdawał się wyprzedzać Czarne Płetwy o krok. Odcinał im linie zaopatrzenia, sabotował sojuszników i ani na chwilę nie pozwalał Serafinie odetchnąć. Minęły tygodnie, odkąd miała jakiekolwiek wieści od Avy i Astrid. Czyżby wpadły w sidła Valleria? Martwiła się również o Sophię, jedną z najlepszych wojowniczek i strzelców wyborowych. Wysłała ją właśnie w towarzystwie Totschlagera, jednego z goblińskich dowódców, na spotkanie z Nakkimi. Czy Sophii uda się bezpiecznie dostarczyć do obozu broń? A może ją i jej oddział napadną jeźdźcy śmierci?

„Graj całą planszą, nie jednym pionkiem. Nękaj przeciwnika mądrymi, przemyślanymi ruchami. Nie daj się zaszachować”. Sera doskonale o tym wiedziała, ale wiedza i praktyka to dwie różne rzeczy. Przestała masować głowę, ponieważ wcale jej to nie pomagało. Wiedziała, jakie jest źródło bólu. Za każdym razem, gdy myślała o wysyłaniu wojsk do bitwy, czy to do Cerulei, czy Morza Południowego, powracał jej przed oczy obraz swojej zakrwawionej dłoni po spotkaniu z Nakkimi.

– Wiedziałam, że już nie śpisz – odezwał się czyjś głos, rozwiewając bolesną wizję syreny. – To niedobrze, jest prawie druga w nocy. Potrzebujesz snu.

Była to Ling, która właśnie wpłynęła do jaskini. Sera przywitała ją zmęczonym uśmiechem.

– Troska wie, jak nie dać komuś zasnąć.

– Niech zgadnę… Vallerio? – spytała Ling, siadając przy stole obok przyjaciółki.

Sera pokiwała głową.

– Zaatakował nas już sześć razy. Dzięki swojemu szpiegowi zawsze dokładnie wiedział, gdzie i kiedy będą moi żołnierze. Wysysa z nas krew do ostatniej kropli, Ling. A ja mu w tym nie przeszkadzam. Pozwalam mu wykradać zaopatrzenie i mordować żołnierzy, ponieważ nie wiem, jak wykryć tego szpiega. Nie wiem, jak go powstrzymać. Sama nie wiem, co robię.

– Nie mów tak ani nawet nie myśl w ten sposób, bo naprawdę pozwolisz Valleriowi zwyciężyć – zwróciła jej uwagę Ling. – Musisz w siebie wierzyć, Sero. Musisz być silna.

Syrena zaśmiała się gorzko.

– Jak mam to zrobić, Ling? Skąd mam wziąć tę wiarę? Zaczynam wątpić w każdą decyzję, jaką podejmuję.

– Nie ma w tym nic złego. Tak to działa.

Sera rzuciła jej sceptyczne spojrzenie.

– Naprawdę?

– Tak. Wrogiem wiary nie jest zwątpienie, jest nim pewność. Łatwo w siebie wierzyć, gdy ma się do tego wiele powodów. Ale prawdziwa, głęboka wiara ujawnia się wtedy, gdy wierzysz w siebie, mimo że nie masz ku temu żadnego powodu. – To mówiąc, Ling wyciągnęła rękę i położyła dłoń na dłoni Sery po drugiej stronie stołu. – Dasz radę.

– Będzie mi coraz trudniej, nie łatwiej. Nie wiesz, jak to jest rządzić i być odpowiedzialnym za tak wiele istnień…

– Masz rację, nie wiem, ale znam ciebie.

Sera poczuła ścisk w gardle. Chwyciła mocniej dłoń przyjaciółki i przepełniła ją wdzięczność, że ma kogoś tak bliskiego.

– Dzięki, że mnie wysłuchałaś – rzekła. – Zawsze mogę na ciebie liczyć.

Ling odwzajemniła uścisk.

– I zawsze będziesz mogła – zapewniła, puszczając dłoń Sery. – Ale teraz chciałabym, żebyś to ty mnie posłuchała. Mam pewien pomysł. Dlatego tu jestem. Wymyśliłam sposób, w jaki możemy wykryć szpiega.

Sera otworzyła szerzej oczy.

– Jaki sposób?

– Pewien podstęp. Dość sprytny. Do jego realizacji będę musiała pożyczyć kulę Sycorax.

Sera zmrużyła oczy i nie zdołała odpowiedzieć. Gdy wróciła jej mowa, odparła:

– Ling, czyś ty postradała zmysły?

– Nie. Potrzebuję tej kuli, Sero – naciskała Ling.

– Ling, to talizman. Dar od boga. Jest bezcenny, posiada ogromną moc, a mój wuj i Orfeo zabili już tysiące syren, próbując go zdobyć. Nie wiedzą, że go mamy. Wie o tym tylko garstka najbardziej zaufanych osób. Gdyby szpieg się o tym dowiedział…

– Szpieg musi się dowiedzieć.

– Co takiego? – zawołała Sera, teraz już pewna, że Ling postradała zmysły.

– Próbowaliśmy już wszystkiego, ale nadal nie wiemy, kto jest szpiegiem – rzekła Ling. – Dlatego mam zamiar sprawić, by sam się ujawnił.

Sera pokręciła głową.

– Nie ma mowy – sprzeciwiła się. – Nie mogę ci pozwolić na zabranie kuli. To zbyt ryzykowne.

Ling nachyliła się do przyjaciółki.

– Jeszcze kilka chwil temu mówiłaś, że Vallerio wysysa z nas krew. Niedługo zrobi z nami coś straszniejszego. Zatacza kręgi, szykując się do zadania śmiertelnego ciosu.

Słowa Ling uderzyły w Serę z siłą wichury. Były bezlitosne i przerażające. A co najgorsze, były prawdziwe. Syrena postanowiła wysłuchać przyjaciółki.

– Co konkretnie chciałabyś zrobić z talizmanem? – spytała.

– Puścić plotkę – odparła Ling. – Sycorax była ministrem sprawiedliwości Atlantydy, prawda?

Sera pokiwała głową.

– Mam zamiar ogłosić, że posiadamy kulę, wewnątrz której znajduje się coś, co pomagało Sycorax rozróżnić winnych i niewinnych.

– Ale przecież nie wiesz, co jest w środku – rzekła niepewnie Sera. – Nikt tego nie wie, bo łamigłówka nie została jeszcze rozwiązana. Ty tylko wierzysz, że w środku coś się znajduje.

– Nieważne, w co wierzę – rzuciła niecierpliwie Ling. – Nie rozumiesz? Liczy się tylko to, w co uwierzy szpieg.

Serafina nareszcie pojęła.

– Chyba wiem, do czego zmierzasz – stwierdziła, a jej płetwy nastroszyły się z podekscytowania.

Ling usiadła prosto na krześle.

– Jestem omnivoxą – rzekła z błyskiem w oku. – Posiadam dar komunikowania się. Ale czasami, aby się porozumieć, ważniejsze od mówienia jest słuchanie. Teraz na przykład słyszę głos kogoś, kto cierpi.

– Kontynuuj – poprosiła Sera, starając się nadążyć za tokiem rozumowania Ling.

– Bólowi trzeba pozwolić mówić – ciągnęła syrena. – Należy go wysłuchać. Jeśli się nie wydostanie, rośnie w środku, wypychając wszystko, co jasne i dobre, aż pozostaje jedynym uczuciem. Wiem o tym, Sero, ponieważ właśnie to przeżyła moja mama. Po zniknięciu taty cierpiała tak bardzo, że odwróciła się od wszystkich, łącznie ze mną.

– Nie miałam pojęcia – przyznała Sera. Kiedy Ling pojawiła się w obozie, opowiedziała reszcie o swojej ucieczce z więzienia i o tym, jak znalazła kulę z łamigłówką, ale nigdy nie wspominała o matce.

Ling uśmiechnęła się smutno.

– O niektórych rzeczach naprawdę trudno się rozmawia, nawet gdy jest się omnivoxą. W końcu udało mi się do niej dotrzeć, ale dopiero po tym, jak zrozumiałam jej ból. Założę się, że nasz szpieg również cierpi. Wszystko, co robi – oszustwa, kłamstwa, zdrada przyjaciół – bierze się z ciemnych zakamarków. Jego ból też pragnie przemówić, Sero. Jeśli uda mi się go sprowokować, będziemy musiały już tylko słuchać.

Sera przypomniała sobie słowa Vrăi, która radziła jej: „Pomóż uwierzyć Ling, że może się przebić przez ciszę”. Ling zdołała przebić się przez milczenie swojej matki, co dało jej wiedzę i nową perspektywę. Teraz usiłowała pracować nad milczeniem szpiega.

Plan Ling był ryzykowny, ale jeszcze większe niebezpieczeństwo groziłoby ruchowi oporu, gdyby szpieg pozostał aktywny.

– No dobrze – skapitulowała w końcu Sera. – Kula jest twoja.

Syrena wstała i podpłynęła do zagłębienia w ścianie jaskini, gdzie trzymała znalezione przez przyjaciółki talizmany: kulę z łamigłówką Sycorax, błękitny diament Moruadh, monetę Pyrrhy oraz kamień księżycowy Navi. Za pomocą zaklęcia zdjęła kamuflaż z kryjówki i wyjęła z niej kulę.