Strona główna » Dla dzieci i młodzieży » The Call. Wezwanie

The Call. Wezwanie

5.00 / 5.00
  • ISBN:
  • 9788379766581

Jeżeli nie widzisz powyżej porównywarki cenowej, oznacza to, że nie posiadamy informacji gdzie można zakupić tę publikację. Znalazłeś błąd w serwisie? Skontaktuj się z nami i przekaż swoje uwagi (zakładka kontakt).

Kilka słów o książce pt. “The Call. Wezwanie

Co byś zrobił mając tylko chwilę, żeby uratować swoje życie, a zegar już zaczął odliczanie?

Trzy minuty...

Nessa, Megan i Anto wiedzą, że pewnego dnia znajdą się w przerażającej krainie, do której zostaną Wezwani.

Dwie minuty...

Na nieznanym terenie ruszą za nimi bezwzględni łowcy, którzy zrobią wszystko, by ich dopaść i zabić.

Minuta..

A Nessa nie może biegać. Czy mimo poraż​enia nóg ma szansę na przeżycie, kiedy przyjdzie pora jej Wezwania?

Czas ucieka…

Zapomnijcie o Igrzyskach śmierci i Więźniu labiryntu. Pora na The Call

Polecane książki

Śląsk paraliżuje strach. Bezwzględny morderca szuka swojej kolejnej ofiary. Policja podąża śladem szaleńca zafascynowanego nowożytnymi torturami. Czy jednak rzeczywiście celem Ucznia Carpzova jest jedynie badanie wytrzymałości ludzi na ból? Jaki jest prawdziwy motyw jego postępowania? Komu uda się z...
Wykonywanie przez miasta na prawach powiatu zadań publicznych przypisanych gminie oraz powiatowi, jak również zadań zleconych powierzonych w zasadniczej części ustawowo, stwarza cały szereg problemów. Jednym z nich pozostaje kwestia realizowania przez prezydentów miast na prawach powiatu zadania zle...
Dla osób kochających podróże, świat orientu i kulturę Indii z pewnością nie ma już na subkontynencie indyjskim zbyt wielu miejsc dziewiczych, nieodkrytych, ścieżek, których stopa ludzka – bosa czy tez obuta w podróżnicze półbuty – nie dotknęła. Dlatego chociaż Ula Molęda w swojej powieści wiedzie na...
Patricia jest samotną, młodą kobietą, oddaną pracy. Jej życie zmienia się diametralnie gdy poznaje Stefana. Zauroczona jego osobowością wikła się w erotyczny trójkąt, z jego partnerem, Vladimirem. Gdy proponują jej wyjazd do dalekiej Rumunii i zostanie wampirzycą, długo się waha. Czy pozbędzie sie c...
Nieszablonowa śledcza Leona powraca! Nieprzewidywalny i zuchwały kryminał, który zapiera dech w piersiach. Przed gmachem parlamentu w Sztokholmie zamachowiec-samobójca detonuje bombę, ale cudem udaje mu się przeżyć wybuch. Czy działał sam? A może należy się spodziewać kolejnych ataków? Zamachowca ma...
Zbiór poruszających opowiadań jednej z najwybitniejszych współczesnych brytyjskich pisarek. Piękna i subtelna proza dla koneserów. Pierwsze miłosne uniesienia, trudne relacje z bliskimi, kluczowe etapy, które decydują o przyszłości. Samotność, rozczarowania, zawiedzione nadzieje i ulotne chwil...

Poniżej prezentujemy fragment książki autorstwa Peadar O'Guilin

Tytuł oryginału: The Call

Copyright © First published in Great Britain in 2016 by David Fickling Books, Text © Peadar O’Guilin

First published in Great Britain in 2016 as THE CALL by David Fickling Books, 31 Beaumont Street, Oxford, OX1 2NP, UK

Copyright © for the Polish translation by Katarzyna Bażyńska-Chojnacka & Piotr Chojnacki

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2017

Redaktor prowadząca: Milena Buszkiewicz

Redakcja: Dawid Wiktorski

Korekta: Anna Wawrzyniak-Kędziorek / panbook.pl

Projekt typograficzny, skład i łamanie: Stanisław Tuchołka / panbook.pl

Projekt okładki i stron tytułowych: Mariusz Banachowicz

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Wydanie elektroniczne 2017

ISBN978-83-7976-658-1

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Mojej siostrze, Klarze

O, ukochany przyjacielu!

Nie pomyślałbym, że nie żyjesz,

Ale twój koń wrócił do domu

Włócząc lejcami po ziemi,

Z bokiem zbroczonym twą krwią.

(Tłumaczenie własne)

Caoineadh Airt Uí Laoghaire

Eibhlín Dubh Ní Chonaill (1773)

Cztery lata temu: Trzy Minuty

W dniu dziesiątych urodzin Nessa przypadkiem słyszy kłótnię rodziców w sypialni. Jeszcze nie wie o Trzech Minutach. Skąd miałaby wiedzieć? Całe otoczenie stara się utrzymywać dzieci w nieświadomości. Nessa bawi się lalkami. Wierzy w kłamstwa o bracie, a kiedy wieczorem rodzice – uśmiechnięty tata, pedantyczna mama – kładą ją spać, okazują jej tylko miłość.

Ale teraz, gdy na stole w kuchni stoi tort z dziesięcioma świeczkami, wszystko ma się zmienić.

Tata nie wie, że córka stoi tuż za drzwiami, a mimo to szepcze:

– Nie musimy jej mówić – upiera się. – Ona… ona i tak nie może uciec. Jest wyjątkowym przypadkiem. Możemy sprawić, że będzie naszym dzieckiem o kilka lat dłużej.

Dzieckiem! Naszym dzieckiem! Nessa aż się jeży na tę myśl. Walczy, żeby ustać spokojnie w miejscu, ponieważ ze swoimi powykręcanymi nogami robi mnóstwo hałasu podczas chodzenia. Kiedy jednak jej mama, Agnes, zaczyna szlochać, Nessa uznaje, że ma dość.

– Och, na Croma – mówi – stoję w korytarzu. Wchodzę, więc lepiej się nie całujcie!

To miał być żart, ale się nie udał.

– Po prostu wejdź – mówi tata.

Siwiejące włosy wciąż pokrywają mu prawie całą głowę. Prawie. Jest jeszcze starszy niż mama i w gorszych chwilach Nessa zastanawia się, czy nie przez to urodziła się słabsza i zachorowała na polio. Tak kiedyś powiedział jej kuzyn, a Nessa często o tym myśli.

– Znam prawdę o świętym Mikołaju – mówi, wchodząc do sypialni – jeśli o to wam chodzi. Tak naprawdę, wiem to od dawna, ale…

Agnes zgina się wpół, jakby dostała cios w brzuch. Trzęsie się tak mocno, że skrzypi łóżko, na którym siedzi. Tata obejmuje ją długimi, szczupłymi ramionami i przez chwilę wydaje się, że tylko ten uścisk powstrzymuje ją przed roztrzaskaniem się na kawałki.

Nessa czuje zimny dreszcz na plecach. Jeszcze tego nie wie, ale to pierwsza oznaka strachu, który już nigdy jej nie opuści, który zrujnuje jej życie, tak jak zrujnował życie wszystkich w całym kraju.

Teraz tata też płacze. Jego łzy są ledwo widoczne: ślad wilgoci w oczach, stłumiony szloch, jakby wydobywał się spod grubej warstwy ubrań.

Nessa z trudem nabiera powietrza.

– Cokolwiek to jest… – zaczyna, a głęboko w środku jakaś część niej błaga ją, krzyczy, chce zatrzymać, zawrócić! – Cokolwiek to jest, chcę wiedzieć.

Mówią jej więc. O Trzech Minutach i o tym, co stało się z jej starszym bratem. A ona śmieje się, ponieważ taką ma naturę, a cała ta sytuacja jest absurdalna. To musi być jeden z głupich żartów taty! Oczywiście, tak musi być.

Ale oni dalej opowiadają straszliwą historię i narasta w niej strach, aż wreszcie krzyczy na nich, histerycznie, z przerażeniem.

– To kłamstwo! Kłamiecie!

Upada. Wykrzywiona lewa noga załamuje się pod nią.

Przez następne dwa dni Nessa nie chce się bawić ani rozmawiać. Ale jest zbyt inteligentna, żeby nie rozpoznać prawdy. Przez całe życie towarzyszyły jej pewne oznaki tego stanu rzeczy i tylko ich potworność w połączeniu z ufną naturą dzieciństwa, które dla niej właśnie się skończyło, sprawiły, że wcześniej ich nie dostrzegała. Nigdy nie zapytała samej siebie, gdzie podziały się wszystkie nastolatki. Albo dlaczego prawie nigdy nie rozmawiała z kimś, kto ma siedemnaście, osiemnaście czy dwadzieścia lat.

Ale jeśli nie zgodzi się, żeby lekarze ją uśpili, czeka ją taka przyszłość: pewnego dnia, gdy będzie miała kilkanaście lat, przyjdą po nią Sídhe, tak jak przychodzą w tym czasie po każdego. Będą na nią polować, a jeśli Nessa ich nie przegoni, umrze.

Trzeciego dnia powykręcane nogi wynoszą Nessę z jej pokoju.

– Zamierzam przeżyć – mówi. – I nikt mi w tym nie przeszkodzi.

Wierzy w każde wypowiedziane słowo.

Autobus

Minęły cztery lata i Nessa stoi w słońcu na przystanku autobusowym w Letterkenny. Wszystko jest starsze i wszyscy też się postarzeli. Wszyscy, prócz niej i rudowłosej Megan o czerwonych policzkach, bez żenady palą „szklarniowy” tytoń i prowokują dorosłych, by ci zwrócili im uwagę.

Nessa chce coś powiedzieć przyjaciółce. Coś w rodzaju: „Musimy cały czas trzymać formę, jeśli mamy przetrwać”. Tylko jednemu dziecku na dziesięć udaje się przejść przez wiek nastoletni. Ciepło na twarzy jest jednak zbyt przyjemne, żeby psuć sobie nastrój.

Kupują bilety u babci w kasie i ruszają, by zająć miejsca.

– Popatrz na ten autobus! – mówi Megan.

Zmęczony silnik beka spalinami roślinnego oleju napędowego z odzysku i wszystko przechodzi zapachem smażeniny.

– Będziemy miały szczęście, jeśli udźwignie twój plecak. Rozkraczy się w połowie drogi.

Wielki sierżant w średnim wieku czeka w autobusie, wymachując dziesięciocentymetrową żelazną igłą. Spocił się pod czapką. Zanurza igłę w alkoholu i dźga w ramię każdego wsiadającego.

– Czy ja wyglądam na Sídhe? – rzuca groźnie jakaś starsza kobieta.

– Słyszałem, że mogą wyglądać, jak tylko zechcą, proszę pani.

– W takim razie na pewno nie chciałyby wyglądać tak jak ja!

– W istocie – odpowiada sierżant.

Kobieta rzuca przekleństwo, ponieważ sierżant i tak ją dźga.

– Bardzo przepraszam. – Uśmiecha się szeroko. – Żelazo ich wykańcza.

Kiedy przychodzi kolej na Nessę, strażnik spogląda na jej nogi i nie potrafi skryć litości, która odmalowuje mu się na twarzy. Czy rodzice za słabo cię kochali, żeby cię zabić?

Twarz Nessy nie wyraża żadnych emocji.

– Coś jeszcze? – pyta.

Wtrąca się Megan:

– Przepraszam, sierżancie. – Przyjmuje grzeczny i pełny szacunku ton. Jej twarz jest stworzona do tej roli: różowe policzki i roziskrzone zielone oczy. – Moja przyjaciółka próbuje powiedzieć: „Pilnuj swoich spraw, ty policjanciku z wybałuszonymi gałami”.

Gdy Megan podchodzi do igły, sierżant bardzo skrupulatnie upewnia się, że dziewczyna nie jest szpiegiem. Megan znosi próbę żelaza spokojnie, ale w chwili, gdy sierżant wyjmuje igłę, dziewczyna obala go kopnięciem w nogę i skręca mu ramiona na plecach tak, że dwa razy większy od niej dorosły pada przed nią na kolana.

– Megan! – krzyczy Nessa. – Wystarczy!

– Dobrze nas wyszkolili – mówi Megan i puszcza oko. Uwalnia sierżanta i przechodzi dalej.

Autobus toczy się w kierunku Monaghan, a Megan gada przez całą drogę, głównie po angielsku. Nessa próbuje odpowiadać w języku sídhe – nie dlatego, że go lubi, ale ponieważ umiejętność porozumiewania się w języku wroga może pewnego dnia uratować jej życie.

Wie, że powinna znaleźć lepszą przyjaciółkę: taką, która nie pali i nie nosi niebezpiecznie długich włosów. Ale Nessa nie jest do końca gotowa poświęcić całego ziemskiego szczęścia i zabawy na rzecz starożytnych wrogów jej rasy. Jeszcze nie teraz.

Zaraz za Lifford wjeżdżają przez most do tak zwanej Irlandii Północnej. Teraz nikt już nie zawraca sobie głowy tymi rozróżnieniami. Jedyną granicą uznawaną przez Sídhe jest morze otaczające wyspę, z której zostali wygnani tysiące lat temu. Nikt nie może jej opuścić ani się na nią dostać. Nie docierają tu żadne leki, szczepionki ani zapasowe części dla fabryk, które niegdyś produkowały medykamenty; żadne przesłania nadziei lub wiadomości z przyjaznym słowem; nic.

Wybrzeże osnuwa welon mgły, a wszyscy na wyspie, bez względu na to, jakim paszportem się posługują, należą teraz do tego samego zagrożonego gatunku.

Chłopak wsiada w Omagh. Jest, oczywiście, wysportowany, ma sylwetkę biegacza. Większość nastolatków wygląda tak samo, ale chyba mu to nie przeszkadza, pomimo tego, że musi jeszcze podrosnąć. Uśmiecha się na ich widok.

– Do Dublina, dziewczyny?

Słowa w sídhe swobodnie spływają z jego ust. Nessa patrzy na chłopaka z przyjemnością, podoba jej się jego szczera, przyjazna pewność siebie. Ona też mu się podoba, tak czuje, ale nie widział jeszcze jej nóg.

Jak zwykle to Megan odpowiada:

– Chodzimy do szkoły przetrwania w Roscommon.

– Tej w Boyle? Aha, słyszałem o niej. Czy to nie któryś z jej uczniów ocalał przedwczoraj w nocy?

Dziewczęta wydały stłumiony okrzyk zdziwienia.

– Który? – pyta Nessa.

Dwadzieścia pięć lat temu, kiedy Sídhe zaczęli porywać nastolatków, udawało się przeżyć jednemu na sto. Obecnie, dzięki stałym treningom, pracy nad kondycją i nauce, gdy każdy wolny grosz tego zubożałego kraju idzie na utrzymanie ich przy życiu, odsetek ocalałych zwiększył się dziesięciokrotnie. Pozostaje jednak na tyle niski, że sama myśl, iż ktoś znajomy przeżył próbę, wywołuje u Nessy wielkie podniecenie.

– Chyba Ponzy. To w ogóle prawdziwe imię?

– Niemożliwe! – piszczy Megan. – Nie Ponzy! Nie ten wypierdek mamuta!

Ale śmieje się, ponieważ lubi Ponzy’ego – wszyscy go lubią. Nessa uśmiecha się z trudem, aż bolą ją policzki, a nieznajomy chłopiec odpowiada uśmiechem, ale nie tak szerokim, jak powinien.

– Tylko że… – mówi – tylko że wrócił jakoś tak trochę… inaczej.

– Jak to inaczej? – pyta Nessa.

W oknie za głową chłopaka przesuwa się mały, schludny parterowy dom otoczony przyciętym żywopłotem i grządką sałaty w miejscu trawnika. Nessa nigdy nie zapomni tego widoku, ponieważ zamiast odpowiedzieć, chłopak znika, a jego puste ubranie opada na podłogę.

Na kilka sekund wszyscy zamierają w zaskoczeniu. Wszyscy oprócz Nessy. Nessa od razu zrywa się na równe nogi.

– Stop! – krzyczy.

Potem uświadamia sobie, że powiedziała to w języku sídhe, więc powtarza po angielsku.

– Mamy Wezwanie! – krzyczy. – Kierowca! Niech pan zawraca! Natychmiast!

Megan, dumna właścicielka nakręcanego zegarka, już zaczęła odliczać.

– Dwadzieścia sekund – mówi. – Ja… mogłam przegapić parę sekund na starcie.

Minęło pół minuty kompletnej paniki, nim autobus wreszcie zaczął zawracać i Nessa musi trzymać się ze wszystkich sił. Za nimi pojawia się rządowy samochód, a pasażerowie na tyłach autobusu machają jak szaleni, dając mu do zrozumienia, żeby się pośpieszył. Tracą w ten sposób całe sześćdziesiąt sekund, ale w końcu udaje się dotrzeć przed dom z sałatą, a Nessa woła, żeby się zatrzymać.

Czy to było tutaj? Zastanawia się. A może byliśmy już kawałek dalej?

– Jaki czas? – pyta głośno.

– Dwie minuty czterdzieści pięć sekund – mówi Megan, obserwując piekielny sekundnik. – Trzy minuty, teraz!

Wtedy chłopak wraca. Gwoli ścisłości, słynne „Trzy Minuty” trwają dokładnie trzy minuty i cztery sekundy. Wszyscy to wiedzą, ponieważ w ciągu pierwszego straszliwego roku wiele Wezwań udało się uchwycić na kamerach przemysłowych.

Ciało chłopaka zjawia się i z głuchym łomotem upada na podłogę. Nessa z ulgą zauważa, że nie jest to jeden z tych naprawdę okropnych przypadków. Nic nie kłębi mu się w brzuchu, jest tylko trochę krwi i para maleńkich rogów wyrastających na czubku głowy. Sídhe potrafią być o wiele bardziej pomysłowi, wykazują się nawet, jak twierdzą eksperci, pewnego rodzaju „poczuciem humoru”. Nessa drży.

– Nie trzymali go długo – szepce Megan. – Nie mieli czasu naprawdę nad nim popracować.

Kilka starszych osób płacze i chce wysiąść z autobusu, ale nie jest to już tak proste jak kiedyś. Mogą potrącić ciało, kiedy będą nad nim przechodzić, na co nie można pozwolić. Rogaty chłopak będzie tu leżał, dopóki agenci z Agencji Uzdrawiania nie zbadają go dokładnie w Monaghan.

– Te dziewczyny muszą dostać się do szkoły – mówi kierowca. I to by było tyle.

Megan w milczeniu rzuca gniewne spojrzenia na pochlipujących, potem siada, patrząc prosto przed siebie. Nessa również stara się wyglądać na opanowaną, wpatruje się przez okno w przesuwający się krajobraz i stara się nie myśleć o wszystkich morderstwach popełnianych przez jedną czy drugą stronę, aby móc uprawiać tę ziemię.

Podskakuje, kiedy Megan chwyta ją za ramię i syczy:

– Przestań!

– Ale co mam przestać?

– Znowu walisz głową. W okno.

– Och, faktycznie.

Nessa czuje, że na czole rośnie jej guz. Odkrywa, że walczy o każdy oddech jak ryba złapana na haczyk i że obecność ciała tego przystojnego chłopaka dociera do niej z całą mocą. Nigdy w życiu nie była niczego bardziej świadoma.

Sídhe wykradli go na nieco ponad trzy minuty, ale w ich świecie, Szaroziemi, minął cały dzień, wypełniony co do sekundy paniką i bólem.

– To dlatego, że jest podobny do Anto? – pyta Megan.

Nessa tłumi dreszcz.

– Wcale nie jest podobny do Anto.

Ruda wzrusza ramionami. Nie obchodzi ją to. I Nessy też nie powinno. Nie, jeśli chce żyć.

Szkoła

Przechodzą z torbami przez bramę i idą boso, aby zahartować podeszwy stóp. Nessa wie, że przyjaciółka idzie wolniej, niż by mogła, żeby zaoszczędzić jej wstydu. Obie milczą. Jest piękny wieczór, zapowiadający nadejście jesieni. Kraczące wniebogłosy wrony wypełniają drzewa szarymi i czarnymi piórami. Raz po raz grupka ptaszysk poderwie się do lotu i zatoczy koło nad porośniętymi bluszczem budynkami internatu i obiektami klasztornymi skrytymi między nimi. Tak, Szkoła Przetrwania w Boyle stanowi toporny miszmasz starego i nowego, ale widok tych budynków zawsze przynosi Nessie ukojenie. Mimo że kocha rodziców, to tutaj jest jej prawdziwy dom, gdzie wszyscy stoją w obliczu tego samego zagrożenia i strachu, ale też dzielą te same nadzieje.

Sto metrów od głównego wejścia Anto wychodzi im naprzeciw. Uśmiecha się, trochę nieśmiało – myśli Nessa, i musi mocno się starać, aby uśmiech nie rozświetlił całej jej twarzy. Nie mogą być razem, i tyle. Nie mogą.

– Jak leci? – pyta z dublińskim akcentem, przeciągając samogłoski we wszystkie możliwe złe strony. – Co tam ciekawego widziałyście w Donegalu? Pewnie same bajora?

Choć jest przystojny i ma ten szelmowski wyraz twarzy, Megan wywraca na jego widok oczami.

– Muszę oddać tę powykręcaną przez Croma pracę Indyczce – mówi. – Nie mam zamiaru tracić czasu na takich jak ty, Anto, parszywy dublińczyku.

Odchodzi i zostawia pozostałych dwoje sam na sam z krępującą ciszą.

Nessa docenia, że Anto nie oferuje jej pomocy przy niesieniu torby, że nigdy nie widziała litości w jego oczach. Anto najbardziej lubi się śmiać i wszędzie, gdzie się znajdzie, zaraża swoją radością.

Ale teraz się nie śmieje. Idą bliżej siebie, niż wypada, oddychają w jednym rytmie, patrzą przed siebie i myślą o tym samym: o tym, jak Nessa niechcący całowała się z nim przez całe dziesięć minut.

To stało się tego dnia, kiedy zabrali Tommy’ego. Był to pierwszy raz, kiedy na własne oczy przekonała się, co Sídhe naprawdę mogą im zrobić, jej zrobić. I w jednej chwili uwolniły się wszystkie jej tęsknoty, pękła tama, którą zbudowała, aby je powstrzymywać. Teraz musi ją odbudować. Mocniejszą niż kiedykolwiek wcześniej.

Niemal docierają do głównego wejścia, kiedy Anto mówi:

– Dlaczego nie?

Nessa nie musi pytać, co chłopak ma na myśli. Zatrzymuje się i zmusza go, by zrobił to samo.

– Powiedziałeś, że podobają ci się moje włosy – mówi.

– Powiedziałem. – Lewą ręką bawi się krzyżykiem, który dała mu matka. Już wie, że odpowiedź mu się nie spodoba.

– Ogoliłam je.

– Oczywiście, Nesso. Nabil radził, żebyśmy wszyscy to zrobili. Obciąłem warkocz.

– Tak, Anto. A ja lubiłam mieć włosy. Kiedy jadę do domu, mama płacze na widok mojej łysej głowy. Ale teraz nic… n i c mnie nie złapie za włosy, rozumiesz? Kiedy Sídhe przyjdą po mnie, będzie jedno zmartwienie mniej.

– Oczywiście. – Blednie na twarzy. Nienawidzi tego. Nienawidzi rozmawiać o tym nieuchronnym dniu, kiedy przyjdą po nich wszystkich. Ale jednocześnie nikt nie wie, jak tego uniknąć. Wszyscy mają marzenia. Wymykają się nieuniknionemu, tworzą związki i starają się rozproszyć czarne myśli. Za dużo jedzą. Za mało trenują. Mówią po angielsku zamiast w sídhe.

Mówi mu to samo, co kiedyś powiedziała rodzicom:

– Zamierzam przeżyć. – Stara się, by jej głos brzmiał chłodno, i tak też brzmi. – To się już nie powtórzy, to po Tommym. Nie jestem już zainteresowana.

Anto nie może wejść do internatu dziewcząt. Nessa zostawia chłopaka u stóp schodów; twarz ma pustą jak kartka. Nie ogląda się, ręce nie drżą jej ani trochę. Radzi sobie z tym coraz lepiej. Nessa zna Anto. Wie, że zostawi ją w spokoju.

Cudem trzyma się jakoś do chwili, gdy dociera do szczytu schodów. Ma ściśnięte gardło, ale nikt tego nie zobaczy, a przyśpieszony oddech można wytłumaczyć dźwiganiem ciężkiej torby.

Mimo tego, co powiedziała o rozpraszaniu się, Nessa jest większym zagrożeniem dla Anto niż on dla niej. Wie najlepiej ze wszystkich, jak wiele w nim łagodności. To głupie. Zupełnie bez sensu. Na Croma, jak ją to złości! Nikt, kto myśli tak jak on, nie przetrwa ani minuty w innym świecie. Anto umrze i nie będzie to szybka śmierć.

Przestań! Natychmiast przestań! Nie może pozwolić sobie na takie myśli. Więcej niż raz sprawiły, że robiła się… lekkomyślna, że kręciły ją te głupstwa w stylu Romea i Julii.

Przeszła przez wahadłowe drzwi do długiej, rzęsiście oświetlonej sypialni na trzydzieści łóżek. Dwadzieścia sześć z nich było zajętych, ale to Piąty Rok, decydujący rok, kiedy większość lokatorek zostanie Wezwanych. Dowód na to znajduje się piętro wyżej, gdzie w sypialni dla dziewcząt Szóstego Roku stoi tylko dziesięć łóżek, z czego zajętych jest zaledwie pięć. Jeśli chodzi o Siódmy Rok, to zostało już tylko dwóch chłopców i jedna dziewczyna, ale do Bożego Narodzenia znikną i oni.

Nikt nie zachowuje się jednak tak, jakby w to wierzył. Antoinette nawet pali przy otwartym oknie i śmieje się do reszty dziewcząt, unosząc swoje ciemne pulchne policzki. Jest już ich tutaj co najmniej piętnaście. Wysportowanych dziewczyn z każdego zakątka Irlandii, których urodziny przypadają na koniec września i początek października.

Nicole plotkuje z Maryą. Emma o piskliwym głosie kryje się w tyle, a z najdalszego kąta Liz Sweeney patrzy wilkiem na każdego z osobna.

Wszystkie były przez dwa tygodnie w domu i mają mnóstwo do opowiedzenia. Aoife trzyma torbę z ciasteczkami upieczonymi przez babcię z Polski. To stamtąd wzięły się jej blond włosy i przesadna wielkoduszność, ale akcent ma tak samo paskudnie dubliński jak Anto.

– Słyszałaś, że Ponzy’emu się udało?

– Tak! – Nessa wreszcie czuje, że napięcie schodzi jej z barków. – Dobry stary Ponzy! Wróci jako weteran?

– Nie wiem… Na razie został w domu. Nie mogę się doczekać, aż wszystko opowie. Hej, wzięłaś ciastko?

Nessa oczywiście nigdy nie bierze ciastka. Kręci głową.

Zgodnie z obietnicą, Megan poszła złożyć pracę do pani Breen, zwanej Indyczką, dyrektorki szkoły. Nessa może więc rzucić rzeczy na łóżko koleżanki, dopóki się nie zorganizuje.

Najpierw wyciąga z torby Historię Sídhe: sto stron zawierających całą wiedzę o gatunku, który zaprzysiągł zagładę Irlandczykom. Istnieją, oczywiście, obszerniejsze książki o nich, liczące w niektórych przypadkach tysiące stron. Ale ich autorzy nie mają zbyt wiele do przekazania poza strachem i spekulacjami. Nessa woli fakty i nie ma w Historii akapitu, którego nie znałaby na pamięć.

Następna książka jest opasłym tomiszczem. Zawiera Świadectwa z ostatniego roku: relacje chłopców i dziewcząt, którzy wrócili z krainy Sídhe żywi i w na tyle dobrej kondycji psychicznej, by opowiedzieć, co widzieli i słyszeli.

Ostatnia książka, prezent od mamy, kiedy pierwszy raz wyjeżdżała z domu, to Dánta Grádha – wybór poezji miłosnej. Opiewającej dokładnie to, czym, jak powiedziała Anto, nie jest w ogóle zainteresowana. I w tym przypadku większość fragmentów zna na pamięć.

Drzwi wahadłowe znowu się otwierają. Pojawia się w nich Sarah Taaft; wygląda jak jedna wielka bryła mięśni. Amerykańska komandoska musi być grubo po czterdziestce, jest ogorzała od wiatru i słońca, ale wcale nie złagodziło to jej charakteru.

– Idziemy biegać! – krzyczy po angielsku. Nigdy nie nauczyła się ani słowa w języku sídhe. – Wskakujcie w dresy.

Nessa przez chwilę odczuwa lęk, gdy prześlizguje się po niej spojrzenie jasnych oczu.

– Idziesz, Nesso?

– Oczywiście, że idę. – Czuje rumieniec wypływający jej na twarz, ciemniejący, gdy Taaft wywraca oczami.

– Nie będziemy na ciebie czekać.

– Nigdy nie czekacie.

Nessa nie potrzebuje ich współczucia. Przebiera się jako pierwsza. I żadna nie może jej dogonić podczas zbiegania po schodach. Wypracowała technikę polegającą na unieruchomieniu nóg i ześlizgiwaniu się po stopniach na twardych podeszwach stóp. Mając do dyspozycji tylko ręce, którymi trzyma się poręczy i ściany, żeby zachować równowagę, zawsze jest o włos od upadku.

Taaft krzyczy na nią.

– W krainie baśni nie ma żadnych cholernych schodów, dziewczyno! Tam w niczym ci to nie pomoże!

Nessa uderza o podłogę z ogromną prędkością i upada precyzyjnie, po czym prześlizguje się po wypolerowanych płytkach aż do głównego wejścia.

Właśnie na tę chwilę trafia Chuckwu z torbami na ramionach.

– Co robisz na podłodze? – pyta.

– Idę biegać, oczywiście.

Nessa nie przyjmuje pomocy przy wstawaniu. Słyszy już rumor i śmiechy pozostałych dziewcząt, które zbiegają po schodach za jej plecami.

– Muszę spadać.

Odtąd do drzew może tylko kuśtykać i po chwili cała klasa ją wyprzedza. Jest tu uśmiechnięta Antoinette, która przesyła jej woniejącego tytoniem buziaka, a Liz Sweeney próbuje się przepchać do przodu. Pojawiła się nawet Megan, naciągająca w biegu bluzę.

– Ta cholerna indycza suka! Opowiem ci później, Ness…

I wreszcie nadciąga Taaft, mijając ją truchtem.

– Poważnie, dziewczyno…

Potem znikają. Nessę bolą już nogi, kiedy dociera do drzew, ale nie pozwala sobie na odpoczynek.

– Trzymaj się zasad – mruczy pod nosem. – Trzymaj się zasad.

Teraz jest już w tym mistrzem. Namierza wzrokiem gałęzie odpowiedniego rozmiaru i dokładnie wie, jak je przełamać, a chwilę później ma już parę sprężystych kul.

Nessa ma najsilniejsze ręce ze wszystkich. Na krótkich podpórkach potrafi dotrzymać kroku większości biegaczy z klasy, zarówno chłopców, jak i dziewcząt. Ale nie dziś. Dziś będzie pętla, jak to nazywają.

Trasa zajmuje jej godzinę. Najpierw pędzi do doliny między wzgórzami, gdzie jej kule ślizgają się niebezpiecznie na pierwszych w tym roku opadłych liściach; potem wijącą się ścieżką na grzbiet, aż wreszcie, gdy zapada zmrok, dociera do formacji skalnej nazywanej Staruszkiem. Siedzi tam samotna sierżant Taaft, z butelką zakazanego piwa w dłoni.

Nessa zatrzymuje się, zanim się do niej zbliży. Drży i jest zlana potem, dyszy o wiele ciężej niż jej koleżanki na tym etapie.

– Daj sobie spokój, dziecko – mówi Taaft. – Wróć do domu.

Nessa dusi w sobie ciętą ripostę. Lepiej nie podpadać Taaft. Nie bez powodu jest jedynym nauczycielem w szkole, który nie ma przezwiska.

– Po co pani tu siedzi, pani sierżant?

Taaft podnosi wzrok. Twarz ma zagniewaną, wykrzywioną jakby od bólu zęba lub kęsa dzikiego jabłka. Ale pośród zapachu sosny i łagodnych promieni zachodzącego słońca rozpromienia się jak Madonna.

– Może chcę złapać wróżkę?

– Jedną z Aes Sídhe?

– Jasne. Myślałaś, dziecko, że nie znam tego słowa? „Lud z Gór”?

Pociąga duży łyk z glinianej butelki. Kilka innych wala się jej pod nogami.

– Nawet wiem, skąd wzięła się ich nazwa. Czytałam tę waszą Księgę podbojów. O tym, jak wyrzuciliście ich z domów i wymusiliście na nich ten traktat…

– Jeszcze się wtedy nawet nie urodziłam! Nikt z nas się jeszcze nie urodził!

– Wasi ludzie wysłali ich „w góry, do podziemi”. Bez względu na to, jakie piekło to oznacza. A tysiące lat później oni wrócili i zamierzają was wykończyć.

– Nie zrobią tego! – Nessa bierze głęboki wdech. Pot zaczyna stygnąć jej na skórze. Wie, że powinna już pójść, ale nie da Taaft satysfakcji, że ta wyprowadziła ją z równowagi. – Większości z nas udaje się przeżyć – mówi. – Od stu dwudziestu pięciu lat szanse na przetrwanie wzrosły z jednego na sto do jednego na dziesięć.

– Wróżki nie będą tego tolerować, dziecko. Daję głowę, że właśnie w tej chwili opracowują plan, jak przywrócić dawny odsetek ocalałych. Cokolwiek wymyślą, mam tylko nadzieję, że sprowadzi je to tutaj, gdzie mogłabym im poprzetrącać te chude karki.

I dokładnie to samo robi z glinianą butelką. Huk rozlega się głośno jak wystrzał, a piwo wylewa się na ziemię.

Nessa przełyka ślinę.

– Muszę wracać, pani sierżant.

Przerwa na pogawędkę okazała się błędem. Ręce zyskały czas, by zorientować się, jak bardzo są zmęczone. Nessa zjeżdża po zboczu, zahaczając nogami o korzenie i kamienie. Kiedy udaje jej się dotrzeć do refektarza, wszyscy są już po prysznicu i skrobią łyżkami po dnach misek.

Anto wyraźnie odczuwa ulgę na jej widok, a potem udaje, że nie patrzy, gdy Nessa kieruje się do jednego ze stołów dla dziewcząt i wciska się między Megan i Antoinette. Za to Conor Geary śledzi ją wzrokiem przez całą drogę od drzwi. Góruje wzrostem nad wszystkimi chłopcami przy stołach. Mógłby zmiażdżyć ją jedną pięścią i zawsze patrzy na nią tak, jakby właśnie zamierzał to zrobić. Niedługo Nessa dowie się dlaczego. Ale nie dziś.

– Na Croma, śmierdzisz! – mówi Megan. – Na szczęście to obrzydliwe mięso powoli zabija wszystkie moje zmysły. Masz! Ocaliłam dla ciebie akurat tyle kolacji, żebyś całą noc przesiedziała w łazience.

– Po co mam w ogóle iść do łazienki, Megan, skoro twoje łóżko stoi obok mojego?

– Nazywasz mnie gnojówą, Nesso Doherty?

– Jak cię nazywam?

– Skoro moje łóżko to klop, a ja w nim jestem, to znaczy…

Przerywa im Antoinette. Jej talerz jest tak czysty, jakby dopiero wyszedł ze sklepu. Zanurza widelec w szybko stygnącym szlamie.

– Zawsze chętna do pomocy, kochane – mówi.

Siedzą przy stole w ósemkę. W ogromnej sali każda klasa zajmuje osobny kąt, chłopcy i dziewczęta osobno. Największą grupę stanowią Pierwszoroczniacy – dziesięciolatki. Wyglądają tak drobno, tak mizernie i uroczo. Truchleją za każdym razem, gdy rozbrzmiewa dzwonek lub kiedy popatrzy na nich krzepki instruktor.

U szczytu sali jest stół ocalałych, gdzie w towarzystwie instruktorów je trójka tych, którzy wrócili od Sídhe. Dziś znalazł się tam Nabil, chociaż nie tyka wieprzowiny. Jego wielkie ciemne oczy zawsze wyglądają tak smutno na tej delikatnej twarzy. Może to wrażenie potęgują blizny na brodzie? Nie zauważa tego jednak Taaft, która aż marszczy się z niezadowolenia, kiedy odkrywa, że jedyne wolne miejsce zostało po lewej stronie Francuza.

Dalej znajdują się stoły nauczycieli, gdzie honory pełni Alanna Breen. Słynna uczona napisała Historię Sídhe i włada ich językiem jak ojczystym. Dziś wieczorem towarzyszy jej pani Sheng, nauczycielka medycyny polowej, i korpulentny, czerwony na twarzy pan Hickey – jeden z pierwszych ocalałych – który wykłada teorię polowania. Śmieje się z czegoś, ale bez względu na to, co to za żart, zrozumiał go tylko on.

Wielu pozostałych nauczycieli woli jeść w samotności lub w pobliskim miasteczku Boyle.

Alanna Breen stuka w szklankę i w sali zapada cisza. Wstaje, nie zwracając uwagi na falujące fałdy na szyi, chociaż to właśnie nimi zasłużyła sobie wśród uczniów na przezwisko „Indyczka”. Mały podbródek skryty w cieniu wielkiego jak skocznia narciarska nosa nie przydaje jej urody. Kobieta przemawia za to mocnym głosem, a słowa przychodzą jej z łatwością. Każde zdanie to gramatyczna perełka złożona z idealnie dobranych przypadków, rodzajów, czasów lub liczb.

– Na pewno wszyscy już słyszeliście, że jeden z naszych uczniów, czyli Ponzy, przeżył Wezwanie.

Czeka, aż ustaną wiwaty.

– Nie wróci do nas tutaj, do Boyle, ale na początku przyszłego tygodnia opublikujemy jego relację. W moim gabinecie będą egzemplarze do pobrania, a pan Hickey – kłania się lekko czerwonemu na twarzy dżentelmenowi u swego boku – omówi z wami ujawnione fragmenty.

– Ujawnione fragmenty, proszę pani?

Pytanie pada z ust Bartley’a, jednego z dwóch pozostałych kolegów Ponzy’ego z Siódmego Roku.

– Ujawnione fragmenty – potwierdza dyrektorka, a słuchacze są tak zaskoczeni, że przez dłuższą chwilę nikt nic nie mówi. Relacje ocalałych zawsze są publikowane w całości. Ale ten chłopak rano w autobusie, ten, który został Wezwany, mówił coś o Ponzym, że coś poszło… inaczej.

– Wszyscy znamy Ponzy’ego – mówi pani Breen – czyli Jacka Ponsonby’ego, jak powinnam o nim mówić. Prosił… prosił, żebyśmy zapamiętali go takim, jakim był. A po przeczytaniu jego relacji i po konsultacjach z naszym profesorem teorii polowania uzgodniliśmy, że należy usunąć ostatni akapit oraz wszystkie fotografie przedstawiające… hmm… obrażenia Ponzy’ego. I to tyle w tej sprawie. Cieszymy się, że wrócił. Mamy kolejną żywą duszę, która pomoże ratować przyszłość naszego drogiego kraju. Za chwilę podamy deser. Ale najpierw toast.

Unosi kieliszek, a wszyscy idą w jej ślady i wznoszą żarliwy okrzyk:

– Kraj musi przetrwać! Przyszłość należy do nas!

Nessa widzi, że dziesięciolatki im nie towarzyszą. Wszyscy złożyli już głowy na stołach.

– Biedactwa – mówi Antoinette. – Pospali się. Dostali Herbatkę Powitalną.

– Według mnie to jest chore – mówi Megan, a Nessa kiwa głową, mimo że nie zgadza się z przyjaciółką. Pierwszoroczniacy lada moment odbiorą najważniejszą lekcję szkoły przetrwania. Za kilka godzin każdy z nich obudzi się nagi i sam w lesie. To doświadczenie przerazi ich, naznaczy na zawsze. Jest ważne, ponieważ kiedy przydarzy im się to ponownie, będzie to znaczyło, że zostali Wezwani przez Sídhe.

Wspinaczka

Zajęcia z historii to szansa na drzemkę, przerwaną, gdy zupełnie niespodziewanie Indyczka pyta Antoinette:

– Jak myślisz, po co tu jesteś?

– Kto? Ja? – Antoinette wyskakuje z krzesła jak z procy. Pośpiesznie zakrywa bohaterski męski tors, który wyskrobała na swojej ławce. To nie jest rodzaj dzieł docenianych przez panią Breen jako dyrektorkę szkoły.

– Eee, dlaczego tu jestem, proszę pani? Hmm… bo Sídhe chcą mnie zabić?

– Och, oni chcą zrobić ci o wiele więcej, niż tylko zabić, dziecko. Chcą cię przekręcić. Zgnieść jak kartkę papieru. Jestem tu, żeby pomóc ci przeżyć, a ty mnie w ogóle nie słuchasz!

Zwykle dyrektorka nie prowadzi zajęć, ale Chapman ma jeden ze swoich „dni” i nie dojdzie do siebie, dopóki nie wyczerpie się jej ukryty zapas alkoholu. Breen przygotowała już dla niej wypowiedzenie. Na liście jest też kilkoro innych nauczycieli.

Ale pani Breen tak łatwo się nie poddaje.

Sama pochodzi ze szczęśliwego pokolenia, które przeszło przez wiek młodzieńczy, zanim nastolatkowie zaczęli pojawiać się ze straszliwymi, nieprawdopodobnymi okaleczeniami. Pamięta samoloty opuszczające irlandzką przestrzeń powietrzną tylko po to, by zaraz spaść z nieba bez żywego ducha na pokładzie. Pamięta, jak czytała o ostatnim promie, który wypłynął z Dublina, i o tym, jak kompletnie pusty, nie licząc szczurów i samotnych zwierzaków domowych, został wyrzucony na brzeg koło Wicklow. I miała młodszą siostrę, w wieku Antoinette, której ciała nie pozwolono zobaczyć rodzinie po tym, jak Sídhe ją wezwali.