Strona główna » Dla dzieci i młodzieży » Opowiastki dla małych uszu

Opowiastki dla małych uszu

5.00 / 5.00
  • ISBN:
  • 978-83-7551-518-3

Jeżeli nie widzisz powyżej porównywarki cenowej, oznacza to, że nie posiadamy informacji gdzie można zakupić tę publikację. Znalazłeś błąd w serwisie? Skontaktuj się z nami i przekaż swoje uwagi (zakładka kontakt).

Kilka słów o książce pt. “Opowiastki dla małych uszu

Przyjazne, zabawne i pouczające opowiadania, których z pewnością chętnie wysłuchają wszystkie małe uszy:
- o króliku, który nie mógł spać we własnej norze i szukał miejsca, gdzie mu będzie wygodniej;
- o pszczółkach, mrówkach i motylach, które chciały, żeby nigdy nie zachodziło słońce;
- o myszy, która chciała fruwać tak jak nietoperze;
- o żabce, która postanowiła wskoczyć na księżyc;
- o szczęśliwym dniu wiewiórki;
- o biedronce, która ze wszystkiego się cieszyła, i jej sąsiadce, która zawsze była niezadowolona;
- o biednych myszkach, które miały prawdziwy skarb;
- o ślimaku, który z nikim nie umiał się bawić.

Polecane książki

Nowy Fenix Antologia zawiera porcję opowiadań i krytyki, krótkie komiksy i blok publicystyczny poświęcony Ursuli K. Le Guin. Prócz materiałów z wersji papierowej zawiera także rozszerzoną publicystykę i sekcję opowiadań zagranicznych.Zawartość letniego Fenixa Antologii w wersji ...
W chwili gdy jedenastoletnia Jessica Creswell poznaje niewiele od niej starszego Callena Hayesa, wie, że jest on jej upragnionym, zranionym księciem. Niedługo potem zawiązuje się między nimi serdeczna przyjaźń, oboje stają się dla siebie wytchnieniem od trosk rodzinnych, a wagon kolejowy, w kt&oac...
W Skrypcie omówiono instytucje części ogólnej prawa karnego materialnego dotyczące m.in.: definicji przestępstwa, form stadialnych i zjawiskowych popełnienia przestępstwa, zbiegu przestępstw oraz przepisów ustawy, wyłączenia odpowiedzialności karnej, kar i środków karnych oraz przedawnienia. W szóst...
Książka jest wyborem danych epigraficznych z kwater wojennych żołnierzy poległych w 1914 roku w Operacji (Bitwie) Łódzkiej....
Poradnik do gry Unreval zawiera kompletną i szczegółową solucję gry. Forma opisu została tak przygotowana, żeby trafić także do młodszych graczy obejmując prosty język i precyzyjnie omówione kroki postępowania przy bardziej skomplikowanych zagadkach. Poza wskazaniem sposobu ukończenia gry, w poradni...
Władcy Podziemi żyją wśród nas! Władcy Podziemi – Sabin, Aeron i Gideon to nieśmiertelni wojownicy, którzy przed wiekami popadli w niełaskę, zabijając Pandorę, strażniczkę puszki wszelkiego zła. Dziś żyją we współczesnym świecie, skazani na wieczne cierpienie. Sabina prześladuje demon Zwątpienia, A...

Poniżej prezentujemy fragment książki autorstwa Joanna Wachowiak

Copyright © Joanna Wachowiak

Copyright © Wydawnictwo BIS 2013

ISBN 978-83-7551-518-3

Wydawnictwo BIS

ul. Lędzka 44a

01-446 Warszawa

tel. 22 877-27-05, 22 877-40-33; fax 22 837-10-84

e-mail:bisbis@wydawnictwobis.com.pl

www.wydawnictwobis.com.pl

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Wielkie marzenie małej żaby

Był ciepły, letni wieczór. W powietrzu fruwały ćmy i świetliki, słychać było cykanie świerszczy i kumkanie żab. Jedna z nich, mała zielona żabka, długo stała na brzegu stawu i patrzyła w górę. Przyglądały się jej dwie sowy siedzące na gałęzi pobliskiego drzewa.

– Hu, hu! – zahukała biała sowa. – Na co patrzysz, mała żabko?

– Na księżyc – odpowiedziała żabka. – Jest taki piękny! I tak jasno świeci! – zachwycała się.

Druga sowa, szara, spojrzała w górę.

– Księżyc? Jest taki sam jak zawsze. Czym tu się zachwycać? – Wzruszyła ramionami.

– Mnie się bardzo podoba – westchnęła żabka z podziwem.

– Ja też uważam, że jest niebrzydki – powiedziała biała sowa, ale tak cicho, żeby nie usłyszała jej szara.

– Chciałabym skoczyć na księżyc – odezwała się po chwili żabka. – O tak! Skoczyć na lśniący, srebrny księżyc.

Biała sowa uśmiechnęła się.

– To bardzo wielkie marzenie jak na małą żabkę.

– Co takiego? – zatrzepotała skrzydłami szara sowa. – O czym wy mówicie? To najgłupszy pomysł, o jakim słyszałam! Nie można skoczyć na księżyc. Wybij to sobie z głowy, niemądra żabko!

Ale mała żabka nie posłuchała. Skoczyła na kamień, a z niego na drugi, większy.

– Naprawdę chce spróbować… – szepnęła do siebie biała sowa.

Z kamienia żabka skoczyła na stojącą w ogrodzie beczkę.

– Hu, hu, lepiej daj sobie spokój! – zahuczała szara sowa. – I tak ci się nie uda.

Z beczki żabka skoczyła na krzak bzu, a po nim wspięła się na gałąź drzewa.

– Co za uparta żaba! Dlaczego nie słuchasz, co do ciebie mówię? Skoczyć na księżyc – też coś! – złościła się szara sowa.

A wtedy… Mała żabka zebrała wszystkie siły i… skoczyła! Dwie sowy aż wyciągały szyje, żeby lepiej widzieć jej skok. A żabka leciała, leciała… i… i spadła, prosto do stawu.

– Och!… – westchnęła z żalem biała sowa i zwiesiła głowę.

– I co? – zaśmiała się szara. – Ha, ha, mówiłam, mówiłam, że nic z tego nie będzie! Żaba na księżycu, phi! – Zamachała skrzydłami i odleciała.

Mała żabka wynurzyła z wody łebek i uśmiechnęła się radośnie. Woda w stawie falowała lekko jeszcze przez chwilę, a potem wygładziła się i na powierzchni stawu ukazał się księżyc, odbity jak w lustrze. Pośrodku księżyca widać było uśmiechnięty żabi pyszczek.

Biała sowa popatrzyła na ten widok, przechyliła głowę w prawo… zamrugała… przechyliła głowę w lewo… I uśmiechnęła się szeroko.

– Żaba na księżycu… Żaba na księżycu!

Szczęśliwy dzień

Wiewiórka była w doskonałym humorze. Dzień dopiero się zaczął, a ją już spotkała miła niespodzianka. Ledwo wyszła ze swojej dziupli, przeciągnęła się i przetarła łapkami oczy, wypatrzyła dwa małe orzeszki. Leżały całkiem niedaleko, jakby na nią czekały. Zaniosła orzechy do dziupli i pomyślała z zadowoleniem, że przyjemnie będzie je schrupać. Potem usiadła na gałęzi, żeby zająć się czesaniem swojego puszystego ogona. Wiatr jednak dmuchnął i porwał jej grzebień. Hyc, hyc – wiewiórka zeskoczyła po gałęziach na ziemię, aby go podnieść. I – nie do wiary! Co za przypadek! Trafiła na pyszne nasiona leżące w trawie. Zamiast zjeść je od razu, wiewiórka zebrała je i schowała do dziupli.

Potem znów pobiegła, radośnie i w podskokach. Hop, hop, hop, skakała z gałęzi na gałąź. Może znów coś pysznego wpadnie jej w łapki? Może to dzień pełen niespodzianek? I rzeczywiście, chwilę później wiewiórka spostrzegła z góry krzaczek jagód.

– Wspaniale, jagody to prawdziwy przysmak! – ucieszyła się wiewiórka.

I ledwo odwróciła łepek, znów coś zauważyła.

– Nie