Strona główna » Obyczajowe i romanse » Księżycowe dni

Księżycowe dni

4.00 / 5.00
  • ISBN:
  • 978-83-7859-525-0

Jeżeli nie widzisz powyżej porównywarki cenowej, oznacza to, że nie posiadamy informacji gdzie można zakupić tę publikację. Znalazłeś błąd w serwisie? Skontaktuj się z nami i przekaż swoje uwagi (zakładka kontakt).

Kilka słów o książce pt. “Księżycowe dni

Patricia jest samotną, młodą kobietą, oddaną pracy. Jej życie zmienia się diametralnie gdy poznaje Stefana. Zauroczona jego osobowością wikła się w erotyczny trójkąt, z jego partnerem, Vladimirem. Gdy proponują jej wyjazd do dalekiej Rumunii i zostanie wampirzycą, długo się waha. Czy pozbędzie sie człowieczeństwa na rzecz wiecznej erotycznej przygody z dwoma wspaniałymi mężczyznami? Jaką cenę przyjdzie jej za to zapłacić?

Erotyczna powieść o wampirach wlewa w stary mit sporo świeżej krwi i emocji, które pulsują od pierwszej do ostatniej strony.

Powieść wyłącznie dla dorosłych czytelników żądnych mocnych wrażeń.



OPINIE:

"Pobudzająca wyobrażnię, nie pozwalająca zasnąć. A gdyby tak..."
Marta

"Wampiry są mocno wyeksploatowane przez pop-kulturę. Tu jednak zyskują nowy, bardzo erotyczny wymiar. Brawo za sceny!"
Ewelina

Polecane książki

Kolejna część z cyklu powieściowego „Na przełomie”. Ta książka to gwarancja emocjonującej, niezapomnianej przygody czytelniczej. Lenin − powieść o współzałożycielu i liderze partii bolszewickiej Włodzimierzu Leninie....
Ze wstępu autorki: Grzegorz (tak brzmi jego imię w języku polskim) w wieku 20 lat zmarł na jedną z najbardziej bolesnych chorób – raka kości. Był zwykłym, prostym chłopcem z Kazachstanu; wśród cierpień i wielu pokus, ściśle współpracując z łaską Bożą, pod kierownictwem i szczególną opieką przełożony...
Za 2015 rok organizacje non profit będą mogły sporządzać sprawozdania finansowe jako jednostki mikro w uproszczonej formie oraz według ogólnych zasad. Natomiast te podmioty NGO, które prowadzą działalność gospodarczą, będą musiały sporządzać sprawozdania według zasad ogólnych....
„Mia nie była przygotowana na podniecenie, które ją nagle ogarnęło i kazało jej pomyśleć, pierwszy raz w życiu, o szybkim numerku, którym przechwalali się koledzy. Podejrzewała, że większość tych przechwałek to czysta fikcja. Tyle że kiedy spojrzała na Taga, jego orzechowe oc...
Książka będąca połączeniem kryminału, thrillera, powieści przygodowej i szpiegowskiej. Splatają się w niej losy dwóch bohaterów — agentki, której mąż znika podczas wykonywania misji oraz policjanta, który dołącza do agencji wywiadu. Liczne zwroty akcji i odkrywanie kolejnych tajemnic prowadzą do zas...
PYTANIE: Wiesz, ile będę miał lat, zanim nauczę się grać na fortepianie? ODPOWIEDŹ: Tyle samo, co wtedy, kiedy się nie nauczysz. Jeśli marzysz o tym, żeby malować, pisać, śpiewać, tańczyć, komponować lub po prostu być bardziej twórczym w jakiejś sferze życia, Droga artysty proponuje ci sprawdzone au...

Poniżej prezentujemy fragment książki autorstwa Patrycja Żurek

PATRYCJA ŻUREK

Księżycowe dni

© Copyright by

Patrycja Żurek & e-bookowo

 

Projekt okładki:

Agnieszka Ignaszak

 

ISBN e-book 978-83-7859-525-0

ISBN druk 978-83-7859-526-7

 

Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo

www.e-bookowo.pl

Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl

 

 

 

 

 

 

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości

bez zgody wydawcy zabronione

Wydanie I 2015

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Z dedykacją dla Yoanny!

Rozdział pierwszy

Pamiętam dokładnie moment, w którym poznałam Stefana. Noc, zatłoczony klub, unoszący się w powietrzu zapach papierosów i marihuany. Oślepiające, kolorowe światła i ogłuszająca muzyka. Na pomarańczowych ścianach klubu plakaty z gwiazdami kina z lat dwudziestych. Błyskające neony reklamujące marki piwa. Długi bar, przy którym zawsze jest kolejka. Pełno roześmianych, skąpo ubranych ludzi, popijających drinki, palących, całujących się i tańczących. Ja pośrodku sali, na lekkim haju, zamroczona alkoholem, w euforycznym tańcu. Miałam na sobie czarne szorty, wysokie szpilki i srebrny top. Stefan powiedział później, że to właśnie on przykuł uwagę pierwszy. I kolczyki, srebrne listki, spływające aż do ramion. Powiedział, że patrzył z kąta sali jak tańczę. Zauważył krople potu błyszczące na ciele i mokre włosy, które stały się ciemniejsze niż są w rzeczywistości. Nie umiał oderwać wzroku od pulsującej na szyi żyły. Pot, perfumy, zapach mydła, którym się myję, ruchy ciała – wszystko oszałamiało. Zapragnął poznać mój smak, przekonać się, czy zmięknę jak wosk w dłoniach, gdy będzie mnie pieścił.

Niewiele pamiętam z tego wieczoru, dopóki nie wyszłam ze Stefanem na zewnątrz. Wcześniej zanurzyłam się w muzykę. Starałam się chłonąć ją każdą cząstką ciała, czuć wibracje pod skórą, poruszać się w takt z zamkniętymi oczami. Odurzona, zapomniałam o ludziach. Zasłuchana w porywający, czarny rytm, z bijącym mocno sercem, starałam się sięgnąć jeszcze głębiej w siebie. Chciałam odlecieć, poczuć, jak kosmos wzbiera niczym orgazm, by uwolnić się na zewnątrz. Gdy Stefan podszedł, poczułam chłód, przez ciało przebiegło kilka nieprzyjemnych dreszczy. Otworzyłam oczy i napotkałam ciemne spojrzenie, było fascynujące. Wziął mnie za rękę i pociągnął w stronę wyjścia. Nie bałam się, popychana ciekawością szłam, obijając się o tańczących ludzi. Być może było to tylko zainteresowanie, prędzej jednak brak ostrożności spowodowany alkoholem i narkotykami. Na zewnątrz wiał ciepły wiatr. Lato w pełni pachniało morzem, kwiatami i świeżością. Po zaduchu dyskoteki miło było odetchnąć pełną piersią. Na niebie nie było chmur, za to miliony gwiazd mrugały z przestrzeni. Zadarłam głowę wysoko, nigdzie nie widziałam księżyca i nagle zrobiło się smutno. Popatrzyłam na mojego towarzysza. Stał oparty o budynek, z którego wyszliśmy, mimo pozornie beztroskiej pozy, skupiony i spięty.

– Co się stało? – zapytałam. – Znamy się?

– Bardzo chciałbym, by tak było – powiedział. Głos miał głęboki i zmysłowy. Poczułam go każdym nerwem. Zastanowił mnie dziwny akcent, szczególnie wymawianie „r”.

– Patricia – wyciągnęłam rękę. Bransoletki zagrzechotały.

– Stefan – dłoń miał suchą, uścisk silny. Patrzyłam wyczekująco, ciekawa, co powie, ale milczał. W końcu puścił moją dłoń i uśmiechnął się. Wydał się trochę przerażający, chyba przez specyficzny ubiór, ciemne, skórzane spodnie, koszulę w kolorze oliwki, marynarkę i ciemnogranatową apaszkę. Doszłam do wniosku, że mam ochotę na dobrą zabawę. I że raz się żyje.

– Po co wyciągnąłeś mnie z klubu?

– Chciałem porozmawiać – odpowiedział.

– Słucham – zaplotłam ręce na piersiach.

– Pójdziemy na plażę? – zaproponował.

– Nie wiem, czy można ci ufać, przecież się nie znamy.

– Patricio, wyszłaś ze mną z klubu. Nie opierałaś się. Fascynuję cię, ze wzajemnością.

– Dobrze. – Miał rację. Podobała mi się niesamowita, spokojna twarz Stefana. Czarne włosy, prosty nos i kuszące usta. Plaża o tej porze była pusta. Fale rozbijały się o brzeg, szumiąc melancholijnie. A może po prostu wpadłam w taki nastrój? Gwiazdy świeciły, niebo wydawało się błyszczeć. Nawet księżyc się odnalazł, blady i niedostępny. Nad wodą było chłodniej, więc Stefan ściągnął marynarkę i zarzucił mi na ramiona. Pachniała lasem i żywicą. Odurzający, wspaniały zapach. Piasek łaskotał stopy, na plaży szpilki były zupełnie nieużyteczne, więc trzymałam je w dłoni.

– Mieszkasz w pobliżu? – zapytał.

– Niedaleko stąd wynajęłam domek na lato. Przyjechałam trochę odpocząć od obowiązków.

– Czym się zajmujesz?

– Jestem projektantką wnętrz. Bardzo lubię pracę, ale potrzebowałam wytchnienia po trzech latach rozkręcania firmy. Narzuciłam sobie za duże tempo i powoli się wypalałam. Musiałam odetchnąć.

– Rozumiem. Plaże Miami wydają się być do tego idealne. Przyjechałaś sama?

– Tak. Nie mam rodziny ani chłopaka – magia wieczoru działała, więc łatwo było mówić o sobie. – Rodzice zginęli, jak byłam mała, nie za bardzo pamiętam, jak do tego doszło. Przyszli obcy ludzie, głaskali po głowie i mówili, że wszystko będzie dobrze. A potem pokazali rodziców w trumnach. Pamiętam jasne, świecące się twarze i spokój. Obserwowałam, pewna, że za chwilę wstaną, uśmiechną się i powiedzą, że to tylko żart dla niegrzecznych dzieci. Ale ich klatki piersiowe były boleśnie nieruchome, wpatrywałam się w nie tak intensywnie, jakbym samą siłą woli mogła je poruszyć. Kościół pachniał kadzidłem, do tej pory nienawidzę tego zapachu. Mdli mnie, wspomnienia wracają. Na cmentarzu, gdy spuszczali trumny do grobu, dostałam ataku histerii. Ludzie trzymali mnie za ręce, żebym nie skoczyła. Czy miałam taki zamiar? Sama nie wiem – próbowałam zagadać zdenerwowanie. – Chyba chciałam być z nimi, nie wiedziałam, co się dzieje. Jak wyjaśnić dziecku, że rodzice są martwi jak kamień i będą od tej pory leżeć kilka metrów pod ziemią? Później były domy dziecka i rodziny zastępcze. Pamiętam to jako ciąg obrazów, zazwyczaj zatapiałam się w marzeniach. Umysł był obroną przed innymi dziećmi. Jako nastolatka byłam dość pulchna i przez to wyśmiewana. Ale nie dałam się. Swoją pracą zdołałam się wybić – zakończyłam.

– Musiało być ciężko? – zauważył.

– Bywało. Nadal bywa, bo samotność nie zawsze jest kolorowa. Czasami dobrze jest się przytulić do czyjejś piersi i po prostu wypłakać. Jednak nie umiem ufać ludziom i zupełnie nie wiem, jak to się stało, że ci to opowiadam.

– Taki mój urok – uśmiechnął się i chwycił mnie za rękę. Spacerowaliśmy nadal, w ciszy. Było mi zaskakująco dobrze z tym człowiekiem i gdzieś w głębi serca zaczęła się tlić jakaś głupia nadzieja. Uczucie, którego nie chciałam nazwać. To by było zbyt piękne. I zbyt naiwne.

– Kiedy zginęli rodzice, nie miałaś nikogo?

– Nie. Dziwne, prawda? Bo przecież zazwyczaj są dziadkowie, ciotki czy rodzeństwo. Rodzice byli jedynakami. Ojciec taty zginął na kopalni, mama dostawała zawału, gdy się o tym dowiedziała. Stał się sierotą jak ja, z dnia na dzień. Matka mamy umarła przy porodzie, ojciec się zapił. Nie umiał odżałować śmierci żony. Mamusia też miała niełatwe dzieciństwo, dlatego pamiętam, że chciała dać mi wszystko, co najlepsze.

– Nie wyszło – skomentował.

– Wyszło lepiej niż mogła przypuszczać. Niestety trwało to po prostu za krótko. Nie ma o czym mówić. Wspomnienie rodziców dodaje sił, bo wiem, że robili wszystko, żebym miała dobre życie.

– Wychowali wspaniałą osobę – ścisnął dłoń.

– Dziękuję.

Świat wydawał się ciągle taki sam, morze szumiało, gwiazdy na niebie były chłodne i niedostępne, piasek masował stopy, gdy Stefan został nagle odepchnięty. Dłoń wyślizgnęła się z dłoni, mężczyznę upadł kilka metrów dalej. Krzyknęłam, ale w tym momencie ktoś uderzył mnie w głowę. Zapadła ciemność.

Rozdział drugi

Obudziłam się zdrętwiała, gdy słońce zaczęło niemiłosiernie piec twarz. Otworzyłam oczy, fala bólu przelała się przez głowę. Jęknęłam, opuściłam powieki. Poruszyłam rękami, nogami, głową. Szyja bolała i piekła, ale przynajmniej zdałam sobie sprawę, że żyję. Nie do końca byłam świadoma tego, co się wydarzyło kilka godzin wcześniej. Nie byłam w stanie o tym myśleć. Jakimś cudem udało mi się dotrzeć do domu. Szłam powoli, asfalt parzył stopy, ale nie byłam w stanie założyć szpilek. Nogi miałam opuchnięte. Ciało pulsowało od tępego bólu. Na przemian gorący i chłodny prysznic sprawił, że zaczęłam funkcjonować prawie normalnie. Kac nadal nie chciał odpuścić, palił przełyk, ale było to nic w porównaniu z bólem karku. Po kąpieli przejrzałam się w lustrze. Miałam lekko zadrapały policzek, zmierzwione włosy i podkrążone zmęczeniem oczy. Starając się wymasować obolałe mięśnie, natrafiłam na rany na szyi. Szybko przetarłam lustro z resztek pary i przyjrzałam się dokładniej. Były zaczerwienione i szczypały przy dotknięciu. Zakręciło mi się w głowie, nie chciałam wiedzieć, co oznaczają, ani w co się wplątałam. Miałam szczęście, że żyję. Zastanawiałam się, jak z całej tej historii wyszedł Stefan, ale byłam zbyt skołowana, by chcieć się nad tym zastanawiać. Głowa rozbolała jeszcze mocniej, ćmiącym, pulsującym bólem w okolicach skroni. Rzuciłam się na łóżko prawie bez sił, wcześniej szczelnie zaciągając zasłony. Puściłam wiatrak, chłodny powiew trochę studził rozgorączkowane ciało. Zapadłam w sen, mając przed oczami hipnotyzujące, ciemne oczy Stefana i jego miękkie usta. Pomyślałam jeszcze, jakże podniecająco byłoby je całować…

Obudził mnie chłód. Nadszedł wieczór i w pokoju zrobiło się zimno. Pstryknęłam wentylator i przykryłam nagie ciało kołdrą. Leżałam nieruchomo, wpatrując się tępo w sufit. Nie byłam pewna, czy Stefan był prawdziwy. Być może mieszanka dragów i alkoholu sprawiła, że wyśniłam swojego księcia? To wcale nie było takie nieprawdopodobne. A jednak szyja pulsowała w rytm uderzeń serca i byłam pewna, że to nie do końca była mara. Z jednej strony przerażona, z drugiej byłam zafascynowana tym, co się wydarzyło. Jedyne, czego teraz chciałam najbardziej, to odnaleźć go. Sprawił, że poczułam się inaczej, nie umiałam wyrzucić go z pamięci i ciągle powracała myśl, że mogłoby coś z tego wyjść. Już tak długo byłam samotna, że głupie serce rwało się do każdego człowieka, który okazał mi choć trochę sympatii. Wysłuchał i zrozumiał, nie komentował zbyt wiele i nie zadawał głupich pytań. Po prostu rozumieliśmy się prawie bez słów. Tylko jak przeskoczyć to, co miało miejsce później? Co właściwie się wydarzyło? Leżałabym tak dłużej, zadając sobie jeszcze wiele pytań bez odpowiedzi, ale okno w salonie stuknęło, usłyszałam kroki w korytarzu. Serce podeszło do gardła, okryłam się mocniej kołdrą i rozejrzałam za jakąkolwiek bronią. Do wyboru miałam plastikową butelkę wypełnioną w połowie wodą, pilota do telewizora i poduszki. Niezbyt bogaty arsenał.

– Nie bój się – usłyszałam znajomy, głęboki głos. Dreszcz przebiegł po plecach, poprzez uda, aż do stóp. Oto mam, czego chciałam.

– Stefan – wyszeptałam. Wszedł do pokoju, pewny siebie, uśmiechnięty. Za nim ze spuszczoną głową szedł jeszcze ktoś. Też mężczyzna, o jasnych jak śnieg włosach.

– Poznaj Vladimira – przedstawił towarzysza.

– Witaj – powiedziałam, patrząc uważnie. Wydawał się bardzo młody, delikatny, piękny w jasnej brzydocie. – Ty mnie uderzyłeś?

– Tak – głos miał melodyjny i cichy. – Gdyby nie Stefan, już byś nie żyła, zagrzebana gdzieś do połowy w piasku lub dryfująca w wodzie.

– Co zrobiłam, że chciałeś mnie zabić? – ciężko było zachować godność, będąc otulonym jedynie cienką kołdrą, ale uniosłam głowę wysoko i spojrzałam mu w oczy. Były trochę ciemniejsze niż oczy Stefana. Zrobiło mi się nagle słabo.

– Vladimir nie wiedział, kim jesteś i dał się ponieść zazdrości – uśmiechnął się Stefan. – Widzisz, jest coś w tobie niesamowitego. Żyję na tym świecie już jakiś czas i nigdy żaden człowiek mnie tak nie zafascynował. Historia, którą opowiedziałaś, zapach, ciało, to jak się poruszasz, wszystko sprawiło, że cię zapragnąłem.

– Czego chcesz? – zapytałam, klękając na łóżku. Rękami nadal kurczowo trzymałam kołdrę przy piersiach. Czułam się dzięki niej bezpieczniej, mimo że zdawałam sobie sprawę z tego, że nie mam żadnych szans.

– Sam nie wiem. Może mogłabyś pojechać do naszej posiadłości. Poznalibyśmy się lepiej?

– Nie – warknął Vladimir.

– Vladimir boi się zmian. Jest nieufny. Musisz zrozumieć. – Stefan położył dłoń na ramieniu przyjaciela.

– Sam mogę wyjaśnić. – Vladimir strącił rękę Stefana i podszedł do mnie. Usiadł na łóżku, zbliżył twarz bardzo blisko mojej, popatrzył mi w oczy, wdychając głęboko powietrze. – Boisz się – powiedział. – To dobrze. Bo nie jesteśmy łagodni i mili. Mamy za sobą mnóstwo doświadczeń. Żyjemy sami od bardzo dawna i nigdy jeszcze żaden człowiek nie zasłużył, by z nami być.

– A czym ty sobie zasłużyłeś u Stefana? – zapytałam bezczelnie. Stefan zaśmiał się, Vladimir uśmiechnął.

– Wbrew pozorom mam wiele zalet.

– Ale wybrałeś go na partnera? – drążyłam.

– Był taki pociągający – odpowiedział Stefan. Usiadł w fotelu, jedynym w pokoju, i skrzyżował nogi w kostkach. – Nie mogłem się oprzeć. To takie przyciąganie, specyficzny zapach, inteligencja i naiwność. W tobie też coś takiego jest.

– Nie widzę tego – warknął Vladimir, wpatrując się intensywnie.

– Vladimir – Stefan samym tonem głosu zmusił, by na niego spojrzał. – Ciebie nikt nie zastąpi. Zawsze będziesz wyjątkowy i jedyny. Jeśli to, co czuję, można nazwać miłością, to kocham cię – poczułam się dziwnie, będąc świadkiem takiego wyznania. Przecież mężczyźni nie mówią do siebie takich rzeczy! Peszące było takie jawne okazywanie uczuć. – Ale ona? Może być dobrym towarzystwem. Czyż nie będzie fascynujące ją uczyć? Czy nie wspaniale będzie wprowadzić w świat głębszych doświadczeń i wrażeń?

– Tak – Vladimir wstał i podszedł do Stefana. Uklęknął, a ten położył rękę na głowie i głaskał z czułością jasne, prawie białe włosy. Przyjemnie było na to patrzeć, w ich zachowaniu nie było sztuczności. – Możemy spróbować.

– Co to oznacza? – zapytałam zdezorientowana.

– Zapraszamy cię do domu – Stefan wstał i wyciągnął rękę. – Zobaczysz, jakie prowadzimy życie, jak bardzo jest ono inne. Damy ci ciała, umysły, myśli. Będziesz mogła zdecydować, czy chcesz zostać z nami na zawsze czy wrócić. – O czym on mówi?

– Cholera – mruknęłam. – Muszę się zastanowić.

– Oferujemy wspaniałe życie, a ty chcesz myśleć? – zadrwił Vladimir.

– Życie mam dobre, a to nie jest prosta decyzja.

– Zastanów się, to jedyna okazja – Stefan rozejrzał się po sypialni. – Weź kilka rzeczy i zapraszamy. Będzie cię ktoś szukał, musisz dać komuś znać?

– Nie – uderzyło mnie nagle, jak bardzo jestem samotna. Nie mam rodziny ani przyjaciół. Nie spotkałam miłości życia, pracuję na własny rachunek w jednoosobowej firmie. Do tej pory mi to nie przeszkadzało. Vladimir drgnął, gdy odpowiedziałam. Wydawało się nawet przez chwilę, że widzę w jego oczach łzy. Było to jednak tylko światło, które się w nich odbiło.

– W takim razie zobaczymy się niedługo – powiedział Stefan i mężczyźni wyszli.

Miliony myśli przelatywały przez głowę z szybkością błyskawicy. Ci mężczyźni byli niebezpieczni, mroczni i wspaniali. Proponowali coś, co nie do końca mieściło się w głowie. Wstałam i spakowałam walizkę. Chciałam jak najszybciej wrócić do domu i poukładać sprawy, wrócić do normalności. Walizka była ciężka, a może opadłam z sił? Uregulowałam wszystkie bieżące rachunki i pojechałam na lotnisko. W domu znalazłam się dwa dni później. Zastanawiałam się, czy Stefan szuka mnie i czy są bardzo zawiedzeni ucieczką. Okazałam się tchórzem, ale nic nie mogłam na to poradzić.

W mieszkaniu było gorąco, więc pootwierałam okna. Gdy wróciłam, było piękne popołudnie. Dom wydawał się bezpieczną przystanią, przynajmniej na chwilę. Dwa pokoje, kuchnia, łazienka z dużą wanną. Niczego więcej nie potrzebowałam do szczęścia. Wyjęłam z lodówki piwo. Było zimne i smakowało idealnie. Byłam rozpalona po długiej podróży i zmęczona. Wzięłam szybki prysznic i siadłam do komputera. Na poczcie miałam mnóstwo maili w związku z pracą oraz trzy z portalu randkowego. Praca była ważniejsza, a jednak wiadomości od potencjalnego męża kusiły o wiele bardziej.

Pierwszy mail był od Andrew. Pisał, że jest artystą malarzem. W załączniku przesłał zdjęcia prac, głównie kobiecych aktów. Były ciekawe i chociaż jego wiadomość nie porwała i nie wywołała dreszczu zainteresowania, na razie jej nie usuwałam. Kolejny był od Sebastiana. Ze zdjęcia patrzył młody, umięśniony mężczyzna. Szukał „kobiety, która będzie księżniczką i którą będzie się mógł zaopiekować”. Wcisnęłam: kasuj. Ostatnia wiadomość była najciekawsza. Mężczyzna pisał prosto o sobie. Rozwodnik, z dwójką dzieci. Prawnik, który młodość ma dawno za sobą, ale nadrabia doświadczeniem. Pisał o samotności, w piękny sposób przedstawiając sytuacje, w których moglibyśmy się spotykać. Opisy były tak plastyczne, że się rozmarzyłam. Otworzyłam załącznik ze zdjęciem i ogromnie się rozczarowałam. Mężczyzna był niski, gruby i łysiejący na czubku głowy. Może i miał gadane, ale musiałam przyznać ze wstydem, że wygląd miał znaczenie. Wróciłam myślami do Stefana i Vladimira. Nie można było ich nazwać przystojnymi, ale mieli w sobie coś magnetycznego. Zatrzasnęłam laptopa ze złością. Nie mogę o nich myśleć! Mam pracę i cel w życiu, mrzonki mnie nie interesują.

A jednak nie umiałam się skupić. Dopiłam piwo i znów zajrzałam do komputera, tym razem sprawdzając maile z pracy. Siedziałam do późna, odpisując, tworząc oferty i nie myśląc. Kładłam się z poczuciem, że wykonałam dobrze pracę. Klienci na pewno ucieszą się, że aż o tydzień skróciłam urlop.

Rozdział trzeci

Obudziłam się pełna optymizmu. Wykonałam kilka telefonów i umówiłam się z najważniejszymi klientami. Postanowiłam też dać szansę malarzowi, odpisałam więc, że chętnie umówię się na randkę. Miałam dwadzieścia osiem lat, więc trzeba było myśleć o przyszłości, rodzinie i dzieciach. Spychałam myśl o Stefanie i Vladimirze gdzieś na bok, zbyt zajęta, by roztrząsać, czy dobrze zrobiłam. Na pewno zorientowali się, że wyjechałam i poczuli zawiedzeni. Tak kończyła się ta historia.

Założyłam białą bluzkę i garsonkę. Włosy spięłam w kok, zrobiłam lekki makijaż i mogłam wychodzić. Po drodze kupiłam kawę i drożdżówkę, żeby nie być cały dzień głodną. Na wieczór planowałam jakiś dobry obiad, ale nie wybiegałam myślami aż tak daleko.

Spotkania biznesowe ciągnęły się w nieskończoność. Mimo że kochałam tę pracę, upał dawał się we znaki i ciężko było funkcjonować. Klienci również źle się czuli i to sprawiało, że obie strony były rozdrażnione. Byłam zła, że skróciłam urlop, mogłam leżeć na plaży i niewiele robić, zamiast pocić się w rajstopach i czuć, jak nogi puchną w butach na obcasach. Na szczęście ostatni klient odwołał spotkanie i o piętnastej byłam wolna. Wróciłam do domu, przebrałam się i wyszłam na zakupy. Na kolację postanowiłam zrobić sałatkę z kurczakiem. Kupiłam też wino. W domu włączyłam wentylator i przygotowałam posiłek. Jadłam, siedząc przy komputerze i czytając maila od Artysty. Nie oczarował mnie, mężczyzna używał banałów, by opisać urodę, blask włosów i gwieździste oczy. Śmiałam się, popijając wino, ale odpisałam, że chętnie się z nim zobaczę. Pomyślałam, że jeśli nie będę dawać nikomu szansy, nie uda się stworzyć związku.

Umówiliśmy się na sobotę. Dni wypełnione pracą mijały szybko. Byłam w biegu, tak jak lubię. Do południa zazwyczaj spotykałam się z klientami, omawialiśmy projekty. Później wracałam do domu, jadłam lekki lunch, przebierałam się i przystępowałam do pracy. W sklepach internetowych wyszukiwałam odpowiednie materiały, dodatki i akcesoria. Rysowałam projekty, robiłam prezentacje. Głowę miałam pełną pomysłów.

Wieczorami włączałam muzykę i tańczyłam, żeby się wyszaleć i trochę poćwiczyć. Było za gorąco, by biegać, a taniec wydawał się dobrym kompromisem. Śpiewałam, skakałam, pociłam się, szłam pod prysznic. Oglądałam głupie komedie w telewizji albo czytałam książki. W sobotę o mało nie zapomniałabym o spotkaniu. Nie miałam na nie ochoty, założyłam więc jeansy, zwykłą koszulkę i adidasy. Chciałam czuć się swobodnie. Weszłam do lokalu, w którym się umówiliśmy. Przyjazny, piwniczny chłód, zielone butelki z piwem, wąski bar i kilka stolików. Siedział przy jednym, sącząc drinka. Kupiłam piwo i dosiadłam się. Nie czułam tremy, jedynie ciekawość.

– Andrew – podał rękę. Miał delikatny uścisk, jak kobieta. Nie lubiłam tego u mężczyzn, więc jeszcze bardziej mnie zniechęcił.

– Patricia. – Usiadłam. Obserwowałam go bez zażenowania. Miał półdługie, siwiejące włosy spięte w kucyk. Na twarzy kilkudniowy zarost, ciemnoniebieskie oczy i wąskie usta. Dłonie, o ciemnych od farb paznokciach, małe, z krótkimi palcami.

– Siedziałem właśnie i rozmyślałem o tym, że byłabyś idealna do nowego projektu.

– Doprawdy?

– Tak. Nazywa się studium waginy. Mam nadzieję, że włosy na dole masz w równie ciekawym kolorze, co na głowie?

– To mało dyskretne pytanie jak na początek wieczoru – zaśmiałam się, maskując tym samym zdumienie i obrzydzenie.

– Ależ kobieto, czy to cię oburza? – uniósł brwi ze zdumieniem. – Przecież to sztuka. Najpiękniejsza część kobiecego ciała w serii obrazów. Wagina na pierwszym planie, ale chciałbym również uchwycić uda, brzuch i piersi. Cudowna perspektywa!

– Masz jakieś chętne?

– Oj, na pęczki. Byłabyś jednak ukoronowaniem, perłą, wiśnią na torcie.

– Hm – mruknęłam. – Muszę za potrzebą, przepraszam.

Zamiast iść do ubikacji, wyszłam z lokalu. Noc była przyjemna, postanowiłam iść na spacer. Byłam ciekawa, kiedy Artysta zorientuje się, że musi zapłacić za piwo, którego nawet nie wypiłam.

– Chyba masz ucieczki we krwi? – Stefan złapał mnie pod ramię.

– Och – wystraszyłam się. – Dobry wieczór. Co tu robisz?

– Szukałem cię.

– Yhm?

– Nie odpowiedziałaś na pytanie. Często tak uciekasz mężczyznom?

– Jeśli nie są interesujący – odpowiedziałam z uśmiechem.

– To cios prosto w serce. Byliśmy aż tak nudni jak człowiek z baru? – zapytał

– Nie. Byliście przerażający, nie wiedziałam, czy chcę się w to pakować – wyjaśniłam.

Spacerowaliśmy powoli i znów było mi dobrze. Ze Stefanem wszystko było takie naturalne.

– Vladimir był zawiedziony, ale też usatysfakcjonowany. Wiedział, że stchórzysz.

– Może mieć satysfakcję – przyznałam. – Po co mnie szukałeś?

– Ja się nie mylę. Wiem, że zdołam cię przekonać do tego, byś pojechała z nami do Rumunii.

– Zdajesz sobie sprawę, że nawet nie wiem, gdzie to jest?

– W Europie – powiedział, a ja zachichotałam.

– Aż tak głupia nie jestem. Po prostu to daleko, nie wyobrażam sobie, jak mogłabym zostawić wszystko i nigdy nie wrócić? Pracowałam na to wiele lat, nie rozumiesz? Firma dopiero raczkuje, robię, co mogę, żeby wypracować sobie dobre imię. Konkurencja jest ogromna.

– Będąc z nami możesz nadal to robić. Internet działa w Europie, a Rumunia nie jest tak zacofana, jak może się wydawać.

– Wiem, Stefanie, ale to zbyt wiele.

– Pozwól przynajmniej, że spędzimy razem trochę czasu?

– Co proponujesz? – imponował mi upór, z jakim zabiegał. Czułam się ważna.

– Kilka wspólnych wieczorów.

– Randki?

– Coś w tym stylu. Będę na pewno lepszym rozmówcą niż malarz wagin.

– Czyżbyś mnie śledził? – poczułam się niepewnie.

– Obserwowałem – powiedział szczerze. – Gdybyś poznała kogoś ciekawego, pewnie dałbym spokój. Konkurować jednak z artystą nie będzie trudno.

– Jesteś bardzo pewny siebie.

– To chyba komplement. Dziękuję.

Szliśmy w ciszy. Noc była ciepła i nie przyniosła ulgi. Nie musieliśmy rozmawiać, żeby czuć się dobrze. Było w tym człowieku coś niesamowitego. Połączyła nas jakaś niewidzialna nić. Kiedyś, dawno temu, miałam w domu dziecka przyjaciela. Damien był dwa lata starszy i wydawał się wtedy taki dojrzały. Życie nie oszczędziło mu rozczarowań, więc był mądry w młodym wieku. Ojczym gwałcił go jak był dzieckiem i nigdy nie pozbył się traumy. Ciągnęło nas do siebie od początku. Rozumieliśmy się bez słów. Podobnie było ze Stefanem.

– O czym myślisz? – zagadnął.

– O przyjacielu z domu dziecka. Był takim fajnym chłopakiem. Przyjaźniliśmy się i często bronił mnie przed bandą rozwrzeszczanych dzieciaków, szukających ofiary.

– Jak starszy brat? – wtrącił.

– Dokładnie – zamyśliłam się. Damien faktycznie był kimś w rodzaju rodziny. Bardzo przeżyłam jego samobójstwo, poczułam się oszukana i samotna. Ze Stefanem było trochę inaczej. Czułam się bezpiecznie, ale pociągał mnie także fizycznie, nie jak brat. – Zabił się.

– Przykro mi.

– Dziękuję. Nigdy nie zrozumiałam, dlaczego to zrobił. Przecież mogliśmy uciec, jakoś by się to rozwiązało.

– Niektórzy nie są tak silni, jak ty.

– Nie słodź, nie ma sensu – zirytowałam się. – Po prostu byłam zbyt słaba, by porwać się na życie.

– Głupio mówisz – zdenerwował się. – Życie to nie zabawka. Śmierci nie można cofnąć i uwierz, wiem, co mówię.

– Odprowadź mnie do domu – poprosiłam. Wysunęłam rękę spod jego ramienia.

– Patrice…

– Jestem zmęczona – powiedziałam. – Ciężkie tematy jak na taką noc. Nie wiem, czego ode mnie oczekujesz?

– Niczego. Chciałbym cię poznać.

– Więc zadawaj pytania. Ale nie oburzaj się, gdy mówię, co myślę.

– Masz rację.

W drodze do domu nie mówiliśmy wiele. Złość wyparowała z głowy, znów mogłam myśleć. Było mi wstyd, że się uniosłam. Stefan wiedział o tych sprawach o wiele więcej niż ja. Na moje doświadczenie składało się tylko kilkanaście lat, on był starszy. Przypatrywałam się jego profilowi, ustom. Pomyślałam, że mógłby mnie pocałować pod domem. Serce zabiło mocniej, miałam wrażenie, że je usłyszał, bo się uśmiechnął. Stanęliśmy pod klatką, niepewni i nagle speszeni. Bałam się spojrzeć mu w twarz. W końcu pochylił się i pocałował w policzek. Poczułam jak krew napływa silnym rumieńcem. Odwróciłam lekko głowę, musnął ustami usta.

– Dobranoc – szepnął. Oddech połaskotał ucho, zadrżałam.

– Pa – odszedł. Resztę nocy spędziłam, przeżywając na nowo wydarzenia wieczoru. Palcami dotykałam ust i czerwieniłam się na samą myśl o tym mężczyźnie. Chciałam go jeszcze zobaczyć.

Rozdział czwarty

Na kolejne spotkanie musiałam czekać tydzień. Praca była wybawieniem od nieznośnie powracających myśli. Nocami leżałam z otwartymi oczami, marząc. Zaczęłam zachowywać się jak zakochana nastolatka. Wydawało się, że go widuję, ale nigdy nie byłam pewna, że to on.

W sobotę wieczorem przyszli z winem. Serce waliło mocno, gdy otwierałam drzwi, niepewna, czy powinnam wpuścić ich do środka. Vladimir był chłodny, zdystansowany. Stefan otworzył trunek i nalał do kieliszków. Usiedliśmy w pokoju dziennym.

– Jak minął tydzień? – zagaił banalnie Stefan.

– Pracowicie. Dużo zleceń, mało czasu, a do tego upał. Jestem na pełnych obrotach, ale lubię to.

– Masz ładne mieszkanie – powiedział Vladimir.

– Dziękuję. Wynajmowane, jeszcze nie było mnie stać na zakup. Marzy mi się domek i do tego dążę.

– Mamy w Rumunii piękny dworek. Na pewno byłabyś zachwycona móc go urządzić? – zapytał Stefan.

– Chcesz dać mi zlecenie? – zaśmiałam się i upiłam wina.

– Być może, jeśli to cię przekona. Albo możliwość urządzenia naszego domu.

– Naszego? – uniosłam brwi.

– Warunki znasz, jestem pewien, odkryłabyś tam nowe możliwości – kusił.

– Nie zachowuj się jak kobieta nie do zdobycia – warknął Vladimir. – Nie bawią mnie te gierki.

– Nie manipuluję, Vladimirze – też się zdenerwowałam. Nie miał na to monopolu. – Mam życie, które lubię. Nie wiem, dlaczego miałabym rzucić wszystko i pójść z kimś, kto mnie nawet nie lubi.

– Jak mam cię lubić, skoro jesteś taka niezdecydowana? Życie jest takie krótkie, a ludzie marnują je na niepotrzebne rozmyślania. To chyba największa wada, ciągłe analizowanie za i przeciw, głupie gierki.

– Każdy ma priorytety. Skąd mam wiedzieć, co czeka w Rumunii? Nie znam was. I nie rozumiem tego wszystkiego.

– Obawy są na miejscu – powiedział Stefan. – Jednak jeśli nie zarykujesz, nie przekonasz się.

– Czym się zajmujecie?

– Oboje mamy firmy, handel, import, eksport. Różne towary. Budowaliśmy to od podstaw, więc wiemy, co czujesz. Jednak zmiana lokalizacji nie zmienia możliwości. Wręcz przeciwnie, pojawiają się nowe rynki zbytu. Możesz wiele się nauczyć z rumuńskiej i innych europejskich kultur. Poszerzysz horyzonty.

– Brzmi ciekawie, a jednak nie jestem przekonana.

– Daj sobie czas – Stefan był wyrozumiały. Vladimir popijał wino z zaciśniętymi ustami. – Wracamy do domu dopiero za dwa miesiące.

– Dobrze, chociaż nie rozumiem, dlaczego tak wam zależy.

– Poszukujemy kogoś od dawna. To specyficzne wyszukiwanie, bo mamy różne oczekiwania. Pierwszy raz zgadzamy się na tyle, by zaryzykować.

– Po co wam ktoś trzeci?

– Minęło wiele lat odkąd posiadaliśmy klan. Chcemy w końcu mieć rodzinę. Czuję siłę, emanujesz nią i to mi się podoba. Może to jest powód. A może po prostu jesteś ładna. – Zaczerwieniłam się.

– Dziękuję. – Stefan podszedł i usiadł blisko. Odgarnął mi włosy z ramion, było w tym geście coś intymnego. Serce szalało w piersi. Pochylił się i pocałował delikatnie, czekając na reakcję. Oddałam pocałunek, przymykając oczy. Dotknęłam delikatnie jego włosów, pogładziłam po twarzy. Trwało to długo, narastało napięcie. Czułam, że Vladimir przygląda się nam i to peszyło. Stefan wysunął język i przesunął po ustach. Zadrżałam i rozchyliłam je. Pieszczota stała się głębsza i bardziej nachalna. Poczułam Vladimira po lewej stronie, przysunął się równie blisko. Siedziałam pomiędzy dwoma mężczyznami, czując silne, chłodne ciała. Vladimir dotknął mojej twarzy i oderwał od Stefana. Zarumieniona, z wrażliwymi wargami, odczuwałam pocałunek Vladimira jeszcze mocniej, prawie boleśnie. Nie całował delikatnie jak Stefan. Był porywczy, ruchy miał zdecydowane, mocno trzymał tył mojej głowy, ciągnąc za włosy. Odsunął się nagle.

– To tylko przedsmak tego, co możemy zaoferować w aspekcie cielesnym – mruknął. Wstali i pożegnali się.

Siedziałam oszołomiona. Podniecenie pulsowało w dole brzucha, u złączenia ud. Było to przyjemne uczucie, jakby rozbudzona kobiecość. Musiałam przyznać, że wcześniej żaden mężczyzna nie działał w ten sposób, a seks był jedynie dodatkiem do czegoś, co chciałam nazywać miłością. Być może mieli rację i wyjazd dawał wiele możliwości. Nie tylko w sferze seksualnej, ale przede wszystkim zawodowej. Od dawna myślałam o kursach doszkalających gdzieś poza Stanami. To było doskonałe wyjście. Obawiałam się jednak, że nie wrócę. Ale do czego? Wynajmowanego mieszkania? Obcych ludzi, których spotykałam, wykonując zlecenia?

Popatrzyłam na życie z innej perspektywy. Niewiele miałam, niewiele mogłam stracić. Nigdy nie bałam się wyzwań. Wierzyłam w coś, co można nazwać losem lub przeznaczeniem. Skoro Stefan zauważył mnie pośród tłumu na dyskotece, musiało w tym coś być. Jednak nie mieściło mi się w głowie, że chcą stworzyć rodzinę w trójkę. Nie byłam na tyle naiwna, by wiedzieć, że obydwoje będą ze mną, nie tylko Stefan. To było dość krępujące. Wychowana w katolicyzmie, nie słyszałam nigdy o rodzinie złożonej z trzech dorosłych osób. Było to oryginalne i przerażające zarazem. Ta myśl niepokoiła.

Dopiłam wino i poszłam spać.

Rozdział piąty

Dwa miesiące minęły zbyt szybko. Miotałam się, wciąż niepewna. Stefan i Vladimir przychodzili często. Wychodziliśmy na spacery i rozmawialiśmy godzinami. Powoli uzależniałam się od ich obecności. Czasami zostawali na noc, spaliśmy w jednym łóżku, ale nie uprawialiśmy seksu. Czułam się wtedy bezpiecznie, ale rano nigdy ich nie zastawałam, wychodzili przed świtem. Trochę szkoda, bo miło byłoby napić się z nimi kawy o poranku.

W końcu nadszedł dzień, kiedy trzeba było podjąć decyzję. Od rana niezbyt dobrze się czułam, bolał mnie brzuch i ciągle biegałam do ubikacji. Panowie przyszli pod wieczór. Usiedliśmy w milczeniu, które, wydawało się, trwało godzinami. W końcu Stefan podszedł i pocałował mnie. Mocno objęłam go w pasie, szukając poczucia bezpieczeństwa. Gładził włosy, odrzucając je na plecy. Masował spięte ramiona, rozpinał guziki bluzki, dotykał brzucha. Miał chłodne dłonie, drżałam pod tym dotykiem. Vladimir podszedł i pomógł Stefanowi mnie rozebrać. Czułam się niepewnie, pokazując nagość. Byłam boleśnie świadoma każdej niedoskonałości, wałeczka tłuszczu, rozstępów i zbędnych kilogramów. Vladimir całował odkryte ramiona, zjeżdżał językiem wzdłuż kręgosłupa, klęknął i całował pośladki. Stefan, nie przestając całować sięgnął między nogi. Pomyślałam w panice, że nie ogoliłam się i czerwień zalała policzki. Mężczyźnie jednak to nie przeszkadzało. Gładził kręcone włosy, wsuwając palec do wnętrza. Nogi trzęsły się tak, że ledwo mogłam ustać. Stefan wziął mnie na ręce i zaniósł do sypialni. Zamknęłam oczy, skupiając się na pieszczotach. Vladimir rozebrał się i poczułam chłodny ciężar. Całował piersi, dotyk był bolesny, nachalny. Stefan wszedł we mnie mocno, brutalnie. Spod półprzymkniętych powiek widziałam wysunięte kły. Vladimir wgryzł się w szyję i zaczął ssać. Przypomniałam sobie bolesne rany na szyi po pierwszym spotkaniu ze Stefanem i w panice uświadomiłam sobie, że to nie zwykli mężczyźni. Cały czas było z nimi coś nie tak i dopiero teraz uświadomiłam sobie, co to było. Ból promieniował, nie pozwalając skupić się na przyjemności. Czułam panikę pomieszaną z fascynacją. Dochodząc, Stefan jęknął i pochylił się, by również się pożywić. Leżeliśmy w ciszy. Byłam obolała i niezaspokojona, a jednak dziwnie szczęśliwa.

– Oto czym jesteśmy – syknął Vladimir.

– Postanowiliśmy się ujawnić, zanim podejmiesz decyzję – powiedział Stefan. – Masz prawo wiedzieć.

– Wampiry?

– Do usług – Stefan się uśmiechnął. Widziałam kły w jego ustach. Serce trzepotało w piersi jak oszalały ze strachu ptak. – Nie bój się, nie zrobimy krzywdy. Chcielibyśmy, żebyś zrozumiała.

– Co?

– Naszą naturę. Ludzie od wieków boją się wampirów, zapominając, że kiedyś żyliśmy w dobrych stosunkach. Dwa światy przeplatały się, niektórzy ludzie dążyli do nieśmiertelności. Zresztą logicznym jest, że bez ludzi nie możemy istnieć. Są naszym pożywieniem, ale także od nich pochodzimy. To wszystko się łączy.

– Opowiedzcie coś więcej – poprosiłam. W głowie miałam mętlik, ale musiałam się dowiedzieć, kim są.

– Poznałem Stefana bardzo dawno temu. Tworzyliśmy elitę rumuńskich wampirów. Byliśmy silni. To były piękne czasy, mieliśmy władzę, pieniądze. Żyliśmy beztrosko i dekadencko, nie przejmując się niczym. Już nie pamiętam nawet, kto był moim stworzycielem. Śmierć nie była łatwa, ugryzienie bolało, byłem przerażony. Kiedy się zmieniłem, byłem tylko chłopcem, który ledwo co stał się mężczyzną.

– Pamiętasz dzieciństwo? – zapytałam.

– Trochę tak. W pamięci utkwiła twarz matki, w kształcie serca, z wysoko upiętymi włosami. Nie były tak jasne, raczej w odcieniu miodu. Pamiętam, że śpiewała.

– Stąd pewnie upodobanie Vladimira do muzyki – wtrącił Stefan. – Gra na fortepianie i skrzypcach.

– Sam nie wiem, jak to się stało, że mnie ugryziono. Nigdy już nie rozmawiałem z rodzicami, mimo że widywałem ich czasami, z daleka. Opłakali śmierć dziecka i żyli dalej. Najgorszy był brak zwłok, które mogliby pochować. Nie było sensu mieszać im w głowach, a zmieniać nie miałam zamiaru. Otwierało się przede mną nowe życie. Dobre. W końcu się z tym pogodzili, mieli inne dzieci i do śmierci niczego im nie brakowało. Dbałem o to, ale z daleka.

– Vladimir był jednym z oryginalnych dwunastu członków rządzących sabatem w Rumunii. Był nawet czymś w rodzaju…

– Władcy – dokończył Vladimir. – Byłem potężny, kochałem władzę i wszystko, co się z nią wiązało. Z wrażliwego, chorowitego dziecka stałem się twardym i despotycznym królem. Wtedy połączyliśmy się z innymi rumuńskimi wampirami. I poznałem Stefana.

– Mieliśmy tyle pomysłów na sprawowanie władzy – Stefan się uśmiechnął. – To były naprawdę dobre idee.

– Panowaliśmy długo. Gdy Stefan stracił partnera, zbliżyliśmy się do siebie.

– Potrafiliśmy siedzieć w bibliotece całą noc i gadać. Vladimir jest niezłym dyskutantem i ma zapał. Podobała mi się ambicja, chęć nauki. Czasami czytaliśmy, sącząc bourbona i paląc cygara. Wiele razy dyskutowaliśmy na każdy możliwy temat.

– Pamiętam jeden taki wieczór – przerwał Vladimir. – Dużo piliśmy i choć wampir nie może się upić, wpadliśmy w specyficzny stan. Nie pamiętam, o czym rozmawialiśmy.

– O podboju nowych ziem.

– Pewnie tak. Dyskusja była ostra, szkło rzuconych przez nas o ścianę szklanek błyszczało na dywanie. Drogie trunki wsiąkały w dywan, staliśmy naprzeciwko siebie. Nikt nie chciał ustąpić, każdy miał własne zdanie.

– Pewnie stalibyśmy tam do tej pory – zaśmiał się Stefan. – Gdyby nie ty.

– Co zrobiłeś? – zapytałam Vladimira.

– Pamiętam, że Stefan miał czerwony krawat. Pasował do bordowych oczu. Pociągnąłem ten krawat, przyciągając Stefana i pocałowałem go.

– Co? – zaśmiałam się, totalnie zaskoczona. Nie tego się spodziewałam.

– Nie pocałował mnie tak jeszcze żaden mężczyzna. Vladimir miał tak delikatne usta, że oddałem pocałunek. Nie było to spotkanie dwóch mężczyzn, raczej bratnich dusz. Vladimir był tak spragniony uczuć.

– Chyba się zakochałem – Vladimir spojrzał mi w oczy. – Był taki idealny. Męski, ciemny, a może powinienem powiedzieć, mroczny. Fascynował i chciałem poznać go bliżej. Po śmierci partnera szukał towarzystwa.

– Vladimir wydawał się bezbronny. Mimo że to jeden z najsilniejszych wampirów, jakie znam, to jednak chciałem otaczać go opieką. Ten pocałunek zmienił wszystko.

– Zbyt wiele – przerwał Vladimir. Spojrzał na Stefana wymownie. Znali się tak dobrze. Mieli tajemnice. Tyle lat razem, a jednak się sobą nie znudzili. Nie byłam pewna, czy chcę do nich dołączyć. Czy będziemy tworzyć trójkąt przez wieki? Ciekawa byłam, jak to będzie w przyszłości? Czy dożyjemy końca świata? Przede mną otwierały się możliwości, o których mogłam tylko marzyć. Życie tak długie, by zauważyć narastające zmiany w świecie. Czy kiedyś Ziemią rządzić będą maszyny? Czy człowiek przetrwa? Jak daleko nauka będzie w stanie się posunąć? A może to wampiry opanują świat? Co nas czeka? Pytania bez odpowiedzi. Zazdrościłam im tych wszystkich lat. Mogli czynnie uczestniczyć w tworzeniu historii. Mieli świadomość, że świat nie skończy się za zakrętem kolejnego wieku. Nie umiałam sobie wyobrazić przyszłości. Wszystkie futurystyczne filmy, które obejrzałam, wydawały się nagle zbyt powierzchowne. Zmiany będą zbyt głębokie, byśmy jako ludzie mogli je sobie wyobrazić. W innym przypadku ludzie sami zahamowaliby rozwój. Z obawy, ze strachu, z chęci przeżycia.